1. ۱چو گل مشو همه تن لب، برای خندیدنکه تندباد فنا میرسد بگل چیدن
2. ۲چو می‌کشند گلاب روانت از گل تندگر بس است بساط شکفتگی چیدن
3. ۳اجل به قصد تو تیغ دو دم کشیده ز صبحهمان چو شعله شمعی تو گرم رقصیدن
4. ۴کنون که صرصر پیری بنخل عمر وزیدبخود چو برگ خزان است جای لرزیدن
5. ۵برین بساط مشو پهن همچو گل خندانکه هست وقت بساط نشاط برچیدن
6. ۶بوقت خنده نه بیجاست اشک ریزی چشمکند بحال تو بیباک گریه خندیدن
7. ۷مباد ریختن آبرو بود، هش داربوقت خنده سرشکت بچهره غلتیدن!
8. ۸چو گل بشادی ایام رو مده بسیارکه صد شکست رسد غنچه را ز خندیدن
9. ۹چو خنده هرزه درایی دهان دریده که دید؟نه شرط عقل بود، زو کناره نگزیدن!
10. ۱۰بزور جهل درد بر تنت لباس وقارمده چو غنچه گریبان بدست خندیدن
11. ۱۱ز خنده لازم گل شد ز بس پریشانیگلاب گشت و جدا زو نگشت پاشیدن
12. ۱۲ز باد تفرقه خواهی که در امان باشیمده چو غنچه تصویر ره بخندیدن
13. ۱۳درین چمن گل شادی است غم، کند ز آن روز خار دست تو خون گریه وقت گل چیدن
14. ۱۴شوی بالفت عیش از خدای بیگانهکه می حرام شد از یار عیش گردیدن
15. ۱۵شنیدم از لب پیر شکوفه این گفتارکه: غیر عقده دل نیست فیض خندیدن
16. ۱۶ز خرمی شده پامال خلق سبزه و گلبروی دست بود جای نی ز نالیدن
17. ۱۷بود ز همدمی جاهلان بی تمکینکه جام را نرسد لب بهم ز خندیدن
18. ۱۸ز فیض صحبت گفتار اهل علم و خردهمیشه کار قلم گریه است و نالیدن
19. ۱۹بود اگر بنظر فیض گریه چشم تراتمام گریه شادی است اشک باریدن
20. ۲۰ز چشمه در اشک آب گر خورد چشمتدگر نمیدودش دیده از پی دیدن
21. ۲۱ز جوی گریه خورد آب نخلهای دعاز اشک شمع بود شعله گرم بالیدن
22. ۲۲بناله نامه کند پاک از گنه سالککه آب زنگ ز دل میبرد بنالیدن
23. ۲۳بسوز و ساز شود باطن تو معنی خیزتنور را بود این نان دهی ز تابیدن
24. ۲۴بغم بساز گرت پایداری است هوسکه مست را اثر بیغمی است غلتیدن
25. ۲۵شود غمی سبب راحت از غمی دیگررهد ز بارکشی اسب وقت لنگیدن
26. ۲۶بکش ازین دو سه دینار دامن و، واشوبسان غنچه برین خرده چند پیچیدن؟!
27. ۲۷بخود مچین همه گر شاه چین و ما چینیکه چیده اند بساط تو بهر بر چیدن
28. ۲۸ز ملک و مال چه ماند بکس، بجز غم و رنج؟!ز دجله در کف دولاب چیست؟ نالیدن!
29. ۲۹شکفتگی است غلط، باز غنچه شو ای گلکه تنگنای جهان نیست جای بالیدن!
30. ۳۰مگر ز بندگی بنده گزیده حقکه هست خاک درش نور دیده دیدن
31. ۳۱امام هر دو جهان:«حضرت علی نقی »که ذکر نام خوشش چیست؟ شهد خاییدن!
32. ۳۲باین امید که شاید بنام او باشدجدا نمیشود از زر بسکه چسبیدن
33. ۳۳یگانه گوهر دریای علم و جود و شرفکه هست پله قدرش فزون ز سنجیدن
34. ۳۴در محیط شرف کز عزیزی اش بر سرهمیشه نه صدف چرخ راست لرزیدن
35. ۳۵بنور مهر کند سایه کوه قدرش اگرعجب که مهر تواند بچرخ گردیدن
36. ۳۶ز نور بخشی خاک درش عجب نبودکه دیده ها بهم افتند بر سر چیدن
37. ۳۷پی نزول غبار درش نباشد دورروان کنند گر از خانه چشمها دیدن
38. ۳۸ز پاس حرمت گرد حریم او چه عجبکه رنگ کس نتواند بچهره گردیدن؟!
39. ۳۹بحشر صندل دردسر حساب شودبر آستانه آن شاه جبهه ساییدن
40. ۴۰دو لب ز ارض و سما داده اند گیتی رابرای درگه آن قبله گاه بوسیدن
41. ۴۱ز بسکه در گهش از رحمت است تنگ فضاگنه بخود نتواند ز بیم لرزیدن
42. ۴۲ز ازدحام ملایک در آستانه اوچه سان رساند گنه خویش را ببخشیدن؟!
43. ۴۳زرشک طاعت پاکان در آن خجسته حریمعجب بتو به رسد جرمها ز کاهیدن
44. ۴۴فلک به پنجه خورشید پیش رفعت اوستهمیشه در پی گردن ز شرم خاریدن
45. ۴۵ز بار نسبت قدرش عجب نمیدانمکه آورد فرس چرخ را بلنگیدن
46. ۴۶بجود او چو بود نسبتش، از آن داردهمیشه ز آتش این شوق چشمه جوشیدن
47. ۴۷چو درفشان شود آن بحر بی کنار، زندمحیط مهر خموشی به لب ز نالیدن
48. ۴۸جواب مسأله اش از سئوال ز آن پیش استکه سائلش نکشد منتی ز پرسیدن
49. ۴۹چو ماهتاب مدام آب فیض طاعت اوبروی سبزه شب بود گرم غلتیدن
50. ۵۰سپهر راست پی جستجوی سایه اوچو ذره این همه در آفتاب گردیدن
51. ۵۱برای دیدن اوج سپهر رفعت اوستخور از خطوط شعاعی بچشم مالیدن
52. ۵۲ز قابلیت ادراک فیض آن درگاهنمیرسد به فلک جز ز دور گردیدن
53. ۵۳شها تو مهر سپهر جلال و، من خاکمز مهر دور نباشد بخاک تابیدن!
54. ۵۴ز زشتی عمل از بس ندیدنی است رخممگر بروی تو بخشش تواندم دیدن
55. ۵۵غنی ز جنت و ایمن ز دوزخم سازدمرا به مهر تو در حشر زنده گردیدن
56. ۵۶امیدم آنکه نپیچد بنامه ام پرسشمرا ز شرم بخود بس چو نامه پیچیدن!
57. ۵۷شهنشها چه خسم من که تا مرا باشدبگرد بحر ثنای تو حد گردیدن!
58. ۵۸اگر چه نیست ثنای تو حد من، لیکنمن و در آرزوی آن بخویش پیچیدن
59. ۵۹مرا که دست تمناست از گهر کوتاهخوشم ز فکر و خیالش برشته تابیدن
60. ۶۰مگر شود بشکر خایی مدایح تومرا تدارک ایام ژاژ خاییدن
61. ۶۱چو نیست طالع گرد تو گشتنم، باریمن و بگرد خیالت همیشه گردیدن
62. ۶۲بود بمدح تو غلتانی در سخنممرا شگون بخاک در تو غلتیدن
63. ۶۳نداشت لایق شأن تو مدحتی واعظمگر ز روی خجالت سکوت ورزیدن
64. ۶۴شود برشته دانش مگر در سخنشبآب مدح تو شایسته پسندیدن
65. ۶۵بپوش خلقت نورش ز خاک درگه خویشکه هست کار تو پیوسته عیب پوشیدن
66. ۶۶زلال نور و ضیا تا ز چشمه مه و مهردرین چمن شب و روز است گرم گردیدن
67. ۶۷زلال حکم روان ترا بود یاربهمیشه در چمن روزگار غلتیدن