شاعر کلاسیک

صامت بروجردی

۱۲۶۳–۱۳۳۳ ق.بروجرد

میرزا محمد باقر صامت بروجردی معروف به صامت بروجردی و متخلص به صامت (۱۲۶۳-۱۳۳۳ قمری تولد و وفات در بروجرد)، یکی از شاعران مذهبی و مدیحه سرایان قرن سیزدهم و چهاردهم ایران است. بیشتر آثار صامت بروجردی را مرثیه‌های مذهبی در ستایش امامان شیعه و نیز نوحه‌ها و اشعاری در توصیف عاشورا تشکیل می‌دهد. دیوان وی مشتمل بر انواع شعرها مانند غزل، قصیده و رباعی است. وی همچنین اشعار مذهبی در قالب بحر طویل دارد. شعرها و نوحه‌های صامت هنوز هم در سوگواریها و مراسم بزرگداشت حادثه عاشورا خوانده می‌شوند. وی که فن شعر را از میرزا عبدالمجید نوایی فرا گرفت، از راه سقط فروشی در بازارچه حاج سهرابی (ظهرابی) بروجرد امرار معاش می‌کرد و در کنار آن به کارهای ذوقی می‌پرداخت. صامت در روز پنجشنبه شانزدهم ماه محرم سال ۱۳۳۳ قمری در بروجرد درگذشت و در گورستانی در کوی صوفیان به خاک سپرده شد. این محوطه امروزه به نام این شاعر «صامتیه» نامیده می‌شود. دیوان صامت بروجردی (موسوم به ریاض الشهاده) به زحمت آقای سید صادق هاشمی برای گنجور ارسال شده است.

جستجو در آثار صامت بروجردی

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

غزلیات — ۷۲ اثر

شمارهٔ ۱

آتش عشق کنون سوخت دیگر پیکر ما • بعد از این تا چه کند باد به خاکستر ما

شمارهٔ ۲

چنان به سوخت شرار غم تو جان مرا • که باد می‌نبرد مشت استخوان مرا

شمارهٔ ۳

تا به خاک قدمت روی نیاز است مرا • کعبه کوی تو خلوتگه راز است مرا

شمارهٔ ۴

بلندآوازه بلبل در گلستان کرد دستان را • که در جای بلند آنجا نباید داد بستان را

شمارهٔ ۵

باز آراسته بینم صف مژگان تو را • عزم غوغا بود آن نرگس فتان تو را

شمارهٔ ۶

از پس عمری که بگشود آن جفا جو دیده را • روی ما بیدار کرد آن فتنه خوابیده را

شمارهٔ ۷

آشنا منما به گیسوی پریشانه شانه را • آگه از سر دل خلقی مکن بیگانه را

شمارهٔ ۸

گرفته نور ز داغ جگر نظاره ما • که آفتاب برد حسرت ستاره ما

شمارهٔ ۹

تلخی صبر است بس بر طبع شکر ریز ما • شور شیرنی نمی‌خواهد به سر پروز ما

۱۰

شمارهٔ ۱۰

همین بود سبب دیر آشنایی ما • که زود گل نکند آتش جدایی ما

۱۱

شمارهٔ ۱۱

کنون کافتاد دور حسین با این زلف و چوگان‌ها • سر ما و به راه عشق بودن گوی میدان‌ها

۱۲

شمارهٔ ۱۲

ای خوش آن روز که دل به هر غمت جایی داشت • سر سودازده با مهر تو سودایی داشت

۱۳

شمارهٔ ۱۳

به دامنم نبود گر دل فکار منست • گواه خون شدن قلب داغدار منست

۱۴

شمارهٔ ۱۴

اختلاف اهل دل خوبس اهل دل کجاست • آنکه حل سازد یکی از این همه مشکل کجاست

۱۵

شمارهٔ ۱۵

از تیر خطا کردن تو دل گله‌مند است • ای سخت کمان قیمت یک تیر تو چند است

۱۶

شمارهٔ ۱۶

تبسم لبت از لعل آبدارتر است • ز فصل گل رخ خوب تو خوش بهارتر است

۱۷

شمارهٔ ۱۷

خنده‌ات نوش لب ز آب بقا شیرین‌تر است • نزد ما نفرین تلخت از دعا شیرین‌تر است

۱۸

شمارهٔ ۱۸

اطراف رخت را خط شبرنگ گرفته است • افسوس که آن آینه را زنگ گرفته است

۱۹

شمارهٔ ۱۹

ز خوب و زشت جهان یار ما به ما کافی است • اگر وفا نکن با کسی جفا کافی است

۲۰

شمارهٔ ۲۰

گرچه هر تیر جفا کز تو رسد مطلوبست • خود بگو عاشق بیچاره مگر ایوبست

درباره‌ی صامت بروجردی

وی که فن شعر را از میرزا عبدالمجید نوایی فرا گرفت، از راه سقط فروشی در بازارچه حاج سهرابی (ظهرابی) بروجرد امرار معاش می‌کرد و در کنار آن به کارهای ذوقی می‌پرداخت.

صامت در روز پنجشنبه شانزدهم ماه محرم سال ۱۳۳۳ قمری در بروجرد درگذشت و در گورستانی در کوی صوفیان به خاک سپرده شد. این محوطه امروزه به نام این شاعر «صامتیه» نامیده می‌شود.

دیوان صامت بروجردی (موسوم به ریاض الشهاده) به زحمت آقای سید صادق هاشمی برای گنجور ارسال شده است.

۱۱۸

شعر در دیوان

۷۲

غزلیات

۳۳

قصاید

۱۳

قطعات