1. ۱چیست ای دل عالم هستی؟ بیابان فنا!هر طرف موج سرابی از گذار عمرها
2. ۲هر گیاه سبز دروی، تیغ زهر آلوده ییهر سر خاری درو، دلدوز تیری جان ربا
3. ۳قطره های اشک حسرت، شبنم برگ گلشتند باد آه نومیدیش، باد جان فزا
4. ۴هر قدم گردیده پهن، از نقش پایی کژدمیهر طرف خوابیده از فرسنگها صد اژدها
5. ۵هر رگ سنگی درو، خاری بپای رهرویهر تف ریگی شرار خرمن صد مدعا
6. ۶هر کف خاکی، نشان دستگاه خسرویهر سر برگی زبان حال چندین بینوا
7. ۷هر نسیمی، سطری از حال دل چندین اسیرهر غباری، خط تاریخ هزاران بیوفا
8. ۸بوی خون می آید از رنگینی گلزار او!نشنوی ای پر هوس گویا ز کامی از هوی؟!
9. ۹از هوس تاکی جوانی میکنی؟ پیری رسید!بهر عبرت، دیده یی از خواب غفلت برگشا!
10. ۱۰در جوانی چه ندانستی زره، اکنون بدانقامتت را کرده خم پیری که، بینی پیش پا
11. ۱۱گور در پیش و،تو دل واپس برای ملک و مالچاه در راه و، تو از غفلت روی رو بر قفا
12. ۱۲راحت ار جویی، به ملک و مال و دنیا پشت دهخواب اگر خواهی، مساز از بالش زر متکا
13. ۱۳رخ ز درویشی نتابد هر که دارد سوز عشقشعله چون پهلو تهی سازد ز فرش بوریا؟!
14. ۱۴خود نمایی که ز صرصر نیست در باغ وجودگردباد عمر باشد لاله را نشو و نما
15. ۱۵نشکنی تا خویشتن را، لاف قرب حق مزنبی شکستن جای در مسجد ندارد بوریا
16. ۱۶این قدر زین عاریت بر خود سپردن بهر چیست؟این قدر زین بیوفا بر خود فرو چیدن چرا؟!
17. ۱۷نیست جای خودنمایی، تنگنای روزگار؛گل درین بستان، ز افشردن کند نشو و نما!
18. ۱۸آنکه دوری نیست تنگی، عالم روشندلیستتنگ نبود عکس را در خانه آیینه جا
19. ۱۹خنده ما ناتوانان، زیر این گردان سپهرخنده گندم بود، در زیر سنگ آسیا!
20. ۲۰می توان زلف وصال شاهد عقبی گرفتدست همت گر ز دامان جهان گردد رها
21. ۲۱در ره دنیا ز یاران کن تلاش واپسیکآید از پیشی گرفتن، سنگ بر پای عصا
22. ۲۲نیست با سیم و زر بی اعتبار این جهانخوبیی، جز اینکه با آن میتوان کردن سخا
23. ۲۳خرج کن چون سکه نقد خویش در بازار وجودای که داری در میان زر، چون نقش سکه جا
24. ۲۴شیوه بخشش بدست آور، که گردی ارجمندتکیه بر دست شهان، از رنگ دادن زد حنا
25. ۲۵ذکر و فکر منعمان، در بندگی دانی که چیست؟ذکر هر بیچاره و، فکر معاش هر گدا
26. ۲۶اغنیا را نیست ذکری، به زیاد اهل فقرزر شمردن، سبحه باشد در کف اهل سخا
27. ۲۷با گدا، کوچک دلی، مانند حج اکبر استهست لبیکش اجابت کردن هر بینوا
28. ۲۸تیغ جوهر دارد باشد در جهاد نفس شومدست پر گوهر که افشانی بدامان گدا!
29. ۲۹ز التفات نامردان، اهل دولت را چه نقص؟سایه افگندن چه کم می سازد از بال هما؟!
30. ۳۰رنج یار ناتوان، باید توانا را کشیددست بهر چشم نابینا کشد بار عصا
31. ۳۱آنکه بهر دیگران، بر خود نپیچد روز و شبباشد از سنگین دلی، کمتر ز سنگ آسیا
32. ۳۲آنکه باشد دامن جودش بدست اهل فقردستگیرش دامن «حیدر» شود روز جزا
33. ۳۳آن جهانبخشی که هرگز چون نفس، گاه سخادر کفش پیوند دادنها نشد از هم جدا
34. ۳۴همتش دریای بی پایان و، دستش ابر جودهر سه انگشتش رگ ابری ز باران عطا
35. ۳۵خطبه را از وی مسلم، سربلندی در جهانسکه را بر خویش بالیدن ز نام او بجا
36. ۳۶در صف هیجا، دم تیغش، دم نزع عدوکندن شمشیر او، جان کندن خصم دغا
37. ۳۷حمله جرأت گدازش، کشت هستی را سمومبرق شمشیر اجل خویش، سحرگاه جزا
38. ۳۸چون طناب سحر، در سیماب لرزش، عمر خصمذوالفقار او به کف، چون در کف موسی عصا
39. ۳۹از نگاه آرزوها، خاطر او بسته چشماز نکاح شاهد دنیا، ضمیرش پارسا
40. ۴۰عشوه دنیا ز دستش نقد دل بیرون نبردپیر زالی چون بتابد، پنجه شیر خدا؟!
41. ۴۱همچنان کز تار مژگان بگذرد نور نگاهصد قدم در پیش بود از جاده در راه هدی
42. ۴۲رفت از آن ساعت بخود نقش نگین از غم فروکز کفش انگشتر از بهر تصدق شد جدا
43. ۴۳نامه شستم، چون بآب گوهر مدحش ز جرممیکنم در حضرت او، عرض حال خود ادا