1. ۱هر که را خواهند در حشمت، سلیمانش کنند باید اول خاکِ پایِ شاهِ مردانش کنند
2. ۲آنکه شاهانِ جهان، با تخت و تاجِ سروریآرزویِ آستان‌بوسی ز دربانش کنند
3. ۳آن خداوندی کز او، از بس خدایی دیده‌اند فرقه‌ای تهمت بر او بندند و یزدانش کنند
4. ۴آنکه هنگامِ سواری، در فلک، فوجِ مَلَک ماه را نعلِ سَمَندِ برق‌جولانش کنند
5. ۵لافِ یکرنگی چو زد با قنبرش، خورشید را تا ابد هر شب، بدین عصیان به زندانش کنند
6. ۶آنکه در مرحب‌کُشی، گیرد چو تیغِ سَرفشان بالِ جبریلِ امین را، فرشِ ایوانش کنند
7. ۷صالح و شیث و شُعیب و هود و داودِ نبی جمله کسبِ معرفت اندر دبستانش کنند
8. ۸هفت‌اِیوانش، کلاهِ مِهر و مَه از سَر فِتَد سر به بالا چون برایِ سیرِ ایوانش کنند
9. ۹نیست واجب، نیست ممکن، بلکه اندر عقل و نقل نی همین و نی همان، هم این و هم آنش کنند
10. ۱۰یک جو از مِهرِ علی آید فزون اندر عیار با عبادت‌هایِ کونِین، ار که میزانش کنند
11. ۱۱دردمندان را سَرِ کویش نه گر دارالشفاست حیرتم آن درد را پس با چه درمانش کنند!
12. ۱۲پیکری باریک گردد در عبادت گر چو موبی‌ولایش، هیزمِ نیرانِ سوزانش کنند
13. ۱۳حَبّه‌ای از حُبِّ وی، گر در دلِ کافر بُوَد در قیامت، قاسمِ فردوس و نیرانش کنند
14. ۱۴چرخ اگر خواهد نباشد خم چو در تعظیمِ او طوقِ لعنت در گلو مانندِ شیطانش کنند
15. ۱۵تا چه خواهد کرد با آنان که اندر کربلا در عزایِ نورِ عینِ خویش گریانش کنند
16. ۱۶از جفا یعنی حسینش را به دشتِ کربلامیهمان سازند و پس لب‌تشنه قربانش کنند
17. ۱۷آنکه شد اسلام از شمشیرِ بابش کامیاب کشته‌یِ شمشیرِ قومِ نامسلمانش کنند
18. ۱۸آنکه خورده شیره‌یِ جانِ نبی را جایِ شیر سیر از جان، در عزایِ نوجوانانش کنند
19. ۱۹آن سری کاندر سرِ دوشِ نبی می‌کرد جا جایِ حرمت، در تنورِ خاک پنهانش کنند
20. ۲۰هیچ‌کس نشنیده شاهی را لبِ عطشان کُشند پس به نوکِ سِپَر، چون ماهِ تابانش کنند
21. ۲۱هیچ‌کس نشنیده جسمِ بی‌سری را بعدِ قتل از سُمِ اسبِ ستم، با خاک یکسانش کنند
22. ۲۲کشته بسیار است اما کشته‌ای را کَس ندید بعدِ کُشتن، رویِ خار و خاره عریانش کنند
23. ۲۳با همه احسان که در حقِ یتیمان کرده بود نیلی از سیلی، رُخِ اطفالِ وِیلانش کنند
24. ۲۴کس ندیده رأسِ شاهی را میانِ طشتِ زر خیزران را آشنا با دُرجِ دندانش کنند
25. ۲۵در جهان نشنیده‌ام «صامت» که چون زن شد اسیر همچو زینب، فرقِ عریان سنگ‌بارانش کنند