瑞鹤仙 — جاودانهٔ دُرنای خجسته (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1دشتِ آرامِ حومه که شهر را در بر گرفته.•悄郊原带郭。
2. 2راه دراز است؛ مهمان رفته و گردِ ارابه گسترده و تار مانده.•行路永，客去车尘漠漠。
3. 3آفتابِ مایل بر کوه می‌تابد و فرو می‌نشیند.•斜阳映山落。
4. 4سرخیِ بازمانده را جمع می‌کند و هنوز دل به گوشهٔ نردهٔ شهرِ تنها بسته است.•敛馀红、犹恋孤城栏角。
5. 5گام‌های سبکِ او بر موج ناتوان است.•凌波步弱。
6. 6از کنارِ ایستگاهِ کوتاه گذشت؛ چه حاجت به وعدهٔ پیشین؟•过短亭、何用素约。
7. 7پری‌شاهرخی گذرنده مرا خواند تا زینِ زربفت را دوباره بگشایم و آرام بادهٔ بهاری بنوشم.•有流莺劝我，重解绣鞍，缓引春酌。
8. 8به یاد ندارم که بامداد بازگشتم یا شامگاه، چه کسی مرا بر اسب نشاند، و در کدام تالارِ سرخ بیدار شدم.•不记归时早暮，上马谁扶，醒眠朱阁。
9. 9تندبادی ناگهان پرده را می‌جنباند.•惊飙动幕。
10. 10با بقیهٔ مستی برمی‌خیزم و گردِ گل‌های صدتومانی می‌گردم.•扶残醉，绕红药。
11. 11دریغ که در باغِ غربی گل چنان انبوه است که جایی نمانده؛ بادِ شرقی دیگر چرا بدخو شده است؟•叹西园、已是花深无地，东风何事又恶。
12. 12بگذار روزگارِ روان بگذرد.•任流光过却。
13. 13هنوز شادم که غارِ آسمانی خود شادیِ خویش را دارد.•犹喜洞天自乐。