浪涛沙 — شستنِ شن به موج (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ابرِ روز سنگین است؛ شبنمِ یخ‌زده علفِ کرانه را پژمرده و مه کنگره‌های شهر را پنهان کرده.•昼阴重，霜凋岸草，雾隐城堞。
2. 2در گذرگاهِ جنوبی ارابهٔ روغن‌خورده آمادهٔ رفتن است.•南陌脂车待发。
3. 3بزمِ بدرقه در خیمه‌های دروازهٔ شرقی تازه به پایان رسیده.•东门帐饮乍阕。
4. 4بیدهای آویخته‌ای که بر چهره می‌سایند می‌توانند به طناب بافته شوند و زورق را ببندند.•正拂面垂杨堪缆结。
5. 5اشکِ سرخ را پوشاند و با دستِ یشمینِ خود شاخه را شکست.•掩红泪、玉手亲折。
6. 6یاد می‌کنم غازِ وحشیِ جدامانده از کرانهٔ هان را، که به کجا رفت؟ دیری است خبرش بریده.•念汉浦离鸿去何许，经时信音绝。
7. 7شوق سخت است.•情切。
8. 8در دیدرس، زمین دور است و آسمان فراخ.•望中地远天阔。
9. 9رو به شبنمِ سرد و بادِ زلال، در جایی بی‌کس، ساعتِ آبیِ سرد بی‌وقفه می‌نالد.•向露冷风清，无人处、耿耿寒漏咽。
10. 10دریغ که از هزار چیزِ فراموش‌نشدنی، از همه دشوارتر آن جداییِ آسان است.•嗟万事难忘，唯是轻别。
11. 11جامِ سبز هنوز تهی نشده.•翠尊未竭。
12. 12به ابرِ پاره می‌سپارم که ماهِ بازماندهٔ برجِ غربی را نگاه دارد.•凭断云留取，西楼残月。
13. 13جلای کمربندِ ابریشمی رفته و لحافِ نقش‌دار تا شده.•罗带光销纹衾叠。
14. 14حلقه‌های پیوسته گشوده شد و عطرِ دیرین ناگهان فرو مرد.•连环解、旧香顿歇。
15. 15ترانهٔ شکوه دراز است و کوزهٔ یشم را چندان کوبیده‌ام که لبه‌اش شکسته.•怨歌永、琼壶敲尽缺。
16. 16افسوس که بهار رفت و با آدمی وعده‌ای ننهاد؛ رنگِ شب را بازی داد و تنها زمینی پر از برفِ گلِ گلابی به جا گذاشت.•恨春去、不与人期，弄夜色，空馀满地梨花雪。