1. ۱بود مسافر یکی اندر به راهتوشه کم و راه فزون بی‌پناه
2. ۲سی حُضر داشت شتاب از سفرایمن و وارسته ز خفو و خطر
3. ۳نه نگهش جانب طی طریقنی بلدی تا شود او را رفیق
4. ۴تا به بیابان ز قضا شد دچاردر کف دزدان برون از شمار
5. ۵هر چه که بودش زر و سیم و لباسپای کش و توشه و نقد و اساس
6. ۶داد بدان راهزنان رایگانتا ببرد سالم از آن ورطه جان
7. ۷فارغ از آن سو چه شد اندیشه‌اشبخت کشانید به یک بیشه‌اش
8. ۸خیل وحوش از همه سو تاختنداز پی آن طعمه طمع آختند
9. ۹گرگ و گراز آمد و شیر و پلنگتیز به خونش همه دندان و چنگ
10. ۱۰گشته بدان مرد ز هر سو دلیرگرگ ز دندان و به چنگال شیر
11. ۱۱مرد مسافر ز همه بی‌خبرنی خبر از پای بُدش نی ز سر
12. ۱۲غصه جان برده ر سر هوش اوزخم بدن گشته فراموش او
13. ۱۳عاقبت‌الامر به رنج فزونبرد از آن مهلکه هم جان برون
14. ۱۴خسته و رنجو به رنج و محننیمهٔ جان برد به سوی وطن
15. ۱۵دیده چه از زحمت ره باز کردزخم بدن سرکشی آغاز کرد
16. ۱۶دیده چو بر پا و سر خویشتنغرقه به خون یافت تمام بدن
17. ۱۷عائده و فائده و نقد و سودتحفه و سوغات ز بود و نبود
18. ۱۸رفته و عریان تن گریان ز دردداغ به دل پای به گل آه سرد
19. ۱۹نیک مثالی است همین داستانسر به سر از حالت اهل جهان
20. ۲۰جای چه در دار بنا می‌کندترک ره دین هدا می‌کند
21. ۲۱عقل که در ملک بدن کدخداستراهروان را به خدا رهنما است
22. ۲۲کس نکند گوش به گفتار اویک نفس از نفس نگیرند رو
23. ۲۳فی‌المثل از خضر گریزان شوندبارکش غول بیابان شوند
24. ۲۴مانده عزازیل به ره در کمینمنتظر بردن کالای دین
25. ۲۵حرص زر و مال شود پیشروطول امل جلوه کند نو به نو
26. ۲۶لهو و لعب طرح نفاق افکنددل ز حجازت به عراق افکند
27. ۲۷دیو طمع با تو محبت کندگرم دمادم به تو الفت کند
28. ۲۸شهوت بیدادگر آید به پیشتا بردت از ره آئین و کیش
29. ۲۹کبر در آویخته بر دامنتعُجْب کمندی شده در گردنت
30. ۳۰بسته دو صد سد ز الوف و کروردر ره تو لشگر فخر و غرور
31. ۳۱جور و جفا ناظر و منظور توظلم و ستم آمده دستور تو
32. ۳۲شیر شرارت کندت تیز چنگتا که شوی چیره به میدان جنگ
33. ۳۳حب جهان دست درازی کندبا تو به وجد آمده بازی کند
34. ۳۴از ره وسواس ز راهت بردوز گذر جاه به چاهت برد
35. ۳۵بخل تو را سینه به جوش آوردهمچو حسد تا به خروش آورد
36. ۳۶صبر چو دید آن سپه بی‌شمارمی‌کند از جنگ به یک سو فرار
37. ۳۷یکه و تنها چو شدی در مصافتیغ تلاش تو رود در غلاف
38. ۳۸این همه دشمن که تو را بود دوستزنده درآرند برونت ز پوست
39. ۳۹جمله درآیند به فرمان تودر طمع گوهر ایمان تو
40. ۴۰لشکر طغیان چو گرفتند زورتن شود از کسوت توفیق دور
41. ۴۱کز طرف پیشهٔ ملک فناگرگ اجل راست شود از قفا
42. ۴۲کرد به حسرت چو تنت چاک چاکمی‌کندت طعمه موران خاک
43. ۴۳جای تو چون خوابگه گور شدشمع امیدت ز اجل کور شد
44. ۴۴دیده عبرت سوی خود وا کنیعاقبت خویش تماشا کنی
45. ۴۵(صامت) اگر جانب خود بنگریخود ز همه اهل هوس بدتری
46. ۴۶بهر نصیحت همه تن گوش باشدم ز سخن در کشو خاموش باش