1. ۱بهار و نگار و شراب و جوانی کسی را که باشد زهی زندگانی / دو چیزند سرمایه کامگاری / دو ذوقند پیرایه شادمانی / نشاط شراب و شراب صبوحی / صبوح بهار و بهار جوانی / وگر وصل یاری دهد دست با آن / زهی پادشاهی زهی کامرانی / درین وقت یاری سبک روح باید / که بر گل کند چون صبا جانفشانی / بیاد گل و ارغوان می‌ستاند / ز ساقی گلرخ می ارغوانی / صبا هر صباح از سر کوی جانان / همه بار جان آورد ارمغانی / کلاه گلست افسر کیقبادی / بساط چمن دیبه خسروانی / دل غنچه چون خوش نباشد که با گل / بخلوت کند عیشهای نهانی / مشو غافل از عمر و می‌دان غنیمت / حضورش که یار عزیزست و جانی / چو خواهد گذشتن همان به که او را / دمی خوش برآری و خوش بگذرانی / شبی بلبلی گفت با من به باغی / که ای عندلیب ریاض معانی / همیشه از این بیش دلشاد بودت / چه بودت که غمگین شدی ناگهانی / تو را مدتی بود خرم بهاری / برانداختش تند باد خزانی / هوای کدامین چمن داری امروز؟ / ندیم کدامین گل و گلستانی؟ / بدو گفتم آری چنین است و برکس / نماند نعیم جهان جاودانی / کنون می‌دمد باز بوی بهاری / به سر سبزی و می‌دهد شادمانی / فلک می‌رود در پی عذرخواهی / جهان می‌رود بر سر مهربانی / در آن باغ خرم که خوش باد خاکش / اگر بلبلی کردم و مدح خوانی / چو هدهد کنون می‌کنم سرفرازی / به خاک کف پای بلقیس ثانی / چو بلقیس جمشید تخت معالی / چو جمشید خورشید چرخ معانی / سپهر کرم شاه‌وندی که هست او / سزاوار دیهیم و تاج کیانی / سرای جهان را به تدبیر بانو / بنای کرم را به تحقیق بانی / اگر نه زحل بر فلک شب همه شب / کند بام قصر تو را پاسبانی / فرود آری از قلعه هفتمین‌اش / غلامی سیه را بجایش نشانی / خرد چون قلم در صفات کمالت / فرو ماند از بی سری و زبانی / اساس سرای بزرگی به همت / نهادی وزودش به جایی رسانی / که در بارگاه تو از فرط حشمت / زنند آسمانها در آستانی / ایا شهریاری که از ابر و دریا / کفت بر سر آمد به گوهر فشانی / شده بر خلایق چو اوقات خمسه / دعای تو واجب چو سبع المثانی / سحابی است چتر تو بالای گردون / که خورشید را می‌کند سایه بانی / به عهدت صبا شرم دارد گشادن / نقاب از عذار گل بوستانی / الا تا نسیم صبا هر بهاری / زمین را دهد کسوت آسمانی / بهار بقای سرت سبز بادا / چنان کآسمانش کند بوستانی