1. ۱نیست با دوستی خلق جهان هیچ دوامدر نمک خوارگی ابنای زمانند چو کام
2. ۲چشم سختند، چو آیینه پی دیدن عیبنرم چشمند ولیکن همگی چون بادام
3. ۳مهرشان را چو بجویند، پر است از کینهمدحشان را چو بکاوند، پر است از دشنام
4. ۴در سلوکند سراسر همه بی اندامیلیک در وقت خرامند سراپا اندام
5. ۵هیچ نندوخته از داد و دهش، غیر فریبهیچ نشناخته از راه و روش، غیر خرام
6. ۶همه سرسخت، ولی در ره دین سست قدمجمله ناقص بدل، اما بزبانند تمام
7. ۷همچو شاهین ترازو، همه چشمند و زبانتا بدان سو که بود پیش، نمایند سلام!
8. ۸قوت ماسکه پر زورتر از جنگل بازدیده طامعه گیرنده تر از دیده دام
9. ۹جودشان ساخته چون ریزش آب تصویرسودشان عاریه، چون گرمی آب حمام
10. ۱۰نشود کلبه درویشی از ایشان روشنگرچه پیه اند و فتیله همه چون مغز حرام
11. ۱۱پیش درویش فلانند، همه خواجه فلانخواجه بهمان چو درآید، همه گردند غلام
12. ۱۲در صف رزم، چو رنگ رخ خود جمله گریزدر گه بزم، چو ساغر همگی خون آشام
13. ۱۳ناگوارند و دل آزار، چو ناپخته کبابخشک و ناساخته و بیمزه و چون میوه خام
14. ۱۴همه چون آب نهارند طبیعت آزارهمه چون خواب پسین اند کدورت انجام
15. ۱۵چون عبوس گه بزمند، همه بی موقعچون خروس شب وصلند، همه بی هنگام
16. ۱۶همه رنج و خنکی، چون بزمستان صرصرهمه دلگیری و اندوه، چو در غربت شام
17. ۱۷رویهاشان، گل صبحست و، درونها دل شبطبعهاشان همه چون شیشه و، دلها چو رخام
18. ۱۸از سه مستی غفلت، همه چون شیشه میموی بر سر شده چون پنبه، شکم پر ز حرام
19. ۱۹همه تن سرو صفت ناز و خرامند، ولیهیچ در بار ندارند بغیر از اندام
20. ۲۰خضر و الیاس از آن زنده جاوید شدندکه ز چشم بد این خلق، نهانند مدام
21. ۲۱هر که گردیده بر این دشت پر از موج سرابنخورد مرغ دلش آب جز از چشمه دام
22. ۲۲هر دمش صورت نادیدنیی باید دیدجای رحمتست بر آیینه از این زشت مقام
23. ۲۳زین سبع خویان، مجنون اگر ایمن بودیخویشتن را نکشیدی بحصار دد و دام
24. ۲۴سگ ازین گشته خروشان، که شدش شهر وطنکبک از آن رو شده خندان، که شدش کوه مقام
25. ۲۵عیش بر خاطر، ازین زهرسرشتان شده تلخزندگی بر دل ازین مرده دلان گشته حرام
26. ۲۶نه چنان تلخ ازین بیمزه مردم شده استکه دگر بار تواند شدنم شیرین، کام
27. ۲۷مگر از شهد شکر خایی مدح شه دینکه بعالم علم از مدحت او گشت کلام
28. ۲۸«حضرت موسی کاظم » که بود پیرویشبر صف جمله طاعات و مبرات امام
29. ۲۹حیف باشد که شود صرف نه در مدحش حرفظلم باشد که زند دم ز جز این حرف کلام
30. ۳۰بر فلک ماه بخود بالد، کاو را بنده استدر جهان صبح علم گشته، که اوراست غلام
31. ۳۱تا کند سرمه ز گرد گذر موکب اوهمه تن دیده شده مهر و دود بر درو بام
32. ۳۲تا بچیند گلی از گلشن شبخیزی اومه رود دامن مهتاب بکف، ز اول شام
33. ۳۳گرد شب، مهر بمژگان ز در او روبددر جهان زین شرفش نیر اعظم شده نام
34. ۳۴بسکه در سوختن دشمن او بیتابستشعله آتش یک لحظه ندارد آرام
35. ۳۵شط بغداد بحسرت گذرد و از خاکشبختور اشک، که سر بر قدمش داشت مدام
36. ۳۶بود محبوس اگر گوهر پاکش چو نگینحکم او لیک روان بود در آفاق تمام
37. ۳۷پای در قید و دلش رسته ز قید عالمتن اسیر قفس و، طائر جان عرش مقام
38. ۳۸دامن پاک ز چشم گهر افشانش پرهمچو دامان طمع از کف آن رحمت عام
39. ۳۹معدن از کوه چو سیلاب روان گشتی اگرخواستی همت او مال برای انعام
40. ۴۰گر دهندش بمحیط کرم او نسبتآن قدر بحر زند جوش که آید بقوام
41. ۴۱بسکه از رشک چراغ حرمش سوخته استهیچ در سنگ نمانده است ز آتش جز نام
42. ۴۲گر شبانی بر او شکوه برد از گرگیشیر را تب همگی لرز شود بر اندام
43. ۴۳پا گذرد اگر آوازه قدرش بر کوهنتواند شرر از سنگ نهد بیرون گام
44. ۴۴آب حملش بمثل گر گذرد از دل سنگطمع پختن از آتش طمعی باشد خام
45. ۴۵موری از خانه خرابی کند ار شکوه به اوکوه را سیل چو رگ خشک شود بر اندام
46. ۴۶سخنش ار چو شکر خواند اگر بی ادبیدگر از شادی در پوست نگنجد بادام
47. ۴۷گرد اشکال ز رخ مسأله ها می شستندآب علمش چو روان میشدی از جوی کلام
48. ۴۸نتوانند حق مدحت او کرد اداگر کنند اهل جهان جمله زبان از هم وام
49. ۴۹کوشش واعظ دلخسته بجایی نرسدمطلبی نیست مدیحش که پذیرد انجام!
50. ۵۰سرو را، نیست مرا قدر ثناگویی تواین قدر بس که ازین شهد کنم شیرین، کام
51. ۵۱شرف هر دو جهان گر همه قسمت گرددنرسد بیش ازینم که ترا بردم نام
52. ۵۲دیگرم شکوه ز ناکامی دنیا غلط استکز ثنای تو مرا هردو جهانست بکام
53. ۵۳هرچ کم نیست مرا، گر نظر لطف تو هستهمچو مه کرده مرا پرتو مهر تو تمام
54. ۵۴تاج سرهاست، هر آنکس که ترا خاک رهستباشد آزاد زغم، آنکه ترا هست غلام
55. ۵۵تا نشسته است مرا مهر تو در دل، دیگرننشیند ز ادب گرد ملال از ایام
56. ۵۶دیدنی نیست رخم گرچه ز عصیان، لیکنچشم دارم نظر مرحمتت روز قیام
57. ۵۷با عذاب گنه خویش، گرفتم سازم؛پیش اعدای تو مپسند شوم دشمنکام!
58. ۵۸در ره مدح تو گر خامه درآید از پایمینماید بدعا از دل و جان لیک قیام
59. ۵۹تا که ساید علم صبح بگردون هر روزتا بود زیر نگین خور تابان ایام
60. ۶۰علم دین نبی، باد فلک سا دائمدولت آل علی باد جهانگیر مدام