1. ۱مالداری بود در عهد قدیمداشت افزون مال و ملک و زر و سیم
2. ۲با همه دارایی آن مرد غنیبُد بخیل و پست و بی‌خیر و دنی
3. ۳ساخت در شکل غریبی در به درقابض الارواح سوی او گذر
4. ۴کرد دق الباب در درگاه اوخواست تا گردد به خواجه راه‌جو
5. ۵حاجبان از در براندندش که روخواجه بیرون می‌نیاید بازشو
6. ۶خواجههٔ ما چون بود قدرش فزوناز برای چون تویی ناید برون
7. ۷رفت عزرائیل و برگردید باززد به در تا در نمایندش فراز
8. ۸باز دربانان براندندش ز درپس به تندی کرد بر ایشان نظر
9. ۹گفت سوی خواجه بردارید صوتکامد عزرائیل و باشد وقت موت
10. ۱۰خادمان خواجه را از این وعیدپا و سر در لرزه شد مانند بید
11. ۱۱چون سوی خواجه ببردند این خبرمرتعش گردید از پا تا به سر
12. ۱۲گفت بشتابید و بنمایید بازدر به روی وی به صد عجز و نیاز
13. ۱۳پس بگوییدش که ای پیکِ اِلهگوییا فرموده‌ای تو اشتباه
14. ۱۴دیگری را کرده‌ای گویا طلبمی‌کنی بر ما به جای وی غضب
15. ۱۵خادمان خواجه بردند این پیامنزد عزرائیل با صد احترام
16. ۱۶گفت نی نی این همه افسانه استکار من با صاحب این خانه است
17. ۱۷پس نهاد اندر سریر خواجه گامگفت برخیز و وصیت کن تمام
18. ۱۸خواجهٔ بدبخت با صد اضطرابخواست کار و مال خود اندر حساب
19. ۱۹برگشود از گنجهای بسته درتا که بنماید حساب سیم و زر
20. ۲۰چاکران می‌ریختند از بیش و کمآن طلا و نقره‌ها بر روی هم
21. ۲۱خواجه سوی سیم و زر کردی نگاهمی‌کشیدی از دل پردرد آه
22. ۲۲پس بگفتی لعن بر مال جهاناف به حال و مال و احوال جهان
23. ۲۳کندی ای مال جهان بنیاد منتا ببردی یاد حق از یاد من
24. ۲۴روز و شب گشتم به جان مشغول توخوردم از بدبختی‌ِ خود گول تو
25. ۲۵مال و اموالش به امر کردگارگشت گویا کِای پلید زشتکار
26. ۲۶لعن حق بر تو که کج می‌باختیقدر نعمتهای حق نشناختی
27. ۲۷تو در اول بودی اندر روزگارنزد عالم مفلس و بی‌اعتبار
28. ۲۸کردگار بنده پرور از وِدادبر تو از مال جهان منت نهاد
29. ۲۹تا ز استغنا شدی ای بی‌تمیزنزد ابنای زمان یکسر عزیز
30. ۳۰می‌نمودندی ز هر شهر و بلوکپوزش تو همچو ابناء ملوک
31. ۳۱در مجالس از جلال و شأن و قدرمی‌نشاندندی تو را بر خویش صدر
32. ۳۲از سلاطین جهان گر دختریبد که بودندی جهانی مشتری
33. ۳۳جمله را کردندی از درگاه دورتا تو را آرند دختر در حضور
34. ۳۴با چنین عزت چرا ای بی‌هنربستی از هنگامهٔ محشر نظر
35. ۳۵زین همه دولت چراغی پیش پیشاز چه نفرستادی اندر گور خویش
36. ۳۶از چه ننمودی ایا گمگشته راهجانب حال تهی‌دستان نگاه
37. ۳۷گر گدایی داشت بر دست تو چشمچشم او را کور می‌کردی ز خشم
38. ۳۸نی خودت خوردی و نی دادی به خلقتا اجل اکنون تو را بگرفت حلق
39. ۳۹این زمان با حسرت من دل بگیرجمله را میراث بگذار و بمیر
40. ۴۰(صامتا) زین پندهای نو به نورو بگیر از مکنت دنیا گرو