1. ۱بس به دل، شب‌ها فروزم شعله از بادِ وصالشد شبستانِ ضمیرم روشن از شمعِ خیال
2. ۲پردهٔ فانوسِ طبعم شد پُرِ پروانه‌هافکرِ بکرم، بس که همچون شمع دارم اشتعال
3. ۳پس به گردون تیرِ آهم زد شبیخون، نی عجیبچون شهاب از سیر، طایر را بسوزد پَر و بال
4. ۴نی‌نی از تنگیِ سینه، راهِ آهم بسته شدیوسفِ غم راست زین زندان، برون رفتن محال
5. ۵خاصه اینک کز کلامی با دو صد لافِ گزافاز خریدارانِ یوسف گشته‌ام چون پیرِزال
6. ۶بر سرم زد مدح و شوقِ نوگلِ گلزارِ دینماهِ کنعانِ ولایت، اکبرِ یوسف‌جمال
7. ۷سروِ بستانِ حسینی، آنکه در کون و مکاندر سجودش خم بُوَد قدِّ الف‌قدان چو دال
8. ۸آنکه اندر صورت و سیرت بُوَد احمدنظیرآنکه اندر قوت و قدرت بُوَد حیدر‌مثال
9. ۹فیضِ لعلِ جانفزایش را بُوَد عیسی مریضماهِ رویِ پُر‌ضیایش را کَفِ موسی ظِلال
10. ۱۰آنکه از وصفِ کمالش خامه از تحریر، لنگوانکه در نعتِ جمالش خامه از تقریر، لال
11. ۱۱هر جمالی از جمالِ اوست در حدِ نصابهر کمالی از کمالِ اوست در حدِ کمال
12. ۱۲آن هژیر‌افکن هنرمندی که در روزِ دغاکم بُوَد از پیرِ زالی در مصافش پورِ زال
13. ۱۳یوسفِ کنعان اگر ماهِ جمالش دیده بودآب می‌شد در چَهِ کنعان ز فرطِ انفعال
14. ۱۴خود «یَدُ اللهِ فَوقَ اَیدیهِم» بیانِ واضح استقوَتِ بازویِ او را در کلامِ ذوالجلال
15. ۱۵دستِ او دستِ علی، دستِ علی دستِ خداستداستانِ «لَحمُکَ لَحمی» است بر این نکته دال
16. ۱۶گر که اسرارِ «حُسَیْنٌ مِنّی»‌ات خورده به گوشدارد این رشته حقیقت تا پیمبر اتصال
17. ۱۷نسبتِ جان و تن است او را بِدآن سرور، بلیگر به تن زخمی رسد، جان را بُوَد رنج و ملال
18. ۱۸ورنه از بهرِ چه اندر ماتمِ آن نورِ عینسروِ قدِّ مصطفی شد در جَنان خَم چون هلال؟
19. ۱۹آه از آن ساعت که آن شهزادهٔ آزاده کرددر زمینِ کربلا با کوفیان عزمِ قتال
20. ۲۰در حرم بهرِ وداعِ بیکسان چون رفت، گشتسیر از جان، دیدشان چون از عطَش در قیل و قال
21. ۲۱دید زن‌ها را به یک سو بسته لب از گفتگودر تحیّر بر زبان‌شان گشته گم، راهِ مَقال
22. ۲۲یک طرف اطفالِ کوچک‌سال بهرِ نان و آباز نفس افتاده، بس کردست عجز و ابتهال
23. ۲۳یک طرف از بس که حیران مانده بر حالِ حسیننقشِ دیوار است گویی زینبِ آزرده‌حال
24. ۲۴امِ لیلی دید چون دارد جوانش عزمِ جنگمات شد زان سان که از «لا» و «نَعَم» گردید لال
25. ۲۵پس وداعِ بیکسان بنمود آن سروِ روانرو به میدان کرد و گفت ای فرقهٔ خسران‌مَآل:
26. ۲۶«این شهِ بی‌یار و بی‌لشکر که در این سرزمینیاورِ دیگر ندارد غیرِ یک مشتِ عیال
27. ۲۷عندلیبِ گلشنِ دین است کاندر این زمینسنگ ظلمِ کوفیانش این چنین بشکسته بال
28. ۲۸آنکه آمد علتِ ایجاد، تا کی بر شمااز برایِ قطره‌ی آبی کُند رویِ سؤال؟
29. ۲۹از چه رو آبِ حلال، او را حرام آمد حرام؟خونِ او را ریختن پس چون حلال آمد حلال؟»
30. ۳۰پس به بازویِ یَلی، مانندِ جدِ خود علیکربلا را چون اُحُد بنمود از جنگ و جدال
31. ۳۱مُنقِذِ بنِ مُرِّهٔ عبدی شکست از تیغِ تیزعاقبت آن شاهبازِ اوجِ دین را پَر و بال
32. ۳۲شبهِ احمد را ز نو کرد آیتِ شق‌القمرظاهر از پیشانیِ شمشیرِ ظلمِ آن بدفعال
33. ۳۳بس که خون رفت از تنِ مجروحِ وی، یکباره رفترشتهٔ طاقت ز دستِ آن جوانِ خردسال
34. ۳۴دیده بست از جانِ شیرین و در آخر، او فکنددست را در گردنِ اسبِ عُقاب از ضعفِ حال
35. ۳۵چون حسین آمد به سروقتِ جوانِ خویشتندید پا تا سر به خون، جسمِ شریفش مال‌مال
36. ۳۶برکشیده آه از دلِ پُردرد و گفت ای نوجوان:«ماندنِ جان بعدِ تو در تن بُوَد امرِ محال
37. ۳۷در جوابِ مادرت لیلا چه گویم در حرمگر بپرسد از من احوالِ تو ای نیکو‌خصال؟»
38. ۳۸چون دلِ زارِ «وفایی» خوب از سنگِ فراققلبِ بابِ خود شکستی ای مَه بُرجِ وصال!