1. ۱ز شوق اهل نظر میدوند بر در و بامزکوة حسن ستانند تا ز ماه صیام
2. ۲ز نور دیده در و بامها چراغان استبرای مقدم این ماه آفتاب غلام
3. ۳مه مبارک رخسار میمنت مقدممه سعادت آغاز مغفرت انجام
4. ۴چه ماه؟ ماه جبینی بلند بالایی!چه ماه؟ هوش ربا دلبری ز خاص و عام
5. ۵چه ماه! آنکه برد حسن حیرت افزایشز کار، دست و دل خلق روزگار تمام
6. ۶بزیر زیور خوبی، ز بس گرانبار استهمیشه زین سبب او را بلنگر است خرام
7. ۷زند بچرخ شکرخنده گاه از گل صبحکشد بخاک گه از ناز حسن، طره شام
8. ۸برویش، از شب قدر است عنبرین خالیکه باشد از دل و جانش هزار ماه، غلام
9. ۹از این جهت شب قدر است نام او که بودچو روز و روشن از او قدر اهل بیت کرام
10. ۱۰از اینکه گشته شب قدر او نهان، پیداستکه قدر او نشناسد کس از خواص و عوام
11. ۱۱چنان عزیز، که خلق از رعایت ادبشکنند خنده چو گل بی صدا در این ایام
12. ۱۲زهی مبارک ماهی، که بسته است کمرپی نجات گنه پیشگان ز خاص و ز عام
13. ۱۳ز دیر رفتن ایام او مباش ملولستاده تا ک ستاند برات خلق، تمام
14. ۱۴بخاک پای جوانمردیش، ز ما صد بوسبطاق ابروی مردانه اش هزار سلام
15. ۱۵همین برای امید سیاه رویان بسکه نور تابدش از ماه نو ز جبهه شام
16. ۱۶بدست نامه آزادی سیاه و سفیدرسند از پی هم این لیالی و ایام
17. ۱۷ز تازه رویی، هر روز اوست نوروزیز دلگشایی، هر شام اوست عید صیام
18. ۱۸کسی ز صبحش اگر چین جبهه یی بیندبعذر خواهیش آید شکفته رویی شام
19. ۱۹ز حق چه مژده رساند این مه مبارک روکه شد بخلق از آن شوق، اکل و شرب حرام؟!
20. ۲۰شود سیاه از آن رفته رفته چشمه بدرکه شسته اند درآن نامه ها ز جرم تمام
21. ۲۱بود بمشرب لب تشنگان چشمه فیضچو طول عمر، خوش آینده طول این ایام
22. ۲۲شراب رحمت حق تا بخلق پیمایدگرفته است بکف از هلال، زرین جام
23. ۲۳عجب خجسته هلالی، که با کمال شرفدو تا نموده قد و، میکند بخلق سلام!
24. ۲۴هلال نیست، که باشد قلاده سگ نفسکه پای تا بسر از حرص لقمه یی شده کام
25. ۲۵ز حلقه مه نو، رایض حکومت شرعزده است بر دهن نفس سرکش تو لگام
26. ۲۶هلال نیست که از آمد آمد نوروزکلاه گوشه بسر بر شکسته ماه صیام
27. ۲۷هلال نیست، بود خیل روزه داران رابرای صید غزالان فیض، حلقه دام
28. ۲۸نه ماه نو، که ز تأثیر باد نوروزیگلیست از چمن فیض، ناشکفته تمام
29. ۲۹بمشک جرم مه و، زعفران پرتو مهرقضا بکاسه گردون نوشته هفت سلام
30. ۳۰نموده خامه قدرت چه بوالعجب نقشیکه گاه ابرو و، گه چشم و، گاه روست تمام!
31. ۳۱هلال نیست، که از تشنگی برحمت حقبرون فتاده مه روزه را زبان را کام
32. ۳۲باین زبان، کند این ماه روزه داران راز حق بنعمت الوان مغفرت اطعام
33. ۳۳بود ز حلقه این مه اشارتی از غیبکه حلقه گشته خط سیئات خلق تمام
34. ۳۴بود باین همه قدر و کمال، این مه نوغلام حلقه بگوشی که شد هلالش نام
35. ۳۵غلام حلقه بگوش که؟ برگزیده حقکه بود سال درازش تمام ماه صیام
36. ۳۶چراغ دیده عباد، حضرت سجادکه آفتاب چو مه نور از او نماید وام
37. ۳۷زیاد تشنگی روزه اش چنان شود آبکه از عقیق نماند بجای، غیر از نام
38. ۳۸فغان سپاه غمش را بروز و شب چاووشسرشک بر وصف مژگان او همیشه امام
39. ۳۹ز ذکر واقعه کربلا نیاسودیدلش که مقری تسبیح ناله بود مدام
40. ۴۰ز تند باد جلال خدا تن زارشچو موج قلزم رحمت همیشه بی آرام
41. ۴۱ز شب دو چشم ترش خواب آن قدر نگرفتکه از بنفشه تواند گرفت بو، بادام
42. ۴۲رفیق، اشک روان گاه رفتنش بسجودعصایش، از علم دود آه وقت قیام
43. ۴۳چو خوشه، زرد، ولی دانه کش ضعیفان راچو گل، شکسته، و لیکن شکفته روی، مدام
44. ۴۴غریب، لیک وطن سایه اش غریبان رایتیم، لیک پدر ز التفات بر ایتام
45. ۴۵به پیش سفره نگسترده هرگز او را روزفراش خواب نیفگنده هرگز او را شام
46. ۴۶ز حلم کرده بهم یار، جرم و بخشش رابعلم داده جدایی، حلال را ز حرام
47. ۴۷بنرمیی سوی خصم درشت می آمدبرون ز دیده نگاهش، که روغن از بادام
48. ۴۸چو چشم خویش، کف او مدام در ریزشچو بحر همت خود، دل همیشه بی آرام
49. ۴۹گمان شدی که مگر سایل اوست وقت کرمزبس که همت او داشت در عطا ابرام
50. ۵۰فگنده بار علایق ز خویش، تاکه کشدبخانه فقرا، آب و نان بدوش مدام
51. ۵۱همیشه کار یتیمان خسته را، چو گهربرشته نگه التفات، داده نظام
52. ۵۲ز بس خضوع، شدی آب در نماز؛اگربرای سجده نبودی ضرور هفت اندام
53. ۵۳ز حرف جبهه پر سجده اش، عجب نبودزبان اگر فگند چند پوست چون بادام
54. ۵۴از اینکه جبهه اش افگنده چند پوست چو گلچمن چگونه نبالد بخود ز فخر مدام؟!
55. ۵۵میان خیل کمین بندگان درگه اوکشیده گردن خود، سرو هم باین اندام
56. ۵۶بپاس حرمت تقوای او، ز خجلت خویشباستخوان قفا در خزیده مغز حرام
57. ۵۷ز دهشت نگه خشم او، بر اهل ستمزبان نگشته ترازوی عدل را به سلام
58. ۵۸اگر بنامه روز شمه یی ز سطوت اورقم ز کاغذ خیزد چو موی براندام
59. ۵۹شوند بلبل گلزار مدحش، ار نفسیفرو بحرف دگر سر نیاورند اقلام
60. ۶۰عدوی او که دماغش ز دود جهل پر استبحشر کی رسدش بوی مغفرت بمشام
61. ۶۱ز مدح او ادبم منع میکند، چکنم؟مگر بدشمن او بعد ازین دهم دشنام!
62. ۶۲بروی دشمن او میجهم از آن هردمکه در شمار سگان درش برندم نام!
63. ۶۳سخن رسید بسر منزل دعا واعظعنان بکش که نه این راه را بود انجام
64. ۶۴دگر مخوان حدی ای ساربان، ک از مستیگسست ناقه مضمون ز مد خامه زمام
65. ۶۵قلم مناز ببازوی خود، که ممکن نیسترسد بپایه قدرش کمند طول کلام
66. ۶۶غرض از این همه، اظهار بندگی است مراوگرنه من کیم آن قدر کوو، مدح کدام؟!
67. ۶۷سزای درگه او نیست تحفه یی در کفمرا بغیر دعا، والسلام و الاکرام
68. ۶۸بود بجیب مکان، تا چو مهر صفحه خاکبود بدست زمان، تا چو سبحه شهر صیام
69. ۶۹برد بخاک درش سجده، جبهه عالمکند بذکر خوشش دور، سبحه ایام