1. ۱طالع عالم مبارک شد به میمون اختریمنتظم شد سلک ملک دین به والا گوهری / تاج شاهی سرفرازی می‌کند امروز از آنک / گردنان مملکت را دوش پیدا شد سری / اول ماه جمادی سال ذال و میم و حا / ز آفتابی در وجود آمد به شب نیک اختری / تا حساب طالعش بیند در اصطرلاب ماه / شب همه شب بود کیوان منتظر بر منظری / قاضی صدر ششم، در عین طالع می‌نوشت / بر سعادتمندی هر دو جهانش منظری / بهر قربان شحنه پنجم که ترک انجم است / بر گلوی بره می‌مالید هر دم خنجری / خسرو کشور گشای قلعه چارم ز زر / حضرت عالیش را ترتیب می‌داد افسری / زهره زان شادی صاحب طالع است آمد به رقص / بر سیوم گلشن به دستی می به دستی مزمری / از پی تحریر حکم طالعش تیر دبیر / پیش بنهاده دواتی باز کرده دفتری / تا سپند شب بسوزاند به دفع چشم زخم / صبحدم زین مجمر فیروزه پر کرد آذری / با دلی پر مهر می‌گردید چرخ گوژ پشت / برسر گهواره‌اش چون مهر گستر مادری / عنبر شب تا کند او را به لالایی قبول / عرض کردی خویشتن را هر زمان در زیوری / از قدوم فرخ او آتش اعدا بمرد / مقدم او داشت گویی معجز پیغمبری / دفع یاجوج بلا و فتنه را آمد پدید / در جهان از پشت دارای جهان اسکندری / شاه غازی ظل یزدان شیخ حسن نویان که هست / گردن گردون ز بار منتش چون چنبری / آنکه نامش می‌زداید چهره هر سکه‌ای / وانکه ذکرش می‌فزاید پایه هر منبری / موکب اقبال او را صبح صادق سنجقی / ساقی احسان او را بحر زاخر ساغری / بر تیغش گرفتند بر کوه خارا کوه را / باز نشناسد کسی از کومه خاکستری / در چنان روزی که گفتی گردگردون گرد کرد / چهره خورشید را پنهان به کحلی معجری / ز آتش پولاد رمح و تابش دم هر نفس / سینه گردون شدی چون کوره آهنگری / هر سواری بود گاه حمله بردن در نبرد / آهنین کوهی روان در عرض گاه محشری / هر درفشی اژدهایی هر کمندی افیعی / هر حسامی آفتابی هر نیامی خاوری / چون بر اطراف می یاقوت گون سیمین سحاب / بر سر سیلاب خون افتاده هر جا مغفری / قلب دشمن کز صلابت با شکوه کوه بود / بود گاه حمله‌اش کاهی به پیش صرصری / از سلیمان خاتمی بس و از شیاطین عالمی / از کلیم اله عصایی و از فراعین لشگری / بر سر رمحش چو چشم دشمنان دیدی خرد / در دماغ خویشتن بستی خیال عمری / هم بمیرند آخر آن اشرار کز شمشیر میر / می‌جهند امروز یک یک چون شرار از اخگری / ابتدای این سعادت هیچ دانی از چه بود / از خلوص اعتقاد داوری دین پروری / سایه حق شاه دلشاد آنک آمد حضرتش / ملجا هر پادشاهی مرجع هر داوری / بی هوای او نپوید هیچ دم در سینه‌ای / بی رضای او نیاید هیچ جان در پیکری / در سرابستان قدرش شکل انجم بر فلک / قطره‌های شبنم‌ند افتاده بر نیلوفری / سالها شد تا نمی‌یارد زدن راه عراق / هیچکس در روزگار او مگر خنیاگری / در شب تاریک حرمان رهرو امید را / جز فروغ اختر رایش نباشد اختری / سرو را قرب سه سال است این زمان تا هر زمان / خاک پایت را جبینم می‌دهد دردسری / داشتم امید آن کز خدمت درگاه تو / همچو دیگر همسران خویش گردم سروری / صورت احوال من یکباره دیگر گون شدست / وز من باور نداری هم بپرس از دیگری / قرض خواهانم یکایک بستدند از من به وجه / گر ز انعام تو اسبی داشتم یا استری / نیست روی آنکه راه خانه گیرم زین بساط / این چنین فارد که من افتاده‌ام در ششدری / نا امید از لطف یزدان نیستم با این همه / همتی در بسته‌ام باشد که بگشاید دری / تا بیان ثابت نگردد جز به قول حجتی / تا عرض قائم نباشد جز به ذات جوهری / باد ز آفات عوارض در پناه لطف حق / جوهر ذاتت که هست الطاف حق را مظهری / تا ابد باشد در ظل شما شه زادگان / این یکی طغرل تکینی وان دگر شه سنجری