1. ۱دل، خانه ایست، یاد خدا کدخدای اوسرد از محبت همه گشتن هوای او
2. ۲سقفش شکستگی و، زمینش فتادگیاز چار موج حادثه دیوارهای او
3. ۳طرحش، بهم برآمدگی؛ نقش، سادگی؛پستی پایه رفعت و، تنگی فضای او
4. ۴سنگ ملامتست، اساس عمارتشدست دعاست کنگره عرش سای او
5. ۵خار بدل خلیده بود، استوانه اشیکتا شدن ز هر دو جهان، طاقهای او
6. ۶باشد توکلش بخدا پشتبان ویاندیشه بهر روزی، سیل فنای او
7. ۷نگشوده اند روزن او، جز بداغ عشقننهاده اند جز بتپیدن بنای او
8. ۸پوشیدن نظر ز جهان، کنج خلوتشدیدن ز روی عبرت، مهمانسرای او
9. ۹از چاکهاست، پنجره روشناییشاز داغهاست، باغچه دلگشای او
10. ۱۰فرشش حریر نرمی و، فراش او حضورلطف خدای عز و جل متکای او
11. ۱۱دربان اوست حیرت و، بستر فتادگیخاشاک ماسوی همه رفتن، صفای او
12. ۱۲از مرگ: حرص و آز بود عیش و سور ویاز زادن هوی و هوسها، عزای او
13. ۱۳گسترده خوان نعمت او، هست موج خونهر در ستاده دیده گریان گدای او
14. ۱۴از دوده عداوت و، جهلست ظلمتششمع محبت آمده ظلمت زدای او
15. ۱۵یعنی محبت شه کونین «مرتضی »کافراشت دست حق علم لافتای او
16. ۱۶زخمی ز خار خویش شدی ماهی زمینپای ثبات چون بفشردی لوای او
17. ۱۷بر خر گه حباب، شدی موجها طنابگر هی زدی بشورش دریا هوای او
18. ۱۸گر جذب همتش نکشیدی، فرو شدیقارون صفت ز لنگر دامن گدای او
19. ۱۹شمشیر خصم چیست؟ فشردی اگر قدماز تیغ کوه باز نگشتی صدای او!
20. ۲۰چون صعوه، می پرید ز تن جان دشمنشتا بال می گشود عقاب لوای او
21. ۲۱میدوخت بر مراد دو عالم حصول رااز شست دل نجسته خدنگ دعای او
22. ۲۲افگند نام حاتم طی را، چو خس بدورتا موج خیز گشت محیط عطای او
23. ۲۳گردیده است نیلی از آن چهره محیطکو خورده است سیلی دست سخای او
24. ۲۴آیینه ها ز شرم بریزند آب خویشگر شنوند صورت احوال رای او
25. ۲۵بی انقیاد او نتوان رفت زیر خاکبرگشته آفتاب ازین رو برای او
26. ۲۶تنها نه زنده داشته شب را ببندگیعمر دوباره یافته روز از دعای او
27. ۲۷گندم الف کشیده برون آید از زمیناز رشک اینکه نان جوین شد غذای او
28. ۲۸خالی نمانده عرصه هستی ز نعمتشچندانکه آب روی بریزد گدای او
29. ۲۹از تنگی، آب در دل گوهر خزیده استباریده است بسکه سحاب عطای او
30. ۳۰در مهر او نه هفت زمین ذرگی کندپر گشته نه فلک چو حباب از هوای او
31. ۳۱محروم همچو سایه ز خورشید رحمت استهرکس که نیست سایه صفت در قفای او
32. ۳۲آن سر، بلند نیست، که بر در نسایدشآن جان، عزیز نیست، که نبود فدای او
33. ۳۳دارم چنین عزیز از آن جان خویش راتا روز واپسین بدهم رونمای او
34. ۳۴اندیشه نیست از شب دیجور نامه امدارم چو شبچراغ ز در ثنای او
35. ۳۵از زهر چشم آتش دوزخ چه غم مرا؟خندد بروی من چو بهشت رضای او!
36. ۳۶نبود نظر بدست کسی چون صدف مراچشمم چو در پر است ز آب عطای او
37. ۳۷ز آن مدح دیگران نسرایم که نیست کسقادر بدادن صله ام، جز سخای او
38. ۳۸تار گسسته ایست ز قانون گفتگوهر مصرع خوشی که ندارد نوای او
39. ۳۹واعظ خموش، رو بگسستن نهاده استتار سخن ز لنگر در ثنای او
40. ۴۰شد وقت آنکه روی بمحراب دل کنممنت بخود گذارم و، گویم دعای او
41. ۴۱شوقم شتاب دارد و، کوتاه میکنماین نیم جان سوخته بادا فدای او