1. ۱دریغا که خورشید روز جوانی چو صبح دوم بود کم زندگانی / دریغا خرامنده سروی که بودش / درین مرز ایران زمین مرزبانی / دریغا سواری که جز صید دلها / نمی‌کرد بر مرکب کامرانی! / دریغا که ناگه گلی ناشکفته / فرو ریخت از تند باد خزانی! / برین آفتاب ای فلک زار بگری / فرو رفته در صبح جوانی / درد باد گل را دهن برین غم / چرا می‌گشاید لب شادمانی؟ / چه شوخی جهانا که شرمت نیاید / از آن طلعت خوب و فر کیانی! / ایا شمع گریان نگویی چه بودت / که بر فرق خاک سیه می‌فشانی؟ / ایا صبح خندان چه حالت شنیدی / که بر سینه مشکین قصب می‌درانی؟ / یقین است ما را درین خانه رحلت / ولیکن نبود این کسی را گمانی / که در عنفوان صبا میر قاسم / زند خیمه بر جنت جاودانی / دریغ آن سرو افسر شهریاری / دریغ آن قد و قامت پهلوانی / هنوزش خط سبز ننوشت گامی / در اطراف رخساره ارغوانی / هوای پدر کرد و مادر همانا / کزین مادران دید نامهربانی / سواری چنان که پنداشت چرخا / که بر مرکب چون پیکر نشانی / هژبری چنین که دانست دهرا / که پابست گوری کنی ناگهانی / ایا مردم دیده چون بود حالت / در آن عین بیماری و ناتوانی؟ / به بدری محاق تو واقع شد ای مه / چه تدبیر با گردش آسمانی؟ / اگر خسرو عهد بوری درین ملک / در آن مملکت نیز نوشی روانی / دلا کار و بار جهان آزمودی / چرا در پی کار و بار جهانی؟ / گذری است عمرت همان به که او را / به خیر و سلامت خوشی بگذرانی / تو خود گیر کاندر جهان دیر ماندی / چه بنیاد بر خانه ایرمانی / ندانم که کرد ناگه تحمل / دل نازک پادشاه این گرانی / بماناد کیخسرو آنکش برادر / فرود آمد از باره خسروانی / دل یوسف عهد چون است گویی / ز نادیدن ابن یامین ثانی / شها باد دوران عمر تو باقی / چنین است احوال دنیای فانی / چو یاقوت با کوه پیوسته بادا / بقای تو ای گوهر کن فکانی