1. ۱ای نگاهت دیده آیینه دل را ضیاگوشه ابروی لطفت، صیقل زنگ خطا
2. ۲پیشت از خجلت بهم پیچید، زبان گفتگوبا زبان حال گویم، حال خود سر تا بپا
3. ۳حالم این، کز درگه قربت بدور افتاده امحالم این، کز آستانت گشته ام عمری جدا
4. ۴حالم این، کز نامه من میگریزد خط عفوحالم این، کز طاعت من عار میدارد ریا
5. ۵همچو برگ بید میلرزد زبان بر خویشتنگر کند از ناتوانیهای من حرفی ادا
6. ۶در کشاکشهای چرخ، از ناتوانی میگسستگر نمیشد قامت چون رشته ام از غم دوتا
7. ۷از غبار دیده خود مانده ام در زیر بارگر شود گوشم گران، هرگز نمیخیزم ز جا
8. ۸لرزشم از ناتوانیها، تواند راه بردریزش اشکم، ز ضعف تن تواند شد عصا
9. ۹در گداز لاغری، از بسکه گردیدم سبکدرگه رفتار، نتواند خلد خارم بپا
10. ۱۰میتوان خواند از جبین من، خط سرگشتگیمیتوان دیدن ز جسمم حال دل سر تا بپا
11. ۱۱. . .قامتم را کرده بار چین پیشانی دوتا
12. ۱۲خامه ام، پیچیده طوماری است، از مضمون غمنامه ام، افشانده دامانی، ز نقد مدعا
13. ۱۳بهر آن از پا درافتادم، که از روی کرماز نگاه التفاتی، بخشیم شاید عصا
14. ۱۴پای آزادی مرا فرسود، در بند خودیجذبه یی دارم طمع، کز من مرا سازی رها
15. ۱۵گر مرا دست زبان عذر خواهی کوته استدامن عفو تو اما، از کرم باشد رسا
16. ۱۶بس کن ای واعظ، که گفتن پا زحد بیرون نهادپیش اهل جود، خاموشی است عرض مدعا
17. ۱۷داری از درگاه شیر حق چو روی تازه ییرو بسوی قبله حاجات کن روی دعا
18. ۱۸تا بود بازوی «حیدر» خانه دین را ستونتا بود در دست او سر رشته راه خدا
19. ۱۹دوستانش را بود آباد، قصر زندگیگردد از کف رشته عمری عدوی او رها