1. ۱تن تو چیست یکی خیمه و، ستونش جانطناب، رشته روزی و، میخ آن دندان
2. ۲چو میخ کنده شد از تند باد رفتن عمردگر چه چشم اقامت ز خیمه، ای نادان؟!
3. ۳فگند باد اجل خیمه بر سرت چون گلبروی خار علایق تو فرش گشته همان
4. ۴بکش متاع دل خود برون ز خیمه تنکه کاروان حواس و قوی شدند روان
5. ۵ببر طناب تعلق دلا ز خیمه تنکه بس قلندریت خیمه در ره جانان
6. ۶بسالکان طریقت قبای تن بار استپی برهنگی از خویشتن ببند میان
7. ۷قد خمت ز عصا گشته لام الف یعنی:که نیست جای اقامت کهن سرای جهان!
8. ۸رسید وقت که از قید زندگی برهیگذار روز و شب این بند را بود سوهان
9. ۹چو شمع بر سرت افتاده آتش پیریاز آن چو اشک چکد از تو گوهر دندان
10. ۱۰ز چشم رفته ترا نور و سرفتاده به پیشگرفته پینکی خواب مرگت ای نادان
11. ۱۱دگر مدار قوی دل، چو چشم گشت ضعیفدگر مباش سبکسر، چو گشت گوش گران
12. ۱۲بدست داد عصا ضعف پیریت، یعنی:براه دوست سگ نفس را، ز خویش بران
13. ۱۳دو مو شدی و، نشد حرص و آز یک مو کمدو تا شدت قد و یکتا نگشت دل ز جهان
14. ۱۴تمام کرده قضا نسخه حیات تراکه از سفیدی مو میکشد بیاض بر آن
15. ۱۵زمان زمان شودت تند آتش پیریزنند روز و شب از هر طرف ز بس دامان
16. ۱۶بچهره ات نفتاده است چین، که کلک قضاکشیده بر ورق هستیت، خط بطلان
17. ۱۷ز بس که صر صر ایام، از تو تند گذشتز غنچه دهنت ریخت خرده دندان
18. ۱۸سر از خمیدگی قد بجای پا رفته استبرای راه عدم کرده است نقل مکان
19. ۱۹براه ملک عدم، تا دواندت چون تیراجل گرفته ز قد خمت به پشت کمان
20. ۲۰چرا جوان نکنی خویش را در این پیریز خاکبوس در شاه کشور ایمان؟!
21. ۲۱رضا بحکم قضا، «حضرت امام رضا»که در قلمرو دلهاست مهر او سلطان
22. ۲۲ز دفتر کرم او، سحاب یک ورق استکه سطرش از رگ ابر است و، نقطه اش باران
23. ۲۳بود کف گهر افشان او محیط کرمبر او حباب صفت چشم جمله عالمیان
24. ۲۴بجیب و دامن دریا نه در شهوار استنشسته در عرق خجلت از کفش عمان
25. ۲۵ز خجلت کف او، ابرها در آب و عرقز شرم همت او، گنج بخاک نهان
26. ۲۶ز سیل ریزش احسانش ار کند رقمیشود ز تندی آن خانه قلم ویران
27. ۲۷شمیم خلقش، اگر شمه یی شود تحریربهر خطی که نویسند، میشود ریحان
28. ۲۸دهند گر مه و خورشید هر دو پشت به پشتنه رای انور او را شوند آینه دان
29. ۲۹گرفته کشتی مه، چون قلندران افلاکزنند تا که به بازار جود او دوران
30. ۳۰نه شیر پرده، به شیر فلک زند گر هیبرون ز پرده افلاک میجهد لرزان
31. ۳۱ز رعشه، داغ پلنگان سیاهی اندازدبه خشم جانب کهسار گر شود نگران
32. ۳۲ز بیم او بدل سنگ، آتش آب شودخیال می گذرد گر زیاد شیشه گران
33. ۳۳بسر هوای زمین سایی درش دارداز آن شده است بصلب صدف گهر غلتان
34. ۳۴به خاک درگه او افگنند تا خود راکشند مهر و مه از شوق، هر طرف میدان
35. ۳۵چه در گهی، که ز بهر رعایت ادبشز دور، هفت فلک بگذرند سجده کنان
36. ۳۶نکرده است در آن بارگاه قندیلیفتاده آتش از آن آفتاب در جان
37. ۳۷چنان در اوست چراغ امیدها روشنکه شمع گریه عرق میکند ز خجلت آن
38. ۳۸در اوست عود، ولی هر طرف بر آتش شوقفتیله عنبرش از دود آه سوختگان
39. ۳۹بخویش پیچد از آن، آب در گهر که چراسرشک نیست که گردد در آن حریم روان؟!
40. ۴۰نه گنبذ است به شکل صنوبری، که بودبه سینه پیر فلک را دلی پر از ایمان
41. ۴۱از اینکه جامه آن کعبه گشته اطلس چرخرواست گر کشد از فخر بر زمین دامان
42. ۴۲برآسمان نبود کهکشان، که رفعت آنکشیده است بطاق فلک خط بطلان
43. ۴۳توان بدیده دل از ضریح او دیدنکه موج زن شده دریای رحمت یزدان
44. ۴۴عجب که سر بتنی خاک را فرود آید؟کشیده تا ببر آن جسم پاک را چون جان!
45. ۴۵چو خاک درگه او باشدش هوا داریبخویش بالد از آن دمبدم مرا عصیان
46. ۴۶گناه و عفو نگردند آشنا باهماگر نه پای گذارد محبتش بمیان
47. ۴۷سخن سزای مدیحش کجاست؟ معذور استقلم ز عجز بمالد اگر زبان بزبان!
48. ۴۸ز حرف و نقطه زند گه به نعل و گه به میخبلی کمیت قلم نیست مرد این میدان
49. ۴۹تهی است دست زبان گر ز تحفه مدحشپر است لیک ز نقد محبتش دل و جان
50. ۵۰شها بدرگهت آورده ام رخی و، چه رخ؟که در سیاهی خود گشته ز انفعال نهان!
51. ۵۱سیاه رویم و، روی من است و این درگاهتهی است دستم و، دست من است و آن دامان
52. ۵۲چه گویم از دل چون سنگ خود؟ که از سختیشود ز حرفش دندانه دار تیغ زبان!
53. ۵۳بجان رسیده ام، از دست خویشتن فریاد!غم زمانه امانم بریده است، امان!
54. ۵۴بچهره آب رخی کز غبار درگه تستروا مدار که ریزد بخاک راه خسان
55. ۵۵ز دست منت دو نان بگیر واعظ راچرا سگ تو بود در قلاده دگران!
56. ۵۶امیدم آنکه کنم خاک آستانه توعبث نبسته ام این جسم زار را بر جان
57. ۵۷ز لطف گر بسگ خویش دل دهی چه عجب؟تو کز نهیب دهی جان بصورت شیران!
58. ۵۸وسیله یی بکفم نیست بهر آزادیبجز غلامیت ای دستگیر هردو جهان!
59. ۵۹مرا چه حد، که کنم مدح تو؟ همینم بسکه باشمت یکی از جمله ثناگویان!
60. ۶۰نمیرسد چو بدامان مدح او، واعظدر آستین خموشی بکش تو دست زبان
61. ۶۱بکار نخل دعا، تا ز چشمه سار دلتبجویبار زبان آب مدح اوست روان
62. ۶۲شود ز خاک چمن، تا چراغ گل روشنبود ز آب صفا، تا رخ گهر تابان
63. ۶۳ز خاک راهش روشن چراغ دل باداز آب مهرش تابنده گوهر ایمان