1. ۱حوادث آتش و، ما خار و، غم دود و، سرا بیدر؛از آن روزم سیه، دل تیره، لب خشکست و مژگان تر!
2. ۲چه باشد زیر گردون، جز بلا و سوز و رنج و غمبمجمر چیست، جز نار و شرار و دود و خاکستر؟!
3. ۳چه امنیت؟ چه جمعیت؟ چه آسایش چه آرامش؟درین غوغا، درین شورش، باین بالین، باین بستر؟!
4. ۴درین میدان، درین زندان، درین ویران، درین توفانمباش ایمن، مجو راحت، مشو ساکن، مکن لنگر!
5. ۵سرورش را، حضورش را، امیدش را، غرورش رابران از دل، بده از کف، بکن از جان، بنه از سر!
6. ۶دروغش را، فسونش را، عطایش را، بقایش رامدان صادق، مخوان واقع، مشو طامع، مکن باور!
7. ۷نمی استد، نمی ماند نمی پاید، نمی سازدبکف سیمش،بلب جامش،بسر تاجش،بتن زیور!
8. ۸شد از تاج و، شد از تخت و، شد از دنیا، شد از دلهاچه جمشید و، چه کیخسرو، چه دارا و چه اسکندر!
9. ۹سرکویش، تف عشقش، غم مالش، گل داغشمکن منزل، مزن برجان، منه بردل، مزن برسر!
10. ۱۰بر اثبات فنایش، نزد عقل و هوش و چشم و دلقضا منشی است، ریحان خط و گل مهر و چمن محضر!
11. ۱۱چه میجویی، چه میبویی، چه می بینی، چه میچینیز تاکش مل، ز خاکش گل، ز نخلش شهد و، نخلش بر؟!
12. ۱۲ز دامانش، ز احسانش، ز بستانش، ز فرمانشبکش دست و،بکش دامن،بکش پا و،بکش هم سر!
13. ۱۳ازین غداره مکاره خون خواره رهزنمخور بازی، مباش ایمن، مکن طغیان، مشو کافر!
14. ۱۴مکن خدمت، مبر فرمان، منه گردن، مشو رامشمشو بنده، تویی خواجه، چه گردی زن، تویی شوهر!
15. ۱۵شد از بس سیل و میلش، تند و تلخ و، مست و ویران کنبود از بس هوایش درد و رنج و، خبط و شورآور!
16. ۱۶اساش شوق و ذوق و دین و دل در وی نگیرد پاکلاه ترک و فقر و زهد و تقوی زو نگیرد سر!
17. ۱۷در این پر شور و شر وادی،در این بی بام و در منزلبمأوائی، پناهی، مأمنی، کهفی، نیم رهبر!
18. ۱۸مگر درگاه شاهی، کابرو برق و، مهر و مه باشدز ربط دست و تیغ و، روی و رای او، جهان پرور!
19. ۱۹«حسن » جان و دل و چشم و چراغ دین، که هست او راشریعت ره، هدی رهبر، فلک درگه، ملک عسکر!
20. ۲۰غلام او را یقین و زهد و علم و دین، چو جدش راز جان مقداد و، پس سلمان و پس عمار و، پس بوذر!
21. ۲۱گه رفتار و گفتار و عروج و رزم باشد اوبه یم موسی، به دم عیسی، به چرخ احمد، به صف حیدر!
22. ۲۲دم شمشیر جانگیر جهانگیرش، بکر و فردم مرگ و، دم صبح و، دم صرصر، دم اژدر!
23. ۲۳ز رنگینی و سنگینی و آب و تاب، تیغ اورگ لعل و، رگ کوه و، رگ ابرو، رگ آذر!
24. ۲۴از وقایم، از ودایم، از وهالک، از وناجیصف طاعت، صف یاران، صف اعدا، صف محشر!
25. ۲۵ز شرم روی و، قدر و، علم و، مجد او عرق ریزدچمن از ژاله، کوه از لاله، بحر از در، فلک ز اختر!
26. ۲۶روان او، جنان او، زبان او، بیان اوبحق عاشق، بحق واثق، بحق ناطق، بحق رهبر!
27. ۲۷براه او، بپای او، ز خشم او، ز چشم اوسپهر استاده، خاک افتاده، آتش خشک و، دریاتر!
28. ۲۸شه است او، سروری و، برتری و، دین و علم او رایکی تاج و، یکی تخت و، یکی ملک و یکی لشکر!
29. ۲۹ز شاگردیش، ذکر و فکر و علم و عقل میگرددسخن در لب، نفس در تن، هوس در دل، هوی در سر!
30. ۳۰ندارد پیش سوز و ناله و تسبیح و سیمایشضیا شمع و، صفا آب و، بها در و، فروغ اختر!
31. ۳۱بیاد روزه و، شبخیزی و، سوز و گداز اوکشد روز و شب و خورشید و مه را آسمان دربر!
32. ۳۲بخود لرزد، بخود پیچد، بخود نازد، بخود بالدز بذلش جان، ز ترکش کان، ز اشکش در، ز نامش زر!
33. ۳۳کند پر دوستان را، پند و امر و مهر و جود اوسر از عقل و، تن از طاعت، دل از ایمان، کف از گوهر!
34. ۳۴تهی سازد عدو را، نام و یاد و حمله و تیغشز فکرت سر، ز قوت پا، ز غیرت دل، ز جان پیکر!
35. ۳۵حدید است و شدید، از بسکه نور وصیت فضل اوحسودش را از آن گردیده چشم و گوش کور و کر!
36. ۳۶بود بدگوی و بد بین و حسود و بدسگالش رابتن درد و، بجان مرگ و، بسر تیغ و، بدل خنجر!
37. ۳۷بجای رنگ و صوت و لاف و نخوت، باد خصمش راخیو بر رخ، رسن در حلق، جان بر لب، اجل بر سر!
38. ۳۸ز وصف جنت آن روی و خوی و گفتگو گردددرون فردوس و، دل چشمه، نفس جو، مدح او کوثر!
39. ۳۹ز شرح قهر و، خشم و، مهر و، لطف او شود کس رادهان مجمر، زبان آذر، نفس عنبر، سخن شکر!
40. ۴۰بود از حیرت احسان و جود و حرب و ضرب اوکه آب استاده در یاقوت و لعل و دشنه و خنجر!
41. ۴۱قلم از وصف جود و علم و خلق و لطف او دارددر افشانی و، سخندانی، لب خندان، دماغ تر!
42. ۴۲طریقش را، حریمش را، ضریحش را، مدیحش راروم باسر، فتم بر در، کشم در بر، کنم از بر!
43. ۴۳هوایش، درگهش، لطفش، غمش، داریم؛ گو: نبودسر و سامان و، خان و مان و، ملک و مال و، سیم و زر!
44. ۴۴چه غم، در چارجا، با ذکر و فکر و طاعت و مدحشدم مرگ و، لب گور و، دل خاک و، صف محشر؟!
45. ۴۵ز فیض مدحت آن شه، چو ابر و باد و، مهر و مهرسیده صیت گفتارم، بشرق و غرب و بحر و بر!
46. ۴۶دعا سر کن، که وصف و نعت و تعریف و ثنای اونگنجد در زبان و، و در بیان و، نسخه و، دفتر!
47. ۴۷نگیرد پیش عز و شان و قدر و مجدش از حیرتزبانم حرف و، کلکم شق، مدادم مد، ورق مسطر
48. ۴۸بود تا شمع و گل، آن محفل و این باغ را زینتشود تا لعل و در، آن خاتم و این تاج را زیور
49. ۴۹چو شمع و گل و،چو لعل و در،همیشه دوستانش رابود نور و صفا، قدر و بها، هر لحظه افزونتر