1. ۱شاهنشهی که پوشید پیرایه از وجودشبر قدخود ز هستی کونین و هر چه بودش
2. ۲حزب اللهی که آمد اندر سپهر تعظیمچرخ فلک خیامش خیل ملک جنودش
3. ۳باب الله کهی باشد جبریل را در او راههم باعث هبوطش هم مایه صعودش
4. ۴ثار اللهی که چون زد بر سر گل شهادتخود خونبهای خونش شد خالق و دودش
5. ۵وجه اللهی که او را از کثرت محبتاندر حسین منی ختم رسل ستودش
6. ۶روح اللهی که کردند این روسیاه امتظلمی بر او که عیسی نادیده از یهودش
7. ۷گر عرش را نمی‌کرد قنداقه‌اش مزیناینسان به سرفرازی کی تبه میفزودش
8. ۸از بس وسیع باشد دریای رحمت اوغواص فهم مشکل پیدا کند حدودش
9. ۹خاکی که آورد باد از کوی زائرانشکحل الجواهر است آن باید بده سودش
10. ۱۰از فیض تربت اوست فرش ار به عرش نازدورنه چه سربلندی زین مشت خاک بودش
11. ۱۱جنات قرب عدنش گردد اگر میسرکس را چه احتیاجست بر جنت و خلودش
12. ۱۲هستند ریزه‌خوارش در طرف خوان نعمتشیث و شعیب و شعیا الیاس و خضر و هوددش
13. ۱۳دوران سفله پرور با آن عزیز داورپیمان دوستی بست اما شکست زودش
14. ۱۴شاه شهید را بود دایم پی شکستنتا آن زمان که آورد در کربلا فرودش
15. ۱۵کوفی به میهمانی او را طلب نمودندلب تشنه سربریدند آن فرقه عنودش
16. ۱۶گیرم تمام عالم دریای آب می‌بودجز العطش در آن دشت بهر حسین چه بودش
17. ۱۷آن ظالمی که می‌کرد دعوی دین ندانمپس چون عمود دین را می‌زد بسر عمودش
18. ۱۸پرواز حق نکردند وز سنگ کین شکستندآن جبهه را که می‌بود در خاک در سجودش
19. ۱۹هنگام دادن جان هر چند العطش کردیک تن خداپرستی فریادرسنبودش
20. ۲۰جای کفن ز جسمش از بعد قتل بردندآن جامه را که زهرا تابید تار و پودش
21. ۲۱بر خیمه وی افکند شمر شریر آتشآنان که تیره و تار شد نه فلک ز دودش
22. ۲۲انگشتری وانگشت بر بجدل لعین دادمحروم تا نگردد آن بی‌حیا ز جودش
23. ۲۳آن شب که شد سرش را جا در تنور خولیزهرا به عرش می‌رفت فریاد روی رودش
24. ۲۴زینب که از جلالت محسود عالمی بودبر کوفه تیر طعنه از دل زدی حسودش
25. ۲۵گر کوفه بود یا شام هر روز صبح تا شامچون عندلیب می‌بود نام حسین سرودش
26. ۲۶با آن همه محبت کو با سکینه‌اش بودچون بود اگر که می‌دید آن عارض کبودش
27. ۲۷شاهی که بهر حرمت نهی شراب می‌کرددر بزم شرب دادند اهل زنا ورودش
28. ۲۸فردا که نزد داور دعوی برد به محشرلعل لب پر از خون کافی است بر شهودش
29. ۲۹از دور زندگانی (صامت) ندید کامیکاین ماتم دمادم سیر از جهان نمودش