1. ۱وقت بهارست و وقت ورد موردگیتی آراسته چو خلد مخلد
2. ۲گیتی فرتوت گوژپشت دژم رویبنگر تا چون بدیع گشت و مجدد
3. ۳برنا دیدم که پیر گردد، هرگزپیر ندیدم که تازه گردد و امرد
4. ۴نرگس چون دلبریست سرش همه چشمسرو چون معشوقه‌ایست تنش همه قد
5. ۵لاله تو گویی چو طفلکیست دهن بازلبش عقیقین و قعر کامش اسود
6. ۶برگ بنفشه به خم، چون پشت درمزننرگس چون عشر در میان مجلد
7. ۷سوسن، چون طوطی ز بسد منقارباز به منقارش از زبانش عسجد
8. ۸نرگس، چون ماه در میان ثریالاله، چو اندر کسوف گوشهٔ فرقد
9. ۹شاخ گل از باد کرده گردن چون چنگمرغان بر شاخ گشته نالان از صد
10. ۱۰بلبل بر گل بسان قولسرایانپاش به دیبا و خیزرانها در ید
11. ۱۱مرغ چنان بوکلک دهانش به تنگیدر گلوی او چگونه گنجد معبد
12. ۱۲کبک دری گر نشد مهندس و مساحاینهمه آمد شدنش چیست به راود
13. ۱۳نوز گل اندر گلابدان نرسیدهقطره بر او چیست چون گلاب مصعد
14. ۱۴نوز نبرداشته ست مار سر از خوابنرگس، چون گشت چون سلیم مسهد
15. ۱۵ابر چنان مطرد سیاه و بر او برقهمچو مذهب یکی کتاب مطرد
16. ۱۶فضل محمد که هیچ کس نشناسدفضل محمد چنانکه فضل محمد
17. ۱۷صاحب عادات نیک و سید ساداتقاعدهٔ مکرمات و فایدهٔ حد
18. ۱۸تاش به حوا، ملک خصال، همه‌امتاش به آدم، بزرگوار همه جد
19. ۱۹بار خدایی که جود را و کرم رانیست جز او در زمانه منزل ومقصد
20. ۲۰چون علوی و حسینی است ستودهدو طرف او، چنان دو حد مهند
21. ۲۱وان هنر بیعدد که هست بدو درهست چنان گوهری که هست مسند
22. ۲۲تا نبود روضهٔ مبارک محمودعود نروید بر او، نه سنبل و نه ند
23. ۲۳مرد هنرمند، کش نباشد گوهرباشد چون منظری قواعد او رد
24. ۲۴مرد گهرمند، کش خرد نبود یارباشد چون دیده‌ای که باشد ارمد
25. ۲۵این هنری خواجهٔ جلیل چو دریاستبا هنر بیشمار و گوهر بیعد
26. ۲۶صاحب مخبر کسی بود که بود بازمنظر و مخبرش بی‌تغیر و بی کد
27. ۲۷بس کس کو گیرد و نبخشد، هرگز!بس کس کو گیرد و ببخشد، سرمد
28. ۲۸خواجه بسان غضنفریست کجاهستبه ستدن و دادنش دو دست مسعد
29. ۲۹معطی و مالش بدان دهد که نجویدوانکه بجوید ازوست مال مبلد
30. ۳۰خواجه دهد سیم و زر چو کوه به طالببسکه عمل هست، قول اوست مبعد
31. ۳۱خواجه چنان ابر باردار مطرناکهست به قول و عمل همیشه مجرد
32. ۳۲خواجه چو ابر دمنده‌ایست که جاویدهست به رنج دل و به هیئت مفرد
33. ۳۳گر به هنر زیبد و به گوهر، بالشاو را زیبد چهار بالش و مسند
34. ۳۴هر که ز فرمان او فراز نهد پایشوم برافتد، چو برق بر تن ارعد
35. ۳۵هیبتش الماس سخت را بکفاندچون بکفاند دو چشم مار زمرد
36. ۳۶در شرر خشم او بسوزد یاقوتگرش نسوزد شرار نار موقد
37. ۳۷شاعر و مهتر دلست و زیرک و والارودکی دیگرست و نصربن احمد
38. ۳۸هست طبیب بزرگ و هست منجمفلسفی و هندسی و صاحب سودد
39. ۳۹کاتب نیکست و هست نحوی استادصاحب عباد هست و هست مبرد
40. ۴۰فاعل فعل تمام و قول مصدقوالی عزم درست و رای مسدد
41. ۴۱حکمت او را ز نور باری جنتهمت او را ز فرق فرقد مرقد
42. ۴۲شرم زمانی ز روی او نشود دورگویی کز شرم ساختند ورا خد
43. ۴۳گر برود رود نیل بر در قدرشاز هنرش جزر گیرد، از کرمش مد
44. ۴۴باسش، چون نسج عنکبوت کند رویجوشن خر پشته را و درع مزرد
45. ۴۵هر که قیاسش کند به آصف و حاتمواجب گردد بر او ز روی خرد حد
46. ۴۶شیر، نخواهد به پیش او در، زنجیرباز، نخواهد به پیش او در، مرود
47. ۴۷جام، نخواهد به کف او در، مطرباسب، نخواهد به زیر او در، مقود
48. ۴۸تا گل خیری بود چو روی معصفرتا تن سنبل بود چو زلف مجعد
49. ۴۹تا بچرد رنگ در میانهٔ کهسارتا بچمد گور در میانهٔ فدفد
50. ۵۰باش همیشه ندیم بخت مساعدباش همیشه قرین ملک مؤبد
51. ۵۱لبت به می، کف به جام و گوش به بربطدلت قوی، تن جوان و روی مورد