1. ۱عشق جانان هر دلی را کو مسخر می‌کنداز نخست او را به خاک ره برابر می‌کند
2. ۲بعد چندی کز لگدکوب ملامت پاک شداندر آن ویرانه دل تعبیر دیگر می‌کند
3. ۳عشق را نازم که چون بر سنگ گردد جلوه‌گراز نگاهی سنگ تیره احمر می‌کند
4. ۴طرفه اکسیری بود کز تابش انوار خویشذره را خورشید سازد خاک را زر می‌کند
5. ۵هیچ دانی عشق چه‌بود یا مراد از عشق چیستکز صفات وی قلم هر دم سخن سر می‌کند
6. ۶مظهر عشق و حقیقت موسی جعفر بودآن که روشن شمع مذهب را چو جعفر می‌کند
7. ۷آن که هر دم از پی تعظیم در طور شرفصد چو موسی کلیمش سجده بر در می‌کند
8. ۸این نه آن موسی بود کز کردگار لم یزلاستماع «لاتخف» از خوف اژدر می‌کند
9. ۹این همان موسی است کز یک حمله، شیر چرخ رااز دم سبابه چون جوزا دو پیکر می‌کند
10. ۱۰بر وجود اقدسش سر تابه‌پا چون بنگریوصف خَلق و خُلق احمد را مکرر می‌کند
11. ۱۱از پی تکمیل اشیاء عزم وی گردد چو جزمذره را با یک نظر خورشید انور می‌کند
12. ۱۲چون امیرالمومنین اندر سریر معدلتحکم اندر دعوی باز و کبوتر می‌کند
13. ۱۳خشم او چون قهر قهاری فروزان‌تر نِیستلطف و احسانش حدیث از خلد و کوثر می‌کند
14. ۱۴طایفی را کو شود خاک سر کویش مطافاز شرف کی رو به سوی حج اکبر می‌کند
15. ۱۵ذات وی چون ذات حق از بس بود بیرون ز وهمعقل اگر خواند خدایش، وهم باور می‌کند
16. ۱۶روز اعجاز و کرامت بر رخ یاجوج کفرتیغ لطفش کار صد سد سکندر می‌کند
17. ۱۷جانب قربش که محسود رواق جنت استفرش در وی جبرئیل از شوق شهپر می‌کند
18. ۱۸کاظمش نامید ایزد زان سبب کز فرط حلمبا شرار خشم کار آب و آذر می‌کند
19. ۱۹سر خط امضای او دارد به کف زان رو قضادر تحکم حکم بر اشیا سراسر می‌کند
20. ۲۰با چنین قدرت عجب این است کز امر قدردرد دردش ساقی دوران به ساغر می‌کند
21. ۲۱با تن کاهیده در زندان هارون پلیددیده از اشک غریبی روز و شب تر می‌کند
22. ۲۲با کمال بندگی در زیر زنجیر جفاسجده‌های شکر بر درگاه داور می‌کند
23. ۲۳صحن زندان را ز برق آه آتشبار خویشچون سپهر نیلگون پرماه و اختر می‌کند
24. ۲۴گوئی اندر گوشه غربت ز درد دل هنوزناله‌اش گوش ملک را در فلک کر می‌کند
25. ۲۵گاه از بیداد هارون جانب ملک حجازرو به سوی تربت پاک پیمبر می‌کند
26. ۲۶گاه بامداد صبا با طفل دلبندش رضاهمچو نی با قلب پرخون این نوا سر می‌کند
27. ۲۷کای رضا گویا نداری از دل بابت خبرکز جدایی وقت مردن خاک بر سر می‌کند
28. ۲۸جان بابا هر که در غربت بمیرد از ثوابیک مسلمانی کفن بهرش میسر می‌کند
29. ۲۹من چرا در بند و در زنجیر باید جان دهمدر جهان کی این ستم کافر به کافر می‌کند
30. ۳۰گه ز یاد حنجر خشک حسین تشنه‌لبالامان از خنجر شمر ستمگر می‌کند
31. ۳۱گفت شاه‌دین به شمر بی‌حیا در کربلادید چون رأسش جدا از ضرب خنجر می‌کند
32. ۳۲تر کن ای ظالم گلویم را که تاب تشنگیهر زمان کام و زبانم پر ز اخگر می‌کند
33. ۳۳گر من بی‌کس گنهکارم چرا اندر حریماز عطش غش عابد تبدار مضطر می‌کند
34. ۳۴گوش ده در خیمه‌گاهم تا ببینی چون ربابناله و افغان رباب از مرگ اصغر می‌کند
35. ۳۵در گذر از کشتن من از کجا چون من کسیزندگی از بعد مرگ شش برادر می‌کند
36. ۳۶تیغ بر حلقم مکش عطشان که قلبم را کبابداغ عباس جوان تا روز محشر می‌کند
37. ۳۷مادر قاسم بود از بهر قاسم نوحه‌گرام لیلا رود رود از بهر اکبر می‌کند
38. ۳۸گر ببیند زینب غمدیده حالم زیر تیغبی‌تامل از سر خود دور معجر می‌کند
39. ۳۹این چه تأثیر است (صامت) در تو و اشعار توهر زمان یک محشری برپا به دفتر می‌کند