1. ۱نوبهار است و در و دشت دگر روح‌فزاستسبزهٔ تر به سرانگشت ز دل عقده‌گشاست
2. ۲بس که دلکش بُوَد از فیض هوا خاک چمنبید مجنون به فلک می‌رود و، رو به قفاست
3. ۳می‌توان کرد در آن سیر بهار دیگربس که چون آینه، هر برگ گلستان به صفاست
4. ۴حسن گل عقل‌ربا، فیض هوا شورانگیزخیز ای آینهٔ دل که دگر وقت جلاست!
5. ۵گشته از ابر عجب بارگهی بر سر پاکه به هر سوی طنابش ز رگ موج هواست
6. ۶بر بساط چمن افگنده هوا مسند رنگهر طرف نامیه از لاله و گل بزم‌آراست
7. ۷مسندآرا به سعادت شده سلطان بهارچتر گلبن به سرش سایه‌فگن همچو هماست
8. ۸تاجداران شکوفه، به دو صد فرّ و شکوههر یک استاده به اندام و ادب بر سر پاست
9. ۹چوبدارانِ گل و غنچه پیِ راندنِ غمکرده هر یک به عصا تکیه ز هر سو چپ و راست
10. ۱۰آب‌ها را لب جو بهر زمین بوس به خاکنخل‌ها را سر برگ از درِ او گردون‌ساست
11. ۱۱سنبل افتاده و در عرضِ پریشان‌حالی‌ستنرگس استاده و چشمش ز ادب بر ته پاست
12. ۱۲یک طرف جبههٔ اوراق گل از سجده به خاکیک طرف قد نهالان پی تسلیم دوتاست
13. ۱۳یک طرف شاخ تر از برگ کند عرضه بلندیک طرف گشته زبان سوسن و، مشغول دعاست
14. ۱۴قمریان را به برش، شِکوه ز بی‌رحمیِ سروبلبلان را به درش، داد ز بیداد صباست
15. ۱۵جمله بی برگ و نوایانِ چمن را هر دماز گهرباریِ ابرِ کرمش، برگ و نواست
16. ۱۶گفتم: این بارگه از چیست به این فرّ و شکوه؟!این همه کوکبه و دبدبه ای دل ز کجاست؟!
17. ۱۷گفت: این گردهٔ درگاهِ شهِ ایران استکه ز گردِ درِ او، چشم جهانی بیناست
18. ۱۸فارس کشور دین، «شاه سلیمان» که از اوعَلَمِ دولتِ اولادِ علی گردون‌ساست
19. ۱۹شاه حیدر نسب آن کو به طناب ضبطشخیمهٔ ملّتِ اثنیٰ‌عَشَری بر سرِ پاست
20. ۲۰خانهٔ امن و امان است ز تیغش روشنبس که افروخته از آتش چشم اعداست
21. ۲۱برق تیغ، ابر عطا، بحر کرم، کوه وقارآسمان بارگه، اَنجُم سپه و، صبح لواست
22. ۲۲پیشِ بحرِ کَرَمِ او، که جهان راست، محیطآب از خجلت خود گر شده، حق با دریاست
23. ۲۳به جز از میمنت نسبت چترش نبوداین همه دولت اقبال که در بال هماست
24. ۲۴ننهاد آینهٔ رای منیرش، پا پیشخویش را شاهد گیتی نتوانست آراست
25. ۲۵خلق بیرون نتواند شدن از ضابطه‌اشآب هرگز نرود کج چو بود جدول راست
26. ۲۶بس که ایام ز عدل و کرمش خوشوقت استنو بهاری که ز عهدش گذرد، رو به قفاست
27. ۲۷طعمهٔ صعوه شود چرغ، گریزد گر از اوپیش اهل نظر از بس نمک او گیراست
28. ۲۸از نهیبش نه چنان خصم به جا ماند خشککز رخش رنگ تواند به سهولت برخاست
29. ۲۹نخل عمری که قدم در ره او نفشاردکی ز بی‌ماحَصَلی، از برِ خود کامرواست؟!
30. ۳۰راست کیشند ز بس لشکر نصرت اثرشتیرشان بر دل اعدای وی ایمن ز خطاست
31. ۳۱خصم سرکش نه چنان گشته از او خاک‌نشینکه غبارش دگر از خاک تواند برخاست
32. ۳۲لشکرش بار به صحرا چو کشد، کهسار استموکبش پا چو به کهسار گذارد، صحراست
33. ۳۳زله بندد گنه از بهر گناه دیگردامن سفرهٔ بخشایش او بس که رساست
34. ۳۴جز سخن، کو بُوَد از حقّ مَدیحش مُفلِسدر جهان از کرمش کیست که بی برگ و نواست؟!
35. ۳۵نه همین واعظ دلخسته دعاگوی وی استدولتش را کف هر برگ چمن، دست دعاست
36. ۳۶نیست حدّ چو منی، حقّ ثناگستری‌اشکآن نه حرفی است، که هرگز به زبان آید راست
37. ۳۷غرض این است، که از آب رخ مدحت اوگوهر معنی‌ام از خاک تواند برخاست
38. ۳۸خامه ای دل بگذار و، کف اخلاص برآرکه دگر وقت به پا داشتن فرض دعاست
39. ۳۹تا برآید خور تابان و، شود عالمگیرتا از او سایه مسافر سوی اقلیم فناست
40. ۴۰دولتش باد جهانگیر، چو خورشید مدامدشمنش سایه صفت، باد ز عالم کم و کاست