موجود
دیوان غزلیات
۴۹۵ غزلِ نابِ عرفانی و رندانه
سدهی هشتم هجری
«الا یا ایّها السّاقی ادر کأساً و ناولها»
خواندن
در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
حافظ شیرازی
خواجه شمسالدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به لسانالغیب
۷۲۶–۷۹۲ ق.شیراز
خواجه شمسالدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به لسانالغیب، غزلسرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوقالعادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمسالدین) و خاستگاه وی و سالهای عمر او اختلاف نظر وجود دارد. اما بنا بر قول مشهور وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استادان زمان فرا گرفت و در علوم ادبی عصر پایهای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت. گوته دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحبنظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است.
کتابخانهی حافظ شیرازی
۴ اثر — برای خواندنِ هر کدام روی کارتش بزن
جستجو در آثار حافظ شیرازی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۴۹۵ اثر
۱
غزل شمارهٔ ۱
اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَأسَاً و ناوِلْها • که عشق آسان نمود اوّل ولی افتاد مشکلها
۲
غزل شمارهٔ ۲
صلاحِ کار کجا و منِ خراب کجا؟ • ببین تفاوتِ رَه کز کجاست تا به کجا
۳
غزل شمارهٔ ۳
اگر آن تُرکِ شیرازی به دست آرَد دلِ ما را • به خال هِندویَش بَخشَم سَمَرقند و بُخارا را
۴
غزل شمارهٔ ۴
صبا به لُطف بگو آن غزالِ رَعنا را • که سَر به کوه و بیابان تو دادهای ما را
۵
غزل شمارهٔ ۵
دل میرود ز دستم صاحبدلان خدا را • دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا
۶
غزل شمارهٔ ۶
به مُلازِمانِ سلطان، که رساند این دعا را؟ • که به شُکرِ پادشاهی، زِ نظر مَران گدا را
۷
غزل شمارهٔ ۷
صوفی بیا که آیِنِه، صافیست جام را • تا بِنگَری صَفایِ مِیِ لَعلفام را
۸
غزل شمارهٔ ۸
ساقیا برخیز و دَردِه جام را • خاک بر سر کن غمِ ایّام را
۹
غزل شمارهٔ ۹
رونق عهد شباب است دگر بُستان را • میرسد مژدهٔ گل بلبل خوشالحان را
۱۰
غزل شمارهٔ ۱۰
دوش از مسجد سویِ میخانه آمد پیرِ ما • چیست یارانِ طریقت بعد از این تدبیرِ ما؟
۱۱
غزل شمارهٔ ۱۱
ساقی به نورِ باده برافروز جامِ ما • مطرب بگو که کارِ جهان شُد به کامِ ما
۱۲
غزل شمارهٔ ۱۲
ای فروغِ ماهِ حُسن، از روی رخشان شما • آبِروی خوبی از چاه زَنَخدان شما
۱۳
غزل شمارهٔ ۱۳
میدمد صبح و کِلِّه بست سحاب • الصَبوح الصَبوح یا اصحاب
۱۴
غزل شمارهٔ ۱۴
گفتم ای سلطانِ خوبان رحم کن بر این غریب • گفت در دنبالِ دل، رَه گُم کُنَد مسکین غریب
۱۵
غزل شمارهٔ ۱۵
ای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت؟ • وی مرغ بهشتی، که دهد دانه و آبت؟
۱۶
غزل شمارهٔ ۱۶
خَمی که ابرویِ شوخِ تو در کمان انداخت • به قصد جانِ منِ زارِ ناتوان انداخت
۱۷
غزل شمارهٔ ۱۷
سینه از آتش دل، در غمِ جانانه بسوخت • آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت
۱۸
غزل شمارهٔ ۱۸
ساقیا آمدنِ عید، مبارک بادت • وان مَواعید که کردی، مَرَواد از یادت
۱۹
غزل شمارهٔ ۱۹
ای نسیمِ سحر آرامگَهِ یار کجاست؟ • منزلِ آن مَهِ عاشقکُشِ عَیّار کجاست؟
۲۰
غزل شمارهٔ ۲۰
روزه یکسو شد و عید آمد و دلها برخاست • می ز خُمخانه بهجوش آمد و می باید خواست
دربارهی حافظ شیرازی
خواجه شمسالدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به لسانالغیب، غزلسرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوقالعادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمسالدین) و خاستگاه وی و سالهای عمر او اختلاف نظر وجود دارد. اما بنا بر قول مشهور وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استادان زمان فرا گرفت و در علوم ادبی عصر پایهای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت. گوته دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحبنظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است.
۶۹۲
شعر در دیوان
۴۹۵
غزلیات
۳
قصاید
۴۲
رباعیات