1. ۱روزگارِ عُمر را هنگامِ فصلِ اربعین شد تیرِ پَرّان تا به پَر بر کشورِ دل، دلنشین شد
2. ۲شهربندِ تن، تزلزل یافت از خیلِ حوادثمُلکِ قوّت را سپاهِ ضعف، هر سو در کمین شد
3. ۳یارِ پا آمد عصا و دست‌گیرِ عین، عینکمخزنِ دُرجِ دهان، خالی ز دُرّهایِ ثَمین شد
4. ۴صفحه‌ی کشمیرِ صورت از خطای نوجوانیدر کهولت، شهریارِ پایتختِ مُلکِ دین شد
5. ۵مشک و کافور و صنوبر، بیدِ مجنون در طلب دور، نزدیک و نهانی، آشکارا و یقین شد
6. ۶مایه و سودِ تجارت، رفت بر بادِ خسارت«ذلک الفوز العظیم»، اسبابِ «خُسرانِ المبین» شد
7. ۷خواست سر کو تاج کرّمنا نهند بر فرق افسرپایمال نصرت طبع کرام‌الکاتبین شد
8. ۸رستگاری زین مهالک نیست ممکن هر کسی را جز کسی کو چاکرِ کویِ امیرالمؤمنین شد
9. ۹حضرتِ مولی‌الموالی، رهبرِ عالیّ و دانی آنکه خیرالمرسلین را ابن‌عم و جانشین شد
10. ۱۰کبریا مداحِ ذاتِ وی ز اظهارِ تقرّب در زبور و جمله تورات و به قرآنِ مبین شد
11. ۱۱تا «یدُ الله، فَوقَ اَیدیهِم» شود مشهودِ عالَم در وجودش دستِ یزدانی برون از آسِتین شد
12. ۱۲پیش از آن کز «ماسِوی» در «ماسوی» باشد نشانینورِ پاکش رهبر و استادِ جبریلِ امین شد
13. ۱۳بندگی بنمود از بس حضرت جان‌آفرین راآخر از «عبدی اَطِعنی» مظهرِ جان‌آفرین شد
14. ۱۴زد قدم گویی زِ اِمکان بر سریرِ لامکانیآنچنان با وحدت اندر کِسوتِ کثرت قرین شد
15. ۱۵آن‌که در خاکِ نجف جا کرد، در قُربِ جوارشبی‌نیاز از «جنّةُ‌المأوی» و فردوسِ برین شد
16. ۱۶آمن از دوزخ بود در شورش «تُبلَی‌السَّرائر» هر تنِ خاکی که با مِهر و وَلایِ وی عجین شد
17. ۱۷ریسمانِ حق‌پرستی را چنان تابید مُحکمتا میان اهلِ ایمان، «عروة‌الوثقایِ» دین شد
18. ۱۸گشت یارِ انبیاء، یک‌یک زِ آدم تا به خاتم مقتدا و پیشوایِ اولین و آخرین شد
19. ۱۹بُد شهابِ ثاقبِ احزابِ شیطان، دستِ تیغش هر کجا مِهرِ رُخش، تابنده اندر برجِ زین شد
20. ۲۰تیغِ «لاسیف»‌اش نُمود از نفیِ «لا»، اثباتِ «إلّا»بس‌که در راهِ خدا با احمدِ مُرسَل مُعِین شد
21. ۲۱گویِ سبقت از میانِ «سابقون‌السابقون» زد تا وصیِّ نفسِ پاکِ «رحمة‌للعالمین» شد
22. ۲۲فارِسِ بدر و جمل، برهم‌زنِ صفین و خیبربهرِ عُمرِ ناکثین و قاسطین و مارقین شد
23. ۲۳عاقبت از تیغِ زهرآلوده‌یِ نسلِ مرادیرویْ رنگین کرد و گلگون، رو چو روزِ اولین شد
24. ۲۴آن محاسن را که کردی ز اشکِ از خوفِ خدا تَرموسمِ پیری خضابش آخِر از خونِ جبین شد
25. ۲۵در فلک پیچید بانگِ «وا علیا» از ملایکمضطرب چون کشتیِ بی‌بادبان سطحِ زمین شد
26. ۲۶چشمه‌یِ چشمِ حسن از اشکِ گلگون، رشکِ جیحونقامتِ سروِ حسین خم چون کمان از اهلِ کین شد
27. ۲۷روزگارِ خلقِ امکان، تیره چون اقبالِ زینب قلبِ عالَم پُر زِ خون، چون قلبِ کلثومِ حزین شد
28. ۲۸بعدِ قتلِ حیدرِ کرّار، شاهِ کربلا را روزگارِ سفله‌پرور از عداوت در کمین شد
29. ۲۹کوسِ عُدوان کوفت چندان، تا سَرِ فرزندِ زهرا در زمینِ نینوا، زیبِ سِنانِ مشرکین شد
30. ۳۰از زمینِ کربلا تا شامِ ویران، چون اسیران حلقه‌یِ زنجیر و غُل، طوقِ گلویِ عابدین شد
31. ۳۱کرد با زینب عبیدالله، ظلمی در زمانه در حقیقت بت‌پرست از کرده‌یِ وی شرمگین شد
32. ۳۲روز و شب اندر بیابان، بر سَرِ خارِ مُغیلان خسته و مجروح، پایِ کودکانِ نازنین شد
33. ۳۳عترتِ شاهِ حجازی را به شام از جورِ گردون جای در بزمِ شرابِ «زاده‌یِ هندِ لعین» شد
34. ۳۴جانبِ کیوان ز چوبِ خیزرانِ «پورِ سفیان» ناله‌یِ کلثوم و زینب، از یَسار و از یَمین شد
35. ۳۵کوکبِ اقبالِ «صامت» از سعادت کرد یاری تا به دورِ خرمنِ آلِ پیمبر، خوشه‌چین شد