1. ۱داشت ابراهیم ادهم چون مکانبر سریر شهریاری در جهان
2. ۲روزی اندر پیشگاه عدل و دادداشت جا بر روی اورنگِ وِداد
3. ۳خیل خاصان از برای بار عامسر به کف استاده در صف سلام
4. ۴ناگهان درویش دل وارسته‌ایبر شکم سنگ قناعت بسته‌ای
5. ۵رسته از کثرت به وحدت کرده خومو به موی وی زبان در ذکر هو
6. ۶گیسوی تجرید پیدا بر تنشرشته توحید طوق گردنش
7. ۷خلق را در پشت سر انداختهماسوا را از نظر انداخته
8. ۸فقر را شحنه‌صفت در چار سوقمکنت و اسباب وی کشکول و بوق
9. ۹کرده از «عبدی اطعنی» در به گوشپا و سر در عین گویایی خموش
10. ۱۰از لباس خود سری بیرون شدهپوست پوشی کرده و مجنون شده
11. ۱۱سرخوشانه درحقیقت گشته غرقدر گدایی تاج سلطانی به فرق
12. ۱۲باری آن درویش از درگاه شاهگشت داخل در میان بارگاه
13. ۱۳اعتنا ننموده بر شاه خدمزد سوی دولت‌سرای شه قدم
14. ۱۴حاجیان شاه از بالا و پستبهر آزارش برآوردند دست
15. ۱۵گفت چه‌بود کارتان با کار منبا چه تقصیری دهید آزار من
16. ۱۶می‌زدند او را که ای آزاده حالتو کجا، اینجا کجا، چشمی بمال!
17. ۱۷زین بتر دیگر مگر باشد گناهکاین چنین بی‌رخصت دربار شاه
18. ۱۸دست را بر چشم بینا می‌نهیبر بساط خسروان پا می‌نهی
19. ۱۹خنده زد درویش گفتا با نشاطمن مسافر هستم و اینجا رباط
20. ۲۰واگذاریدم تا که لحتی به گاهاستراحت کرده رو آرم به راه
21. ۲۱باز گفتندش که ای آسیمه‌سربیش از این از هرزه‌گویی درگذر
22. ۲۲درگهی را کز پی عزت مدامخسروان بنهاده سر از احترام
23. ۲۳با رباطش می‌دهی نسبت چرارو دگر این هرزه‌گویی کن رها
24. ۲۴گفت پس شاه شما این بارگاهاز کجا آورده با این دستگاه
25. ۲۵پیشتر از وی در او ماوا که داشتپای صاحب دولتی جای که داشت
26. ۲۶باز گفتندش رسیده از پدرارث بر این شاه با گنج و گهر
27. ۲۷گفت پیش از باب شاه تاجدارپس که را بوده در این منزل قرار
28. ۲۸گفتنش بس کن دگر گفت و شنودجد او را اندرین جا جای بود
29. ۲۹گفت پیش از جد و باب و پادشاهاز که بوده این اساس و دستگاه
30. ۳۰پاسخ آوردند کز اجداد اووز نیاکان نکو بنیاد او
31. ۳۱دست بر دست از همه مانده به جایاین بساط دولت و صحن و سرای
32. ۳۲گفت جایی را که هر کس یک دو روزاندر او برده به سر با آه و ز سوز
33. ۳۳آمده تا اندرو سازد مکانرفته بر بانک رحیل کاروان
34. ۳۴گر رباطش من بخوانم عیب نیستابن سخن را جای شک و ریب نیست
35. ۳۵ای که هستی دائماً در روزگاردر پی تعبیر قصر زرنگار
36. ۳۶قصر و باغ تو بود زندان گورفرش خشت و خاک و مونس مار و مور
37. ۳۷جهد کن آن خانه را تعمیر کنآب غفلت کمتر اندر شیر کن
38. ۳۸کاندرین غم‌خانهٔ تاریک و تنگآن زمان خواهی زدن سر را به سنگ
39. ۳۹(صامتا) لختی به کار خود برسکز پشیمانی ندیده سود کس