Sonnet 4: Unthrifty loveliness, why dost thou spend

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ای زیباییِ ولخرج، چرا میراثِ زیبایی‌ات را•Unthrifty loveliness, why dost thou spend
2. 2بر خویشتنِ خود می‌خرج می‌کنی؟•Upon thy self thy beauty's legacy?
3. 3موهبتِ طبیعت بخشش نیست، که وام است،•Nature's bequest gives nothing, but doth lend,
4. 4و چون گشاده‌دست است، به آزادگان وام می‌دهد:•And being frank she lends to those are free:
5. 5پس ای زیباروی بخیل، چرا با بخششِ سرشاری•Then, beauteous niggard, why dost thou abuse
6. 6که به تو داده شد تا ببخشی، چنین بدرفتاری می‌کنی؟•The bounteous largess given thee to give?
7. 7ای ربادهِ بی‌سود، چرا چنین گنجی از گنج‌ها را•Profitless usurer, why dost thou use
8. 8به‌کار می‌گیری، و باز نمی‌توانی زیست؟•So great a sum of sums, yet canst not live?
9. 9چرا که با خویشتنِ خویش تنها داد و ستد می‌کنی،•For having traffic with thy self alone,
10. 10و خویشِ شیرینت را از خویش فریب می‌دهی:•Thou of thy self thy sweet self dost deceive:
11. 11پس چون طبیعت تو را به رفتن فرا خوانَد،•Then how when nature calls thee to be gone,
12. 12چه دفترِ پذیرفتنی از خود بر جای می‌گذاری؟•What acceptable audit canst thou leave?
13. 13 زیباییِ به‌کار نَبُرده‌ات با تو دفن خواهد شد،• Thy unused beauty must be tombed with thee,
14. 14 که اگر به کار رود، وصیّ‌ات می‌شود و زنده می‌مانَد.• Which, used, lives th' executor to be.