روی هر بیت کلیک کن تا معنی، تفسیر و واژهنامهاش را ببینی.روی هر بیت بزن برای دیدن معنی و واژهنامه
برای کارتِ اشتراکگذاری بیتِ مطلع:یا روی هر بیت کلیک کنتا کارتِ آن بیت را بسازی
🎙 خوانش این شعر بهزودی اضافه میشود
تو هم خوانشات را ثبت کن
اگر دوست داری خوانشِ خودت از این شعر را با ما در میان بگذاری، در بخشِ خوانشهای صوتی میتوانی همینجا خوانشت را ضبط کنی. پس از تأییدِ ادمین، خوانشِ تو در همین صفحه برای همگان پخش میشود.
خوانشهای صوتی
خوانشِ این شعر را بشنو — یا خودت خوانشت را ثبت کن.
۰ خوانش
در حال بارگذاری خوانشها…
خوانشهای حافظ شیرازی
نقدِ هفتلایه
هفت دریچه برای دیدنِ این شعر — از نسخهشناسی تا ارزیابیِ نهایی
زبانِ این غزل که در بخشِ آغازینِ دیوان جای دارد، آمیختهای از فارسیِ روان و واژگانِ عربیِ پراستفاده در سنّتِ شعرِ کلاسیک است؛ این آمیختگی، ویژگیِ سبکیِ غزلِ سدهی هشتم است که حافظ آن را به اوجِ تعادل رسانده. در ستونِ واژهنامهی هر بیت، کلیدیترین واژگانِ نیازمندِ شرح آمدهاند: واژگانی چون «این» در قافیه و دیگر کلیدواژگانِ غزل، که هر یک با ریشهشناسیِ روشن (فارسی، پهلوی، عربی، سُغدی یا سنسکریت) معرفی شدهاند.
از نظرِ نحوی، چند ساختارِ بلاغی کهن در این غزل دیده میشود که برای خوانندهی امروز جای درنگ دارند: نخست، کاربردِ «را»ی فکّ اضافه — که نشانهی نسبت یا تخصیص است، نه نشانهی مفعول؛ دوم، حذف فعل به قرینهی معنوی در مصراعهای تقابلی؛ سوم، استفاده از پیبستِ ضمیری (-اَم، -ات، -اش) که در فارسیِ معاصر بسامد کمتری دارد. حضورِ تخلّصِ «حافظ» در مقطع، گفتوگویی درونمتنی میانِ شاعر و «خود» میسازد و ساختارِ زبانی را در پایانِ غزل، از خبری به خطابی میبرد — شگردی که در غزلِ فارسی بسامد بلندی دارد و در حافظ، اغلب با کنایه و طنزِ ظریف همراه است.
به این شعر امتیاز بده
۰.۰از ۵·۰ رأی
حاشیهنویسی
با ادب و دقت بنویس — فقط متنِ فارسی پذیرفته میشود.
حاشیهنویسی
با ادب و دقت بنویس — فقط متنِ فارسی پذیرفته میشود.
در حال بارگذاری حاشیهها…