1. ۱ابر آذاری چمن‌ها را پر از حورا کندباغ پر گلبن کند، گلبن پر از دیبا کند
2. ۲گوهر حمرا کند از لؤلؤ بیضای خویشگوهر حمرا کسی از لؤلؤ بیضا کند
3. ۳کوه چون تبت کند چون سایه بر کوه افکندباغ چون صنعا کند چون روی زی صحرا کند
4. ۴نالهٔ بلبل سحرگاهان و باد مشکبویمردم سرمست را کالیوه و شیدا کند
5. ۵گاه آن آمد که عاشق برزند لختی نفسروز آن آمد که تائب رای زی صهبا کند
6. ۶من دژم گردم که با من دل دوتا کرده‌ست دوستخرم او باشد که با او دوست دل یکتا کند
7. ۷هر زمان جوری کند بر من به نو معشوق منراضیم راضی به هرچ آن لاله‌رخ با ما کند
8. ۸گر رخ من زرد کرد از عاشقی گو زرد کنزعفران قیمت فزون از لالهٔ حمرا کند
9. ۹ور همی‌چفته کند قد مرا گو چفته کنچفته باید چنگ تا در چنگ ترک آوا کند
10. ۱۰ور همی آتش فروزد در دل من، گو فروزشمع را چون برفروزی روشنی پیدا کند
11. ۱۱ور ز دیده آب بارد بر رخ من گو ببارنوبهاران آب باران باغ را زیبا کند
12. ۱۲ور فکنده‌ست او مرا در ذل غربت گو فکنغربت اندر خدمت خواجه مرا والا کند
13. ۱۳آفتاب ملکت سلطان که دست جود اوخواهد او را کز میان خلق بیهمتا کند
14. ۱۴بوی خلقش خاک را چون عنبر اشهب کندرنگ رویش، مشک را چون لولوی لالا کند
15. ۱۵روز بزم از بخش مال و روز رزم از نعل خنگروی دریا کوه و روی کوه چون دریا کند
16. ۱۶چشم حورا چون شود شوریده رضوان بهشتخاک پایش توتیای دیدهٔ حورا کند
17. ۱۷نور رایش تیره شب را روز نورانی کنددود خشمش روز روشن را شب یلدا کند
18. ۱۸حاسد ملعون چرا خرم دل و شادان شودگر زمانی بخت خواجه تندی و صفرا کند
19. ۱۹تندی و صفرای بخت خواجه یک ساعت بودساعتی دیگر، به صلح و آشتی مبدا کند
20. ۲۰همچو معشوقی که سالی با تو همزانو شودناز را، وقت عتابی در میان پیدا کند
21. ۲۱دولت مسعود خواجه گاهگاهی سرکشدتا نگویی خواجهٔ فرخنده از عمدا کند
22. ۲۲تا بداند خواجه کش دشمن کدام و دوست کیستدر سرای این و آن نیکوتر استقصا کند
23. ۲۳با چنین کم دشمنان کی خواجه آغازد به جنگاژدها را حرب ننگ آید که با حربا کند
24. ۲۴دشمنش اندیشه تنها کرد و برگردن فتاداوفتد بر گردن آن کاندیشهٔ تنها کند
25. ۲۵هر که او دارد شمار خانه با بازار راستچون به بازار اندر آید خویشتن رسوا کند
26. ۲۶ابله آن گرگی که او نخجیر با شیران کنداحمق آن صعوه که او پرواز با عنقا کند
27. ۲۷نه هر آنکو مال دارد، میل زی ملکت کندنه هر آنکو تیغ دارد، قصد زی هیجا کند
28. ۲۸دشمنش را گو: شراب جهل چون خوردی تو دوشصابری کن، کاین خمار جهل تو «فردا کند»
29. ۲۹با بزرگی از بزرگان جهان پهلوزدیابله آنکس کو به خواری جنگ با خارا کند
30. ۳۰پر پروانه بسوزد با درخشنده چراغچون چخیدن با چراغ روشن زهرا کند
31. ۳۱مرغک خطاف را عنبر بماند در گلوچون به خوردن قصد سوی عنبر شهبا کند
32. ۳۲خواجه بر تو کرد خواری آن سلیم و سهل بودخوار آن خواری که برتو زین سپس غوغاکند
33. ۳۳هر که او مجروح گردد یکره از نیش پلنگموش گرد آید بر او، تا کار نازیبا کند
34. ۳۴ای خداوندی که بوی کیمیای خلق توکوه خارا را همی چون عنبر سارا کند
35. ۳۵تا همی باد بهاری باغ را رنگین کندتا همی ابر بهاری راغ را برنا کند
36. ۳۶قدر تو بیشی کند، کردار تو پیشی کندبخت تو خویشی کند، گفتار تو بالا کند