1. ۱جهان را دایه دان و خلایق جمله طفلانشکه جایِ شیر باشد دائماً پُر زهر، پستانش
2. ۲خوش آید دامن و آغوشِ مادر طفل را لیکنمکن جا اندر آغوش و ز کف بگذار دامانش
3. ۳نهد چون بر لبت لب را جهان از بهرِ بوسیدنتو زیرِ چشم بنگر جانبِ تیزیِ دندانش
4. ۴عجب بزمی‌ست راحت‌بخش و روح‌افزا و غم‌فرساندانم تا چه مِی، ساقی کند در جامِ مستانش
5. ۵بدان کاین میزبان، مهمان‌کُش کَش تویی مهمانپُر است از تیر، جایِ بستر و بر فرشِ الوانش
6. ۶اگر با دیدهٔ تحقیق یک‌دم بنگری دانیکه این حلوایی، از حنظل بُوَد لبریز دکانش
7. ۷چه خاک است این که باشد شحنهٔ غم، کارفرمایش؟چه شهر است اینکه گردیده است شیرِ مرگ، سلطانش؟
8. ۸بُوَد بالینِ بیماری حریمِ قربِ این سلطانکه هنگامِ غضب گردیده گورِ تنگ، زندانش
9. ۹چه خواهد کَس که تا ایمن شود از زحمتِ دوران؟زمانی گوشِ دل واکن که گویم چیست درمانش:
10. ۱۰کِشد رختِ امان در سایهٔ امنِ شهنشاهیکه دارد از ازل تقدیر، سر در خطِ فرمانش
11. ۱۱مهین ماهِ بنی‌هاشم، لقب مهرِ سپهرِ دینابوالفضلی که در فضل و شرف بُگزید یزدانش
12. ۱۲طرازِ گلشنِ شاهِ ولایت، قدِ رعنایششعاعِ عارضِ مهرِ درخشان، رویِ رخشانش
13. ۱۳نباشد مادرش دختِ پیمبر، لیک پیغمبربه جان دارد عزیزش، بل به عزت بهتر از جانش
14. ۱۴چه عباس آنکه باشد شمعِ ایوانِ شهنشاهیکه از یکتا، نزولِ «هَل اَتیٰ» گردیده در شأنش
15. ۱۵چه عباس آنکه باشد نوگلِ گلزارِ سلطانیکه جبریل آبرو گیرد ز خاکِ پایِ دربانش
16. ۱۶چه عباس آن که باشد قوتِ قلبِ سرافرازیکه صد چون صالح و موسی، شتربان است و چوپانش
17. ۱۷خداوندِ عدوبندی، سخامندی که در بخششکه چون یک ارزن آید در نظر مُلکِ سلیمانش
18. ۱۸بُوَد هر هفت دوزخ، شعله‌ای از آتشِ قهرشبُوَد هر هشت جنت، نفخه‌ای از روحِ ریحانش
19. ۱۹ضیاءِ دیدهٔ احباب، خاکِ مرقدِ پاکشسنانِ چشمِ اعدا، شعلهٔ شمشیرِ بُرانش
20. ۲۰شجاعت گشت از شاهِ ولایت منتهی بر ویچنان کامد ولایت از پدر، میراث‌خوارانش
21. ۲۱چو گیرد رایتِ «نصرٌ من الله» در صفِ هیجافرود آید دمادم آیتِ «اَحسَن» ز کیوانش
22. ۲۲شود گر آسمان‌ها فرش، زیرِ سُمِ یکرانشقضا گوید: دریغ! این پُرهنر، تنگ است میدانش
23. ۲۳به خاکِ درگهش ننهد کسی سر، گر به تعظیمشهمی‌دانم به ترکِ سجده، من کمتر ز شیطانش
24. ۲۴چو اندر شیوهٔ عهد و وفا ثابت‌قدم دیدشدو منصب داد اندر عالمِ ذر، حیِّ سبحانش
25. ۲۵یکی شغلِ علمداریِ شاهنشاهِ بی‌لشکریکی دیگر به دشتِ کربلا، سقّایِ طفلانش
26. ۲۶چه بیرق‌دار کز شمشیرِ بُران، جدا دستشچه سقایی که دود آمد برون از کامِ عطشانش
27. ۲۷چو غش کردند طفلانِ حسین از تشنگی، آمدسکینه با یکی مشکِ پُر‌آب، از چشمِ گریانش
28. ۲۸که ای جانِ عمو! از تشنگی جانم به لب آمدنه ما آلِ رسول هستیم؟ چون شد حقِ احسانش؟
29. ۲۹گرفت آن مَشک را عباس و آمد، در کنارِ شطشطی اندر میانِ شط، روان شد از دو چشمانش
30. ۳۰بگفت: ای آب! پس کو یاری‌ات بر زادهٔ زهرا؟لبِ عطشان گذاری تا به کی در این بیابانش؟
31. ۳۱اگر رحمی نباشد بر حسینت، ای فرات! آخردمی بنگر که از سوزِ عطش، غش کرده طفلانش
32. ۳۲در این صحرا حسینِ تشنه‌لب آمد به مهمانیتو می‌خواهی که از این آمدن سازی پشیمانش؟
33. ۳۳بگفت این و کفی پُر کرد از آن آب و با افغانکند خاموش تا تابِ عطش از کامِ عطشانش
34. ۳۴مروّت بین که آمد از لبِ خشکِ حسین یادشز سیلِ اشک تَر شد رشکِ جیحون، طرفِ دامانش
35. ۳۵ز دریا تشنه‌لب پُر کرد مَشکِ آب و شد بیرونگهی چشمش به سویِ خیمه و گه سویِ عدوانش
36. ۳۶که ناگه شد هجوم‌آور به قصدِ جان آن سرورسپاهِ شامی و کردند هر سو تیربارانش
37. ۳۷دو کافر از دو سو، آن یک ز سمتِ راست و آن از چپجدا کردند از تن، بازویِ چون شاخِ مرجانش
38. ۳۸ز قطعِ دست شد کارش ز دست و او افتاد از پابرایِ خاطرِ اطفال، شد همدستِ دندانش
39. ۳۹گرفت آن مَشک بر دندان و از کیدِ قدر غافلکه باشد در کمان وی، یکی پرتابِ پیکانش
40. ۴۰شد از دستِ قضا تیری رها، آمد به مَشکِ ویبه خاکش ریخت آب و کرد دیگر سیر از جانش
41. ۴۱به خود گفتا: بیا عباس! بگذر از ره خیمهبه راهِ نیستی رو کن که پیدا نیست پایانش
42. ۴۲ندانم با چه رو دیگر به سویِ خیمه رو آرینما شرمی تو از رویِ حسین و از یتیمانش
43. ۴۳ندانم در کجا بُد «صامتا» شیرِ خدا آن دم؟که نگذارد بتازند اسبِ کین بر جسمِ بی‌جانش