1. ۱دریغا که باغ بهار جوانی فرو ریخت از تند باد خزانی / دریغ آن مه سرو بالا که او را / ز بالا فتاد این بلا ناگهانی / تو دانی چه افتاده‌ است ای زمانه / فتادست مصر کرم را میانی / عجب دارم از شاخ نازک که دارد / درین حال برگ گل بوستانی / درین ماتم ارچه زمین سبز پوشد / سزد گر کند جامه را آسمانی / تو را باید ای گل به صد پاره کردن / کنون گر گشایی لب شادمانی / چه افتاد گویی که گل برگ رعنا / بخون شست رخساره زعفرانی / دل لاله بین روی سرخش چه بینی / که هست از طبانچه رخش ارغوانی / بهارا روان کرده‌ای اشک باران / در آنی که پیراهن گل درانی / هزارا مبادت از این پس نوایی / اگر بعد از این بر چمن گل بخوانی / دران انجمن اشک مردم روا شد / که شاه جوان از سر مهربانی / همی گفت ای آفتاب نشاطم / فرو رفته در بامداد جوانی / انیس دل و خاطرم شیخ زاهد / که در خاطر آورد دل این گمانی / که از صد گلت غنچه ناشکفته / به باد فنایت دهد دهر فانی / به طفلی که دانست جان برادر / که جان برادر به آتش نشانی / به خون دل و دیده‌ات پروریدم / ندانستم این کز دلم خون چکانی / ز دست حریف اجل میر قاسم / مگر باز خورد این قدح دوستکانی / تو وقتی ز دل می‌زدودی غبارم / کنون زیر خاکی کجا می‌توانی / برادر ندارم کنون با که گویم / گرم باشد از دهر درد نهانی / الا این خرامان صنوبر چه بودت / که چون نارون بر چمن ناروانی / نه در بزم می دوستان می‌نوازی / نه در رزم بر دشمنان می‌دوانی / نه صوت نی از مطربان می‌نیوشی / نه جام می از ساقیان می‌ستایی / برانم که گرد حریفان نگردد / دگر رطل می با وجود گرانی / چه آوازه از نی شنیدست گویی / که چشم قدح می‌کند خون فشانی / کسی کین سخن بشنود گر بود سنگ / دلش خون شود چون دل لعل کانی / صبا دم بر افتاده در باغ رضوان / به دلشاد شه می‌برد زندگانی / که آرام جان تو زد شیخ زاهد / سراپرده بر جنت جاودانی / ندانم که چون در نینداخت خود را / ز بام فلک خسرو خاروانی / ندانم چرا مه که از خرمن خور / بگسترد بر شارع کهکشانی / ایا مادر شوخ بی شرم گیتی / چه بی شرمی است این و نامهربانی / یکی را که خواهی به دین زار کشتن / ز بهر چه زایی چرا پرورانی / در اهل جهان بلکه در خانه خود / عجب آتشی زد سپهر دخانی / ندانست گیتی کسی را امانی / تو از وی چه داری امید امانی / چو پروانه یکبارگی سوخت خلقی / بدین شمع جمع و چراغ معانی / دلا نیست گیتی سرای اقامت / که هست امر مانی و تو کاروانی / نمی بایدت رفتن آخر گرفتم / که بس دیرمانی درین ایر مانی / تو را که همای خرد هست در سر / منه دل به این خانه استخوانی / شها نیک دانی تو رسم جهان را / تو خود در جهان چیست کان راندانی / جهان بی‌ثبات است تا بوده‌ایم / چنین بود رسم بد این جهانی / دل یوسف عهد خون است گویی / ز نا دیدن ابن یامین ثانی / بماناد کیخسرو آنکش برادر / فرو آمد از قلعه خسروانی / خدایا تو آن نازنین جهان را / فرود آر در جنت جاودانی / بر آن آفتاب کرم بخش برجی / که آنجاش طوبی کند سایه بانی / روان باد ای چشمه خضر روشن / که دادی به اسکندری زندگانی / شهنشه اویس آفتاب سلاطین / سر افسر ملک نوشین روانی / فریدون ثانی که پاینده بادا / بدو ملک دارایی و اردوانی / الهی تو این پادشاه زمین را / نگه دار از آفات آخر زمانی / به اخلاص پیران و صدق جوانان / که این نوجوان را به پیری رسانی / اگر چه مصیبت عظیم است لیکن / چه تدبیر شاها تو جاوید مانی