1. ۱شور عشق است بر سر من زاریا طبیبی است بر سر بیمار
2. ۲گل داغست بر سر مجنونیا پلنگی به قلّه کهسار
3. ۳پیچ و تاب است در دل ویرانیا به سر گنج یاد حق را مار
4. ۴هست زنجیر، یا که غیرت عشقهمه را کرده حلقه جز غم یار
5. ۵بر سر عاشق آتش عشق استیا طبق های نور گشته نثار
6. ۶دود آه است از دل عارفیا که ابری به روی دریا بار
7. ۷تار اشک است، یا ز دیدهٔ دلنگه حسرت از پی دلدار؟
8. ۸راز عشق است، یا که یوسف حسنمیکند جلوه بر سر بازار؟
9. ۹نیست سودا که بهر خود سازیستبر سر سعی عاشقان سر کار
10. ۱۰چیست خودسازی تو؟ ویرانی!بشکن تا درست گردد کار!
11. ۱۱در خرابی است بس که آبادیمی‌توان گفت سیل را معمار!
12. ۱۲جان من، تن به سیل گریه بدهچشم من، کم مباش ز ابر بهار!
13. ۱۳شورش عشق، گریهٔ پر خواهداین نمک آب می‌برد بسیار!
14. ۱۴نه کمره چهره بایدت زریننه قبا، اشک بایدت گلنار!
15. ۱۵رگ و پی درگرفته ز آتش عشقبر تنت به ز جامه زر تار
16. ۱۶آتش بی علاقگی بر سرخوشتر است از علاقه دستار
17. ۱۷زینت جسم، جان و دل باشدزینت جان و دل، غم دلدار!
18. ۱۸تاکی از شانه جسم سازی چو موی!چند از سرمه چشم کن خونبار!
19. ۱۹هست پهنای سینه، کو دل تنگ؟هست طرف کلاه، کو سر یار؟!
20. ۲۰پا نسازد به کفَش در ره عشقسر نگیرد کلاه با این کار
21. ۲۱جامه بر تن درد حباب صفتهر که دارد هوای آن دلدار
22. ۲۲عاشقان در قبا نمی‌گنجندپردگی نیستند این اسرار
23. ۲۳پای ننهاده راز عشق به دلسر بر آورده است از بازار!
24. ۲۴عشق را دشمنی است همچو هوساهل دل را ز پاس خود ناچار
25. ۲۵بی غمی رخنه تا در او نکندلاله بر داغ دل کشیده حصار
26. ۲۶دست اگر باشدت تهی، چه غمستدل چو پر باشد از غم دلدار!
27. ۲۷هیچ از نعمت جهان کم نیستعاشقان را ز دولت غم یار
28. ۲۸رُخشان در هوای او همه زردلشان از جفای او همه زار
29. ۲۹حقه دل، تمام لعل خوشابمخزن دیده، پر دُر شهسوار
30. ۳۰در دل افتاده درد بر سر دردبر سر افتاده کار بر سر کار
31. ۳۱نه چنان پر ز داغ کیسه دلکه بود جای درهم و دینار!
32. ۳۲آگهان را نظر به دنیا نیستخواب دیدن نیاید از بیدار!
33. ۳۳چیست دنیای شوم، جز رفتن؟مخور از وی فریب آمد کار!
34. ۳۴جای آرام نیست، این بر و بومگل از آن رو نشسته بر سر خار!
35. ۳۵سیل گیر حوادث است این دشتزده زآن، لاله خیمه بر کهسار
36. ۳۶صر صر فتنه بس که پر زور استکرده فانوس خود ز سنگ، شرار
37. ۳۷کرده دزدیده ساز برگ نشاطتاک را می‌کشند از آن بر دار
38. ۳۸سربلندیش نخل بی ثمری استارجمندیش گلبنی همه خار
39. ۳۹از برای شکستگان جهانخواری از عزت است به صد بار
40. ۴۰هیچ پشتی چو خاکساری نیستهستی صورت است از دیوار
41. ۴۱جان من، تن به خاکساری دهکه به خاک است عاقبت سر و کار
42. ۴۲عمر من سرکشی بنه از سرکه ز پایت درآرد این غدار
43. ۴۳بگذر از وی که برنمی‌خیزدغیر گند دماغ ازین مردار
44. ۴۴مسپر غیر راه همواریکه رهت هست سخت ناهموار
45. ۴۵زندگی را به خویش آسان کنکه ره مرگ هست بس دشوار
46. ۴۶هست صعب آنچنان گریوه مرگکه در آن شد پیام سام سوار
47. ۴۷کنده گور ترا شغاد اجلدعوی رستمی مکن زنهار!
48. ۴۸رستم آنگاه می‌توانی شدکه برآری ز دیو نفس دمار
49. ۴۹چون کنی رستمی، که زال زری؟پیر یعنی ز غصه دینار!
50. ۵۰رستمی، اینچنین نمی‌باشدکه کند هر زمان غمیت شکار!
51. ۵۱گه فتد خاطرت به بند قباگه زند بر سرت غم دستار!
52. ۵۲گه کنی بهر نان، چو آب خروشگه دوی همچو شعله بر سر خار!
53. ۵۳گه کشد شوق منصبت به میانگه برد موج نکبتت به کنار
54. ۵۴گه دلت را به راه دور أملغم اسب و شتر کشد به قطار
55. ۵۵در دماغت گه از غم شترانکرده فکر جل و جهاز مهار
56. ۵۶بهر یک عمر این همه مردن؟بهر این راحت این همه آزار!
57. ۵۷بهر یک جسم خاکی این همه رنج؟بهر ویرانی این همه پیکار؟!
58. ۵۸چه کند یک تن و هزار تعب؟!چه کند یک خر و هزاران بار؟!
59. ۵۹چه کند یک دل و دوصد تشویش؟!چه کند یک گل و هزاران خار؟!
60. ۶۰چه دل اسفندیار رویین تنکه ندارد در او اثر گفتار!
61. ۶۱سخت از آن گشته دل، که با سگ نفسکرده یی نرم شانگی بسیار
62. ۶۲چون به منزل رسی؟ که در ره دینتوسن نفس بر تو گشته سوار!
63. ۶۳گوی چوگان عشق کن سر نفستا بری گوی دولت از مضمار
64. ۶۴عشق میدان کارزار خود استمکن از خود فروشیش بازار
65. ۶۵زیر کن نفس را در این میداننه به زر، یا به زور، با دل زار!
66. ۶۶بهر این کارزار، دل بایدکه دل است این مصاف را سردار
67. ۶۷نه همین دل، که درد باید درد!نه همین حرف، کار باید کار!
68. ۶۸چاره جویی؟ چو درد چاره کجاست؟!یار خواهی؟ چو غم نباشد یار!
69. ۶۹غم چو داری، دگر چه غم داری؟غم دین، لیک نی غم دینار!
70. ۷۰دین، ولی دین «جعفر صادق»!قرة العین سید اخیار!
71. ۷۱آنکه از وی قوی است، دین را پشتهم از او گرم، شرع را بازار
72. ۷۲ملک دل را به یاد اوست معاشچرخ دین را به مهر اوست مدار
73. ۷۳ز آسمان است رتبتش را ننگوز جهان است همتش را عار
74. ۷۴راه حق راست دانشش رهبرروی دین راست رایش آینه‌وار
75. ۷۵نطق او آب علم را میرآبعلم او کاخ شرع را معمار
76. ۷۶خلق را از شباهت سخنششد به گوش آشنا دُر شهوار
77. ۷۷غوطه چون به ید در نبات زندچون حدیثش قلم کند تکرار
78. ۷۸حرف علمش چو در میان آیدمیکشد بحر خویش را به کنار
79. ۷۹کشد از شرم رای انور اوبه رخ آیینه پرده از زنگار
80. ۸۰پیش مرآت رایش از دل خصمبی نفس می‌دود به لب اقرار
81. ۸۱دیده تا گل گشاد جبهه اوخنده‌ها میزند به صبح بهار
82. ۸۲غنچه گردد ز شرم او گل، صبحگر کند سایه بر سر شب تار
83. ۸۳بر سر جا، به درگهش دایمروز و شب راست در میانه نقار
84. ۸۴پیش او، تا ز یاد خود نرودخویش را صبح میکند تکرار!
85. ۸۵داده از حیرت رخش همه روزنور خورشید پشت بر دیوار!
86. ۸۶تا کند مشق مدح او دورانکرده چسبانده‌ها ز لیل و نهار!
87. ۸۷بر سر صبح صادق، از نامشطبق نور کرده مهر نثار!
88. ۸۸لنگر یاد کوه تمکینشعصر را باز دارد از رفتار!
89. ۸۹بس که در پیش قدر اوست خفیفمی‌زند کبک خنده بر کهسار!
90. ۹۰کوه را سایه گر به سر فگندسنگ گردد عرق فشان ز شرار!
91. ۹۱نیست دور از ضعیف پروریشتکیه بر کاه اگر کند دیوار
92. ۹۲بالد از نام او سلیمانیتا که بر خویش بگسلد زنار
93. ۹۳پیش گلزار خلق او از شرمعرق فیض می‌چکد ز بهار
94. ۹۴خورده آب از ریاض نسبت اوز آن گل جعفری ندارد خار
95. ۹۵با گل آتشی نمی‌جوشدنکهت از ربط خلق او بسیار
96. ۹۶نکهت از آشنایی خلقشبا گل آتشی نگردد یار
97. ۹۷پیشش، از نام خود ز بس خجل استعرق فتنه نیست دور از کار
98. ۹۸گر شود رنجه پای راهرویرنگ بازد ز بیم او گل خار
99. ۹۹خصم در کین او دو دل گرددگر کند یاد تیغ او یک بار
100. ۱۰۰گر دهندش به تیغ او نسبتچاک افتد به شعله چون منقار
101. ۱۰۱هر که در دعا وسیله نه اوستباشد از زاریش خدا بیزار
102. ۱۰۲نشود گفت از هزار یکیگویم ار فضل او یکی ز هزار!
103. ۱۰۳عدد از همرهی فرو ماندراه مدحش چو سرکند گفتار!
104. ۱۰۴نیست حد تو ای زبان این حرفنیست کار تو ای قلم این کار
105. ۱۰۵تو، چه با این شکستگی واعظکرده‌ای عزم این ره دشوار؟!
106. ۱۰۶در طریق عمیق مدحت اوستپای فکر سخنوران افگار
107. ۱۰۷سر ورا، قدر تست ز آن برترکه بود چون منش مدیح نگار
108. ۱۰۸از مدیحت چه آورم به زبانبجز این، کآورم به عجز اقرار؟!
109. ۱۰۹مقصد من تلاش مدحت تستورنه مدحت نیاید از من زار
110. ۱۱۰صله میخواهم از تو، اینکه ز لطفکنیم از سگان خویش شمار
111. ۱۱۱بر درم رخ نهد فلک صدرهگر نهم روی بر درت یک بار
112. ۱۱۲پیش حق جای خویش بگشایمدهیم جا، اگر در آن دربار
113. ۱۱۳عارم از پادشاهی است اگرمدحتت را ز من نباشد عار
114. ۱۱۴قبله‌گاها گذشته ز آن جرممکه برآید ز عهده استغفار
115. ۱۱۵روز بر من ز نامه سیهمهمچو شب بس که گشته تیره و تار
116. ۱۱۶گر نه مهر تو در میان باشدروی بخشش نبیندم کردار
117. ۱۱۷تا نیفتد به پیش آب رختبر در حق دعا نیابد بار
118. ۱۱۸بارالها به آبروی شهیکوست آب رخ صغار و کبار
119. ۱۱۹که به خواب اجل نرفته، ز لطفبکن از خواب جمله را بیدار
120. ۱۲۰از دو عالم معاصیم بگذردر دو عالم حوائجم بگزار