1. ۱در لوح، چون قلم به سخن ابتدا نمود دیباچه را به مدحِ شهِ اولیا نمود
2. ۲شاهی که ساخت صفِ عدو، قاعِ صَفصَفا هر جا که رو به یاوریِ مصطفی نمود
3. ۳بر جا نهاد «کشفِ غطا» را یقینِ ویاز بس که در بِحارِ معارف شنا نمود
4. ۴ممکن نبود رؤیتِ واجب، از این سبب او را خدای، آیینه‌یِ حق‌نما نمود
5. ۵دادش خدا ز علمِ لدنّی به دل فروغ پس بر تمامِ گمشدگان رهنما نمود
6. ۶زد ضربتی به تارکِ مَرحب که تا سقرهی تاخت با دو اسبه و هی مرحبا نمود
7. ۷تا چون کلیم، روزِ جهودان چو شب کندسبّابه را به کندنِ در، چون عصا نمود
8. ۸بهرِ ثبوتِ معنیِ «الّا»، به ذوالفقار امحای اهلِ شرک به تصویرِ «لا» نمود
9. ۹قسّامِ خُلد و نار، که پیش از صفِ شمار از هم بهشت و دوزخیان را سوا نمود
10. ۱۰پاسِ شریعتِ نبوی را نگاه داشتبعد از نبی به اسمِ نبی اکتفا نمود
11. ۱۱ورنه سگی که بود پلیدِ کم‌از‌ زنی کو ادعایِ منصبِ شیرِ خدا نمود
12. ۱۲هر کس به چهار موجه‌یِ درد و بلا فتاد بهرِ نجاتِ خود به علی التجا نمود
13. ۱۳یاللعجب که با همه قدرت، نمود صبرتا شمر، این قدر به حسینش جفا نمود
14. ۱۴مظلوم و تشنه‌کام و دل‌افسرده و غریب با خنجر از جفا سرِ او را جدا نمود
15. ۱۵در پیشِ چشمِ زینبِ محزونِ دل‌کباباز سُمِّ اسب، جسمِ حسین توتیا نمود
16. ۱۶بی‌غسل و بی‌کفن، بدنِ سبطِ مصطفی عریان به رویِ خاک، به کرب‌وبلا نمود
17. ۱۷دود از خیامِ آلِ نبی رفت تا سپهر زان آتشی که شمرِ ستمگر به پا نمود
18. ۱۸بیمار را سوارِ شتر کرد و بی‌جهاز الحق عجب رعایتِ زین‌العبا نمود
19. ۱۹رخسارِ او ز ضربتِ سیلی، کباب کرد هر جا سکینه زمزمه‌یِ «یا ابا» نمود
20. ۲۰آن روز شد، به دیده‌یِ زینب، جهان سیاه کاندر خرابه، با دلِ‌افسرده جا نمود
21. ۲۱در مجلسِ یزید چو بنشست بی‌حجاب از غصه، مرگِ خویش طلب از خدا نمود
22. ۲۲تا بیشتر زند به دلِ وی شرر، یزید چوبِ ستم به لعلِ حسین آشنا نمود
23. ۲۳«صامت» به ماتمِ شهِ دین بود نوحه‌گر تا از جهان، مُقام به دارِ بقا نمود