1. ۱جهان را جوان ساخت دیگر شکوفهجوانانه زد سال بر سر شکوفه
2. ۲بسان زمرد، که در پنبه پیچینهان گشت صحن چمن در شکوفه
3. ۳چو جوزق که از پنبه لبریز باشدفضای فلک شد سراسر شکوفه
4. ۴چنان دانه در پنبه پنهان نگرددکه گم گشته گوی زمین در شکوفه
5. ۵زهر سوی چون میوه یک سر جهان راکشیده است خوش تنگ در بر شکوفه
6. ۶چو آن کاسه کز شیر لبریز گرددچمن را گذاشته است از سر شکوفه
7. ۷چو طوطی که در شکرستان شود گمشده سبزی برگ، گم در شکوفه
8. ۸ز عکس چمن شد هوا آسمانیدر و کهکشان شاخ و، اختر شکوفه
9. ۹هلالی است ماه نشاط و طرب راز بس شاخ را کرده انور شکوفه
10. ۱۰شده شاخ تر، همچو ابروی پیرانبرو بسکه افگنده لنگر شکوفه
11. ۱۱پی خواهش خلعت برگ باشدبسر شاخ را تفت نوبر شکوفه
12. ۱۲چنان گشته سیل رطوبت که خود راکشیده است بر شاخ یکسر شکوفه
13. ۱۳ثمر تا بساحل کشد بار خود راشده کشتی بحر اخضر شکوفه
14. ۱۴بنوعی که مو در سفیدی شود گمرگ شاخ تر، غوطه زد در شکوفه
15. ۱۵بباغ وجود از ره شاخ نو رسشده میوه را پیر رهبر شکوفه
16. ۱۶بنظاره گلشن صنع داردثمر دیده بر روزن هر شکوفه
17. ۱۷ز شادی کله بر هوا افگند ز آنکه از سیم باشد توانگر شکوفه
18. ۱۸تعلق نباشد بزر، پختگان راز خامی ثمر بسته دل بر شکوفه
19. ۱۹کشیده است بهر شکست صف غمزهر شاخ یک صف ز لشکر شکوفه
20. ۲۰عجب کز میان بر ندارند غم رااز آن سر خزان و، از این سر شکوفه
21. ۲۱هوای زمین بوس دارد، از آن روسراپا دهان است و لب هر شکوفه
22. ۲۲زمین بوس شاهی، که از یاد قدرشعجب گر بگنجد ثمر در شکوفه
23. ۲۳«حسن » آفتاب سپهر امامتکه دارد ز خاکش رخ انور شکوفه
24. ۲۴امامی که هر سال در جستجویشبهر گلشنی میکشد سر شکوفه
25. ۲۵بشوق نثار رهش میرود ز آننیستد بهمراهی بر شکوفه
26. ۲۶ز هر شاخ، از دوری آستانشکشیده است بر خویش خنجر شکوفه
27. ۲۷بنظاره موکب حشمت اودود بر سر شاخ، چون بر شکوفه
28. ۲۸ز بس دست و پا کرده گم، از شکوهشنهد میوه را پای بسر سر شکوفه
29. ۲۹نزد بی ادب بوسه بر خاک راهشپرید از چه بر چرخ اخضر شکوفه؟!
30. ۳۰به ناخن بخارد سر از شرم جودششجر را از آن است بر سر شکوفه
31. ۳۱گشاد کفش، گر چمن یاد آردعجب گر ببندد ثمر در شکوفه
32. ۳۲سپر افگند چرخ پیش نهیبشچو از حمله باد صرصر شکوفه
33. ۳۳مگر ماتم او گرفته است گلشنکه میریزد از خویش زیور شکوفه؟!
34. ۳۴مگر سبزه از رنگ او گفته حرفیکه دستار اندازد از سر شکوفه؟!
35. ۳۵زده لاله حرف، جگر پاره اوکه بر سر دریده است معجر شکوفه
36. ۳۶ز بی تابی ماتمش دور نبودزشاخ افگند خویش را گر شکوفه
37. ۳۷سری در ره اوست، هر غنچه گلجبینهاست بر خاک او هر شکوفه
38. ۳۸بیاد درش سبزه بسر خاک غلتدبشوق هوایش زند پر شکوفه
39. ۳۹سراپا زبان گشته گلشن بمدحشدهانش از آن کرده پر زر شکوفه
40. ۴۰بکن ختم واعظ که از شوق مدحشنگنجد به گفتار دیگر شکوفه
41. ۴۱زدست شجر، تا چشد میوه دورانز جیب چمن تا زند سر شکوفه
42. ۴۲بود نخل عمر غلامان او رادل زنده بر روی انور شکوفه