1. ۱باز الوان پوش شد، پیرانه سر باغ جهانمیکند گلزار پرافشانی، از برگ خزان
2. ۲یافت از فیض هوا هر نخل جان تازه ییآمد آب رفته عشرت بجوی گلستان
3. ۳خنده گر خیزد بجای اشکم از دل، دور نیستکز پیاز امروز دیگر میکند گل زعفران
4. ۴بهر صید دل، ز هر برگ خزان بر شاخسارزد دگر دستی بترکش شاهد پیر جهان
5. ۵آب و رنگی کز چمن می بینم اکنون، دور نیستگر بگویم نیست فصل گل، مگر فصل خزان
6. ۶در کمال و نقص، دوری دارد این فصل از بهارآن قدر دوری که دارد پیر کامل از جوان
7. ۷کرد گیتی، ز اقتضای، فصل از شبنم عرقیافت صحت از تب گرمای تابستان جهان
8. ۸تا شود هم وزن، چون گرمی و سردی روز و شبکفه میزان نمود از قرص خورشید آسمان
9. ۹از حرارت تا رود در چشمه کافور دیاز لباس برگ، عریان میشود ز آن گلستان
10. ۱۰بسکه گردیده است گلشن، بی نیاز از آب و رنگدور نبود از چمن، گر پا کشد آب روان
11. ۱۱از برای رفتن ایام جانسوز تموزکرده، از بس خرمی، گلشن چراغان از خزان
12. ۱۲گشته از صد برگ،روشن هر طرف مهتابییرفته چون موشک ز هر سو تاکها بر آسمان
13. ۱۳هر چنار از تندی باد خریفی در چمنچون گل غران، خروشان گشته و آتش فشان
14. ۱۴از پی سیر چراغان خزان، نبود عجبپیر دی از خانه گر بیرون دود چون کودکان
15. ۱۵رایض فصل خزان، از بهر استقبال دیکرده نیلی خنگ سبزی را، ز تاک آتش عنان
16. ۱۶از خروش زاغ، کآمد آمد فصل دی استسوزد آتش بر سریر شاخ از برگ خزان
17. ۱۷در بساط برگها، شد بسکه گلریزان رنگگشته مرغان را صفیر انگشت حیرت در دهان
18. ۱۸در چمن از بس فضاها از گل رنگ است پرعندلیبان را نمیگردد بحرف گل زبان
19. ۱۹شد مجسم، بسکه از عکس خزان چون شاخ گلمیتواند مرغ بر موج هوا بست آشیان
20. ۲۰در گلستان کرده اند از بسکه رنگ و بو هجومخنده از تنگی خزیده در مزاج زعفران
21. ۲۱بسکه رنگین است از عکس خزان هر سو هواباد چون دامان پر گل میرود از بوستان
22. ۲۲گشته بر رنگینی بالا بلندان چمنپای تا سر دود آه حسرتی سرو روان
23. ۲۳بسته هر برگی بخود پیرایه صد گونه رنگجلوه گر گردیده طاووسان بجای بلبلان
24. ۲۴داده از بس رنگ تأثیر هوا هر برگ راچشم رنگینی حنا دارد ز برگ گردکان
25. ۲۵صفحه خاک از گل ریحان زبس پر اختر استمزد مردی کو بگوید: این زمین، آن آسمان!
26. ۲۶بسکه زرین است از اکسیر تأثیر هواگشته تیغ آفتاب از عکس گلها زر نشان
27. ۲۷در هوا از رشته نظاره اهل نظرمینماید همچو کاغذ باد، هر برگ خزان
28. ۲۸بسکه در وقت نمو، مشق پریدن کرده استمی پرد از طبله عطار هم زآن زعفران
29. ۲۹گشته چابک بسکه گلهای خریفی در نموکرده از نشو و نما مشق پریدن زعفران
30. ۳۰بوستان افروز نبود، هست آهی آتشیننیست آن زلف عروسان، هست اشک عاشقان
31. ۳۱بسکه افگنده است هر سو در چمن مرغ دلیگشته خون آلود تیر بوستان افروز از آن
32. ۳۲گشته چون وقت زوال آفتاب جعفریمیکند تاج خروسان در چمن هر سو فغان
33. ۳۳بسکه رنگین است گلشن، مینماید در نظرهمچو داغ لاله، زاغان در میان گلستان
34. ۳۴هست در چشم نظر بازان ز زاغان هر طرفهمچو چشم سرمه دار دلبران هر آشیان
35. ۳۵بشکفد هر دم ز شاخ خامه ای رنگین گلیگلشن طبع مرا گویی بهار است این خزان
36. ۳۶گرچه باشد گلستان را، آب و رنگ از حد فزونبوستان نظم من هم، کی دهد باجی بآن؟!
37. ۳۷ما ز سیر گلشن معنی، دلی وا میکنیمکرده ما را فارغ این گلشن ز سیر گلستان
38. ۳۸نی غلط گفتم، چه آید زین پریشان گفته هامیکنم زین حرفها، کلک زبان را امتحان
39. ۳۹تا نویسم شمه یی از مدحت شاهی که اوستسرور دنیا و دین، فخر زمین و آسمان
40. ۴۰نور چشم مصطفی «باقر» امام پنجمینآنکه می بالد سخن برخود ز مدحش هر زمان
41. ۴۱دل چو مه سازد ببالیدن شکست خود درستگر کند آیینه مهرویش آیینه دان
42. ۴۲گر بر برگی ز دهقان شکوه پیش عدل اومیخورد از زهره شیر، آب دیگر نیستان
43. ۴۳ور کند تحریر، حرفی از حمایتهای اوبر قلم هرگز نیفتد زور دیگر از بنان
44. ۴۴بحر عدلش تند اگر بسوی اهل جوردیگر آتش زور نتواند گرفتن ازکمان!
45. ۴۵کرده تا عزم شکست شیشه عمر عدوبسته هر سنگی بخدمت چون سلیمانی میان
46. ۴۶مهره گر سازند سنگی را، ز کوه قدر اوچین روز و شب رود بیرون ز طومار زمان
47. ۴۷کشت حاجتها اگر خرم نبودی از شررآب حلمش تخم آتش را فگندی از جهان
48. ۴۸هرزه نالان بس که دارند احتیاط از نهی اونی ز بیم او بجز در پرده ننوازد شبان
49. ۴۹چشم بیدارش بخواب ناز، یکسر زهر چشمفرق فرقدساش، با بالین راحت سر گران
50. ۵۰صنع حق را بود چشم و، یاد حق را بود دلحکم حق را بود گوش و، حرف حق را بد زبان
51. ۵۱کاخ ملت را ستون و، قصر دانش را اساسراه حق را رهنما و، حصن دین را پاسبان
52. ۵۲اطلس زر دوز گردون کرده زیر اندازیشخاک تا گردیده شمع جسم او را شمعدان
53. ۵۳گر نماید یاد قدرش، ناله بر خیزد ز دلور کند تعریف تمکینش، گران گردد زبان
54. ۵۴از وقارش چون بگویم شمه یی، نبود عجبگر شود قدر سخن با این سبک قدری، گران
55. ۵۵زنده سازد نام خود را تا زیاد او، سخنمرده آنست کو را باشد از مدحتگران
56. ۵۶شمع فکر مدحش از فانوس دل تا روشن استلفظ و معنی گرددش برگرد سر پروانه سان
57. ۵۷لیکن این خجلت که از مدحش سخن اندوخته استچون دگر خواهد برآوردن سر از جیب دهان؟!
58. ۵۸حد واعظ کی بود شاها تلاش مدح تو؟نیست جز تعریف عرض حال منظوری از آن
59. ۵۹از شر و شور دو عالم مأمنی میخواستمداد حسن اعتقادم آستانت را نشان
60. ۶۰تا تواند فکر خود دیدن برای روز مرگچشم دارد دیده دل سرمه یی ز آن آستان
61. ۶۱هست ما را وقت تنگ و، پای لنگ و، راه سنگوقت همراهی است ای امیدگاه شیعیان
62. ۶۲راه مقصد سخت دورو، پای همت سخت سستلاشه تن بس ضعیف و، بار خدمت خوش گران
63. ۶۳چشم بینش پر ضعیف و، خط مطلب بس خفیزندگی بسیار پیر و، آرزوها بس جوان
64. ۶۴دردمندم، نامرادم، بینوایم، عاجزمبیکسم، بیچاره ام، بی دست و پایم، الأمان!
65. ۶۵گر ز بیقدری چو خاکم، لیک خاک آن درمور زبد خویی سگم، اما سگ آن آستان
66. ۶۶از سگان هم کمترم، گر رانیم از درگهتبر سران هم سرورم، گر خوانیم از بندگان
67. ۶۷گر تو افروزی چراغم، آفتابم آفتاب!گر تو برداری ز خاکم، آسمانم آسمان!!
68. ۶۸گو سخن راه دعا سرکن دگر، ز آنرو که هستمدعا در پرده دل نیز پیش او عیان
69. ۶۹تا بدل، از دوستی و دشمنی باشد اثرتا بگیتی، از بهار و از خزان باشد نشان
70. ۷۰دوستش از خاک خیزد، همچو گلهای بهاردشمنش از خاک ریزد، همچو اوراق خزان