1. ۱روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب استآری! افطار رطب در رمضان مستحب است
2. ۲روز ماه رمضان، زلف میفشان که فقیهبخورد روزهٔ خود را به گمانش که شب است
3. ۳زیر لب، وقت نوشتن همه کس نقطه نهداین عجب! نقطه خال تو به بالای لب است
4. ۴یا رب! این نقطهٔ لب را که به بالا بنهاد؟نقطه هر جا غلط افتاد، مکیدن ادب است
5. ۵شحنه اندر عقب است و، من از آن می‌ترسمکه لب لعل تو، آلوده به ماء العنب است
6. ۶پسر مریم اگر نیست چه باک است ز مرگکه دمادم لب من بر لب بنت العنب است
7. ۷منعم از عشق کند زاهد و، آگه نبودشهرت عشق من از ملک عجم تا عرب است
8. ۸گفتمش ای بت من، بوسه بده جان بستانگفت: رو کاین سخن تو، نه بشرط ادب است
9. ۹عشق آنست که از روی حقیقت باشدهر که را عشق مجازیست حمال الحطب است
10. ۱۰گر صبوحی به وصال رخ جانان جان دادسودن چهره به خاک سر کویش سبب است