1. ۱چنین فرمود آن شاهنشه دینشفیع‌المذنبین ختم‌النبیین
2. ۲که چون گردد صباح روز محشربه پا میزان عدل حی داور
3. ۳بیاید بنده‌ای از جرم در بندبه دیوان‌خانه عدل خداوند
4. ۴ندا آید بدو کای بنده منز عصیان سر به زیر افکنده من
5. ۵گناهان تو می‌آید به یادتکه آتش افکند اندر نهادت
6. ۶چه کردی در فلان روز و فلان شبنیندیشیدی از پایان مطلب
7. ۷به عالم بی‌وفایی‌ها نمودیز درگاهم جدایی‌ها نمودی
8. ۸شمارد حق چنان یک یک گناهشکند از هر گناهی دل تباهش
9. ۹حجاب از کار آن بدکار گیردز جرمش سر به سر اقرار گیرد
10. ۱۰رسد تا بر گناهی کز قباحترسیده تا به سر حد فضاحت
11. ۱۱نماند طاقت نطق و بیانشزبانش لال گردد در دهانش
12. ۱۲ندا آید که ای بدکار چونیمتاع معصیت در بار چونی
13. ۱۳نمی‌ترسیدی آن روز از عذابمنمی‌گویی چرا اکنون جوابم
14. ۱۴چنین گوید که ای پروردگارمچه گویم شرمسارم شرمسارم
15. ۱۵سر شرمندگی در پیش دارمحیا از کرده‌های خویش دارم
16. ۱۶ندا آید که تو با آن لئامتحیا کردی ز من با این کرامت
17. ۱۷من اولی در خیایم گر رحیممگنه‌بخش و خطاپوش و کریمم
18. ۱۸گذشتم از همه جرم و گناهتببخشیدم تو را بر این حیایت
19. ۱۹بیا (صامت) دگر رو با خدا کنگنه تا کی برو دیگر حیا کن
20. ۲۰حیا دارد ثمرها جاودانیحیا را پیشه کن تا می‌توانی