1. ۱حشمت از سلطان و، راحت از فقیر بینواستچتر از طاووس، لیک اوج سعادت از هماست
2. ۲راحت شاه و گدا را زین توان معلوم کردکو بصد گنجست محتاج، این به نانی پادشاست
3. ۳پادشاهان را اگرچه چتر دولت بر سر استبینوایان را ولیکن آسمانها زیر پاست
4. ۴نیست گر درویش را بر خاتم زر دسترسگنج گمنامی نگیندان خود نگین پربهاست
5. ۵خرج شه باشد مدام از کیسه درویش عورخرج درویشان تمام از کیسه لطف خداست
6. ۶کار شه باشد گرفتن، شیوه درویش ترکاو کف دست است یکسر، وین سراپا پشت پاست
7. ۷او همه استادگی و، این همه افتادگی استاو همه دست تعدی، این همه دست دعاست
8. ۸فقر یکسر راحت امنیت و جمعیت استپادشاهی جمله تشویق و غم و رنج و عناست
9. ۹فقر صلح و دوستی و الفت و آسودگیستپادشاهی جنگ و غوغا و زد و خورد و وغاست
10. ۱۰خوی عالمسوز شاهان، آتش نمرودی استطینت پاکیزه درویش خاک کربلاست
11. ۱۱فقر را گسترده خوانی چون گشاد خاطر استبر سر این خوان نعمت پادشاهان را صلاست
12. ۱۲جز غم مردن چه غم دارد دگر درویش عورکز کمند وحدت خود در حصار از هر بلاست
13. ۱۳باغ جنت را نباشد برگ ریزان خزانبرگ عیش بینوایان ایمن از باد فناست
14. ۱۴پیش سالک گفت و گو از سربلندیهای جاههمچو عکس نخل در آب روان پا درهواست
15. ۱۵عالم پستی ز بس آزادگان را خوشتر استبید مجنون میرود بالا و رویش بر قفاست
16. ۱۶چون رهاند گردن از طوق وبال عالمیدست وپای دولت از خون جگرها در حناست
17. ۱۷گو ننازد شاه چندین بر غنای خویشتنگر گدا محتاج شده، شه نیز محتاج گداست
18. ۱۸خلق عالم سر بسر هستند دست وپای همهم عصا پای شل و، هم دست شل پای عصاست
19. ۱۹دولت از داد و دهش باشد تفاخر کردنیچون سعادت میدهد، بال هما، فر هماست
20. ۲۰نعمت الوان بدست مرد در رفتن خوش استدر خزان کردن حنا را بیشتر زیب و بهاست
21. ۲۱آن قدر کز اهل دولت خوش بود داد و دهشصد چنان نگرفتن از درویش مسکین خوشنماست
22. ۲۲جود حاتم، گنج قارون، داغ استغنای اوستگرچه جاهل معنی درویش پندارد گداست
23. ۲۳نیست درویش آنکه بر دست کسان از ناکسیهمچو دلق خویشتن چشم طمع سرتا بپاست
24. ۲۴نیست درویش آنکه پایش ره بدرها می بردنیست درویش آنکه چشمش با کف خلق آشناست
25. ۲۵نیست درویش آنکه از بس قوت حرص و طمعاز پی اظهار ضعفش دست بیعت با عصاست
26. ۲۶خودنمایی از ریا در پرده عزلت کنندخلوت این گوشه گیران چون لباس ته نماست
27. ۲۷هست درویش آنکه در صحرای عشق خانه سوزبر سرش ژولیده مویی خوشتر از بال هماست
28. ۲۸هست درویش آنکه در راه طلب از احتیاطبا وجود چشم دائم همچو نرگس بر عصاست
29. ۲۹گر خورد خاک و بخود پیچد ز غیرت دور نیستمرد عارف بر سر گنج قناعت اژدهاست
30. ۳۰وحشت از غیر حقش در الفت خلق است کماز همه عریانیش پوشیده در زیر قباست
31. ۳۱وقت خفتن دست از فرش حصیرش کوته استشب چو برخیزد به پا، دست دعایش عرش ساست
32. ۳۲کس نبیند هرگزش از تنگدستی تنگدلدست امیدش چو در گنجینه لطف خداست
33. ۳۳از جفای سنگ طفلان حوادث فارغ استاز تهیدستی بخود چون بید اگر بالد بجاست
34. ۳۴گر بود مفلس ز ملک و مال، از آنش باک نیستخلعت «الفقر فخری »از برش زینت فزاست
35. ۳۵مفلس ننگین که باشد؟آنکه دامان دلشخالی از نقد ولای سرور اهل سخاست
36. ۳۶آفتاب عالم آرای سپهر دین «تقی »آنکه از نورش جهان علم و دانش را ضیاست
37. ۳۷مهر تابان رو از آن دارد بر هر خشک و ترکو بخاک درگه آن ذره پرور آشناست
38. ۳۸در تلاش اینکه ساید بر ضریحش روی زردآفتاب از صبح تا شب بر درش در دست و پاست
39. ۳۹تا زمین را برگرفت از خاک جسم پاک اوگر ز حسرت آسمان را مانده گردن کج، بجاست
40. ۴۰چشمه خورشید، تا چشم آب داد از خاک اوتا قیامت کشت هستی را از آن نشو و نماست
41. ۴۱از حریمش رفتن و، گردش نگشتن مشکل استگر شط بغداد را چین بر جبین باشد رواست
42. ۴۲سائلش روی پریشانی نمی بیند دگرگر مه از وی نور خواهد، قرص خورشیدش اداست
43. ۴۳عاجز از سامان خرج دست ابر آسای اوستبحر از گرداب اگر بر خویش می پیچد رواست
44. ۴۴از محیط دست او، تا دامن حاجت مدامگر گهر غلتان نباشد پیش جودش کم بهاست
45. ۴۵آنچه ابر جود و سیل همت او کرد صرفنام بحر و کان نمیدانم چه سان دیگر بجاست!
46. ۴۶تا نگردد خواهش سائل مکرر پیش اواز بزرگی کوهسار همت او بی صداست!
47. ۴۷پیش بینا نیست اکسیری به از خاک درشتا رسانیده است حاجت خویش را آنجا غناست
48. ۴۸تخم حاجت را ز بس جودش ز عالم برفگندآنکه تنگی میکشد روزگار او سخاست
49. ۴۹کرده با خلق وسیعش نسبت دوری درستوسعت صحرا ز خاطرها از آن رو غمزداست
50. ۵۰خاکروبان درش را در نظر از زهد پاکز آتش زر غصه دنیا چو کام اژدهاست
51. ۵۱دعوی اغیار در زهد و ورع با حضرتشدعویی باشد که سگ را در قناعت با هماست
52. ۵۲زندگی تا هست و، عالم هست، ور دم مدح اوستحیف اما زندگی کوتاه و علم بی بقاست
53. ۵۳زندگی شاها نباشد زندگی، بی یاد توتاکه جان دارد، زجان واعظ ترا مدحت سراست
54. ۵۴نی نی کلکم شکر ریز است از مدحت همینبعد مردن هم چو نی در استخوانم این نواست
55. ۵۵از برای فکر مدحت با هزار اندوه و غمغنچه گردیدن مرا با خویش باغ دلگشاست
56. ۵۶خویش را گنجانم ار در خیل مداحان تودر دو علام گر بگنجم از بزرگی ها بجاست
57. ۵۷هر نفس بر خویش میبالد سخن از مدح توورنه پرگویی چنین در حضرتت کی حد ماست
58. ۵۸ای سخن هرچند خودداری ز مدحش مشکل استبا زبان حال کن دیگر ثنا، و قسمت دعاست
59. ۵۹تا بود این گنبد از خلق جهان خالی و پرتا درین محراب خواهد مهر و مه افتاد و خاست
60. ۶۰روضه اش ز آمد شد زوار پر باد و تهیبر در او پشت طاعت حلق را کج باد و راست