1. ۱گفتم جفای ماست مرادت و یا وفالب خنده کرد و گفت که عاشق جفا جفا
2. ۲گر ساغری به دست بیاید ز دست تونوشم اگر که زهر بود باشدم شفا
3. ۳در دشت هجر گرچه خطرناک بس بودمی‌آیم ای نگار و نمی‌ترسم از جفا
4. ۴از عشق اگر که شیر اجل نازدم ز پیهرگز نمی‌کنم نفسی روی بر قفا
5. ۵بربوده جان من ز وفایم جفای تواز راه مهر بهر خدا کن وفا وفا
6. ۶گشتم ضعیف از مرض عشق ای بتاامّید آن که بخشی‌ام از لعل خود شفا
7. ۷بس ناله کردمی که به جرمم چه کرد اوکآمد ندای غیب که عاشق عفا عفا
8. ۸شیدای تو ز عشق بسی ناله سر کندگاهی ز درد بر علن و گاه بر خفا