1. ۱عابدی صومعه هفتاد سالداشت در شغل عبادت اشتغال
2. ۲نام وی مشهور خاص و عام بودمستجاب الدعوه ایام بود
3. ۳شد شبی در خانقاه وی زنینزد عابد خواست آن زن مسکنی
4. ۴عابد آن زن را ز نزد خود براندزن برفت و عقل عابد را بخواند
5. ۵کای به ملک حق پرستی هشته گامپخته‌های خویش را منمای خام
6. ۶شاید این زن رفت و در این شام تاردر کف حق‌ناشناسی شد دچار
7. ۷عصمت این زن اگر رفتی به بادوای بر حال تو در روز معاد
8. ۸با نهیب عقل از جا جست زوددر به روی آن زن از رحمت گشود
9. ۹داد اندر کنج معبد جای اوتا نگردد واله و شیدای او
10. ۱۰نیمه شب ابلیس از روی حسدزد به طاس عصمت عابد لگد
11. ۱۱طشت عابد زان لگد آواز کردمشت عابد را به کلی باز کرد
12. ۱۲از پس یک عمر طاعت روزگاربا زنا بنمود عابد را دچار
13. ۱۳هفت نوبت عابد ناپارسااندر آن شب کرد با آن زن زنا
14. ۱۴توسن نفسش چو از جولان فتاددید داده خرمن دین را به باد
15. ۱۵رو به صحرا برنهاد آسیمه سروز ندامت کوفت سر را بر حجر
16. ۱۶گشت از دنبال چشمش زین غلطبر زمین اشک پشیمانی چه شط
17. ۱۷زین طرف بر آن طرف پویان بهراهبرد اندر روزن غاری پناه
18. ۱۸یک طرف با حق ز عصیان در خضوعیک طرف بی‌صبر و تاب از درد جوع
19. ۱۹دید در آن غار ده تن را مقرجملگی محروم از نور بصر
20. ۲۰چشم حق بینشان سوی حق وا شدهبسته چشم از خلق و نابینا شده
21. ۲۱کرد عابد در بر ایشان وطنشد چو وقت شام از حی زمن
22. ۲۲بهر کوران جملگی ده قرص ناناز پی رزق مقرر شد عیان
23. ۲۳مرد عابد دست را آورد پیشقرص نانی برگرفت از بهر خویش
24. ۲۴یک نفر زان کورها بی‌نان بمانداشک بی‌تابی به دامن برفشاند
25. ۲۵گفت ای رازق چه بُد تقصیر منکاندرین شب گشت دامنگیر من
26. ۲۶بس که نیران شهادت برفروختمرد عابد را به حالش دل بسوخت
27. ۲۷اوفتاد اندر دل وی التهابکرد با نفس از سر عبرت خطاب
28. ۲۸کی به زیر بار عصیان گشته خمتا به کی سازی به جان خود ستم
29. ۲۹تو گنه‌کاری و درخورد تعبچیست جرم مرد کور ای بی‌ادب
30. ۳۰او گرسنه مانده و قلب تو سیرمرگ باشد لایق تو رو بمیر
31. ۳۱دادن آن نان را به کور و کور خوردعابد مسکین ز درد جوع مرد
32. ۳۲بر ملایک از خدا آمد خطاببعد مردن کامدش وقت حساب
33. ۳۳طاعت او را بسنجیدند چوناز عباداتش زنا آمد فزون
34. ۳۴پس زنای وی بسنجیدند بازبا همان یک نان به حکم بی‌نیاز
35. ۳۵اجر یک نان از زنا آمد زیادحق در رحمت به روی وی گشاد
36. ۳۶رو عزیزا تا که داری دسترسگه گهی بر حال مسکینان برس
37. ۳۷کز عبادت قامتت گر خم شودیا ز گریه نور چشمت کم شود
38. ۳۸با یکی لغزش که افتادت ز دستاوفتد بر کشتی دینت شکست
39. ۳۹(صامتا) گر می‌توانی نان بدهگر نداری نان برو پس جان بده