شاعر کلاسیک

شاطر عباس صبوحی

۱۲۷۵–۱۳۱۵ ق.قم

شاطر عباس متخلص به صبوحی، تولد او را به سال ۱۲۷۵ هجری قمری در شهر قم، اقامتگاهش را تهران، نام پدر او را کربلایی محمد علی و نام جدش را مشهدی مراد نوشته‌اند، دربارۀ سیما و قد و قامت و اخلاقش چنین گفته‌اند: قامتی متوسط به حد اعتدال داشت، چهارشانه، دارای موی مشکی، ابروان پر پشت و دیدگانی فراخ و گشاده بود. کلفتی لبان و خوش‌ترکیبی بینی و چشمان درشت، روی هم رفته چهره‌ای بسیار جذاب به او بخشیده بود آنچنان که نظرها را بسوی خود جلب می‌کرد. صبوجی صدایی بم و مردانه و گیرا داشت. راجع به خلق و خویش گفته‌اند: خوش مشرب، مصاحبتش دلپذیر و مطبوع بود. اغلب فکور و اندیشناک به نظر می‌رسید. در هنگام کار، همیشه پیراهنی تمیز و پاک به تن می‌کرد و پیشبندی لطیف می‌بست. ولی در بیرون از محل کار سرداری ماهوت آبی کمرچین در بر می‌نمود. زلفانش انبوه و تا پشت گردنش افتاده بود. در شرح حالش آمده است: از شاعران خوش قریحه، خوش ذوق و با استعداد کافی در غزل و رباعی بوده است. اشعارش، بسیار روان و ساده و در خور فهم عموم طبقات می‌باشد. شاطر عباس غیر از غزلیات آثار دیگری از قبیل مسمطات، رباعیات و دوبیتی از خود یادگار نهاده است. از جزئیات زندگی این شاعر اطلاع دقیقی در دست نیست. وفات شاطر عباس صبوحی به سال ۱۳۱۵ هجری قمری در تهران اتفاق افتاد. ظاهراً معروفیت او بیشتر بدان سبب است که چنان که گفته‌اند از سواد خواندن و نوشتن بی‌بهره بوده و با این حال طبعی موزون داشته و اشعاری عاشقانه می‌سروده است. این مجموعه به کوشش یکی از همراهان گنجور با استفاده از دو چاپ جداگانه: یکی تهیه شده به اهتمام حبیبی کهدر و دیگری چاپ انتشارات منوچهری به کوشش احمد کرمی گردآوری شده و در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.

جستجو در آثار شاطر عباس صبوحی

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

غزلیات — ۸۱ اثر

شمارهٔ ۱ - گرفتاران

پدر، خواهد ببرّد زلفکان چون کمندش را • پسر حیران، که چون سازد گرفتاران بندش را

شمارهٔ ۲ - خاطره

گل شکفت و آن گل رخسار یاد آمد مرا • سرو دیدم آن قد و رفتار، یاد آمد مرا

شمارهٔ ۳ - غم آزادی

تا به دام غمش آورد خداداد مرا • هر چه می‌خواستم از بخت، خدا داد مرا

شمارهٔ ۴ - آرزو

اگر روزی بدست آرم سر زلف نگارم را • شمارم مو به مو شرح غم شب‌های تارم را

شمارهٔ ۵ - مسوزان

ایا صیّاد رحمی کن، مرنجان نیم‌جانم را • بکَن بال و پرم، امّا مسوزان استخوانم را

شمارهٔ ۶ - تبّری

تا پریشان به رُخ آن زلف سمن‌ساست تو را • جمع اسباب پریشانی دل‌هاست تو را

شمارهٔ ۷ - جستجو

چه خونبها به از این کشتگان کوی تو را • که بنگرند به محشر، دوباره روی تو را

شمارهٔ ۸ - بیداری ما

نیست او را سر موئی سر سودائی ما • کار شد سخت، مگر بخت کند یاری ما

شمارهٔ ۹ - شوق جمال

صبر و قرارم دگر به یک نظر امشب • از تن و جانم ربود شوخ شکرلب

۱۰

شمارهٔ ۱۰ - نقش خود

مکن دریغ ز من ساقیا شراب امشب • از آنکه ز آتش خود، گشته‌ام کباب امشب

۱۱

شمارهٔ ۱۱ - گل بادام

سُرخ و بیجاده رخ و تازه لب از باده و مست • رفته از غایتِ مستی گلِ بادام از دست

۱۲

شمارهٔ ۱۲ - دل گمشده

عشقت آتش به دل کس نزند تا دل ماست • کی به مسجد سزد آن شمع که بر خانه رواست

۱۳

شمارهٔ ۱۳ - نقطه خال تو

روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است • آری! افطار رطب در رمضان مستحب است

۱۴

شمارهٔ ۱۴ - پریزاد

تا مرا عشق تو، ای خسرو خوبان به سر است • پند هفتاد و دو ملت به برم بی‌اثر است

۱۵

شمارهٔ ۱۵ - نیاز

تا چند پیش ناز تو باید نیاز کرد • بر ناز خود بناز که نازت کشیدنی است

۱۶

شمارهٔ ۱۶ - رخ زیبا

توتیای دیدهٔ عشّاق خاک پای تست • عارفان را نقل مجلس نقل شکر خای تست

۱۷

شمارهٔ ۱۷ - سودای دوست

رفت دلم همچو گوی، در خم چوگان دوست • وه که ز من برگرفت، رفت به قربان دوست

۱۸

شمارهٔ ۱۸ - اشک بیقراری

در این زمانه نه یاری، نه غمگساری هست • غریب کشور حسنیم روزگاری هست

۱۹

شمارهٔ ۱۹ - تشنگی

بر سر مژگان یار من مزن انگشت • آدم عاقل به نیشتر نزند مشت

۲۰

شمارهٔ ۲۰ - چشم نرگس

غم درآمد ز درم چون ز برم یار برفت • عیش و نوش و طربم، جمله به یکبار برفت

درباره‌ی شاطر عباس صبوحی

ظاهراً معروفیت او بیشتر بدان سبب است که چنان که گفته‌اند از سواد خواندن و نوشتن بی‌بهره بوده و با این حال طبعی موزون داشته و اشعاری عاشقانه می‌سروده است.

این مجموعه به کوشش یکی از همراهان گنجور با استفاده از دو چاپ جداگانه: یکی تهیه شده به اهتمام حبیبی کهدر و دیگری چاپ انتشارات منوچهری به کوشش احمد کرمی گردآوری شده و در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.

۹۷

شعر در دیوان

۸۱

غزلیات

۱۶

رباعیات