در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
واعظ قزوینی
واعظ قزوینی
۱۰۲۷–۱۰۹۰ ق.قزوین
میرزا محمد رفیع ملقب به رفیعالدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة میباشد.
جستجو در آثار واعظ قزوینی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۶۳۶ اثر
۱
شمارهٔ ۱
ای نام دلگشای تو عنوان کارها • خاک در تو، آب رخ اعتبارها
۲
شمارهٔ ۲
بر سر خاک دوستان، پا نه و دیده برگشا • رو نفسی بخود فرو، یک نفس از خودی برآ
۳
شمارهٔ ۳
تا زنده است دل، نیست لذت پذیر دنیا • کی میشود نمک سود، ماهی ز شور دریا؟!
۴
شمارهٔ ۴
تن شود خاک و، همان سودای ما ماند به جا • سر رود گر چون حباب، اما هوا ماند به جا
۵
شمارهٔ ۵
چون کند سویم نظر، چشم از کجا خواب از کجا • چون دهد تاب کمر، دل از کجا؟ تاب از کجا؟
۶
شمارهٔ ۶
ره عشق است،کام از ترک می گردد روا اینجا • گدایان را کف دریوزه باشد پشت پا اینجا
۷
شمارهٔ ۷
مده بافسر شاهی کلاه ترک و فنا را • بسر چو ابر بهاری شناس بال هما را
۸
شمارهٔ ۸
الهی نفرت از ما ده، بنوعی اهل دنیا را • که ره ندهد کسی در دل غبار کینه ما را
۹
شمارهٔ ۹
ز ناله باز ندارد کسی دل ما را • کسی نبسته زبان خروش دریا را
۱۰
شمارهٔ ۱۰
ذوق برهنگی عقل از تن گرفت ما را • زان خارزار دنیا دامن گرفت ما را
۱۱
شمارهٔ ۱۱
قوی شد لاغر از گوشمال غم ز بس ما را • برون افتاد چون چنگ از بدن تار نفس ما را
۱۲
شمارهٔ ۱۲
بس است شمع قناعت چون مسکن ما را • چرا بمهر بود چشم روزن ما را
۱۳
شمارهٔ ۱۳
پوشیده پرده گر دوست روی سیاه ما را • رنگ خجالت آورد بر رو گناه ما را
۱۴
شمارهٔ ۱۴
ز لطف دوست کی آید دریدن پرده ما را؟ • اگر خجلت به روی ما نیارد کرده ما را
۱۵
شمارهٔ ۱۵
ریش سازد ز نزاکت گل رخسار ترا • گر خلد خار به پا طالب دیدار ترا
۱۶
شمارهٔ ۱۶
نتوان به پند کرد نکو بدسرشت را • صیقل گری نمیکند آیینه خشت را
۱۷
شمارهٔ ۱۷
چو دست سائلان نبود گلی دامان وسعت را • به از ریزش نباشد آبشاری کوه همت را
۱۸
شمارهٔ ۱۸
این قدر طول امل ره میدهی در دل چرا • مصحف خود را این خط میکنی باطل چرا؟
۱۹
شمارهٔ ۱۹
بهار است و از اشکم گل به دامن میکند صحرا • ز جوش لاله یا خون گریه بر من میکند صحرا
۲۰
شمارهٔ ۲۰
ز کیفیت بود هر گوشه صد میخانه در صحرا • بود هر سبزه و گل شیشه پیمانه در صحرا
دربارهی واعظ قزوینی
میرزا محمد رفیع ملقب به رفیعالدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید.
وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة میباشد.
۱۰۷۸
شعر در دیوان
۶۳۶
غزلیات
۲۱
قصاید
۱۳۳
رباعیات