1. ۱روزی بس خرمست، می‌ گیر از بامداددادِ زمانه بده کایزد دادِ تو داد
2. ۲خواسته داری و ساز، بی‌غمی‌ات هست بازایمنی و عزّ و ناز، فرّخی و دین و داد
3. ۳نیز چه خواهی دگر؟ خوش بزی و خوش بخوراَنْدُهِ فردا مبر، گیتی خواب است و باد
4. ۴رفته و فرمودنی، مانده و فرسودنیبود همه بودنی، کلک فرو ایستاد
5. ۵می‌خور کت بادنوش، بر سمن و پیل‌گوشروزِ رش و رام و جوش، روزِ خور و ماه و باد
6. ۶آمد نوروز ماه، می خور و می ده پگاههر روز تا شامگاه، هر شب تا بامداد
7. ۷بارد دُرِّ خوشاب، از آستینِ سحابوز دمِ حوت آفتاب، روی به بالا نهاد
8. ۸برجه تا برجهیم، جام به کف برنهیمتن به می‌ اندر دهیم، کاری صعب اوفتاد
9. ۹مرغ دل‌انگیز گشت، باد سمن‌بیز گشتبلبل شب‌خیز گشت، کبک گلو برگشاد
10. ۱۰بلبل باغی به باغ، دوش نوایی بزدخوب‌تر از باربَد، نغزتر از بامشاد
11. ۱۱وقتِ سحرگه چکاو، خوش بزند در تکاوساعتکی گنج‌گاو، ساعتکی گنج‌باد
12. ۱۲رعد تبیره‌زن است، برق کمندافکن استوقتِ طرب‌کردن‌ است، می خور کِت نوش باد
13. ۱۳قُوسِ قَزَح، قوس‌وار، عالَم فردوس‌وارکبکِ دری کوس‌وار، کرده گلو پر ز باد
14. ۱۴باغ پُر از حِجْلِه شد، راغ پُر از کله شددشت پُر از دِجْلِه شد، کوهِ پُر از مُشْک ساد
15. ۱۵زان میِ عَنّاب‌گون، در قدحِ آبگونساقی، مهتابگون ترکی، حورانژاد
16. ۱۶ای بدل ذویزن، بوالحسن بن الحسنفاعِلِ فِعْلِ حَسَن، صاحبِ دو کفِّ راد
17. ۱۷در همه کاری صبور، وز همه عیبی نَفورکالبَدِ تو ز نور، کالبَدِ ما ز لاد
18. ۱۸فضل و کَرَم کِردِ توست، جود و سَخا وِرْدِ توستدولت شاگردِ توست، گوهر و عقل اوستاد
19. ۱۹ویژه تویی در گُهَر، سَخته تویی در هُنَرنکته تویی طُرفه‌تر از نُکَتِ سندباد
20. ۲۰ای عِوَضِ آفتاب، روز و شبان به آب و تابتو به‌مَثَل چون عقاب، حاسدِ ملعونْت خاد
21. ۲۱گفته‌امت مِدْحَتی، خوب‌تر از لُعْبَتیسخت نکوحکمتی، چون حکم بن معاذ
22. ۲۲جایزه خواهم یکی، کم بدهی اندکیور ندهی بی‌شکی، ز ایزد خواهم عیاذ
23. ۲۳سیم تو زی من رسید، جامه نیامد پدیدجام بباید کشید، جامه ببایدْت داد
24. ۲۴هست در آن بس کشی جامه ز تن برکشیبرفکنی برکشی بنده‌‌ت را بر چکاد
25. ۲۵بنده بنازد بدان، سر بفرازد بدانکس نگذارد بدان، چون بچه بایست شاد
26. ۲۶تا طرب و مطرب است، مشرق و تا مغرب استتا یمن و یثرب است، آمل و استارباد
27. ۲۷بنشین خورشیدوار، می خور جمشیدوارفرخ و امیدوار، چون پسر کی‌قباد