در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
سلمان ساوجی
سلمان ساوجی
۷۰۱–۷۷۸ ق.ساوه
خواجه جمال الدین سلمان ابن خواجه علاءالدین محمد مشهور به سلمان ساوجی در دههٔ اول قرن هشتم هجری در ساوه متولد شد. وی ابتدا در خدمت خواجه غیاث الدین محمد و سلطان ابوسعید بهادر خان بوده و پس ازبر هم خوردن اساس سلطنت ایلخانان واقعی به خدمت امرای جلایر پیوست. دلشاد خاتون همسر شیخ حسن بزرگ نسبت به سلمان کمال توجه و محبت را داشت و تربیت فرزندش سلطان اویس را به او واگذار کرد. وی در اواخر عمر منزوی شد و به زادگاه خود بازگشت و در همانجا در سال ۷۷۸ هجری قمری دار فانی را وداع گفت. از وی علاوه بر دیوان قصاید و غزلیات و مقطعات، دو مثنوی به نام «جمشید و خورشید» و «فراقنامه» به جای مانده است.
جستجو در آثار سلمان ساوجی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۳۸۷ اثر
۱
غزل شمارهٔ ۱
دل به بوی وصل آن گُل آب و گِل را ساخت جا • ورنه مقصود آن گل استی گل کجا و دل کجا
۲
غزل شمارهٔ ۲
امشب من و تو هر دو، مستیم، ز می امّا • تو مست می حسنی، من، مست می سودا
۳
غزل شمارهٔ ۳
ز شراب لعل نوشین من رند بی نوا را • مددی که چشم مستت به خمار کشت ما را
۴
غزل شمارهٔ ۴
به دست باد گهگاهی سلامی میرسان یارا • که از لطف تو خود آخر سلامی میرسد ما را
۵
غزل شمارهٔ ۵
مگسوار از سر خوان وصال خود مران ما را • نه مهمان توام آخر بخوان روزی بخوان ما را
۶
غزل شمارهٔ ۶
زان پیش کاتصال بود خاک و آب را • عشق تو خانه ساخته بود این خراب را
۷
غزل شمارهٔ ۷
نظری نیست، به حال منت ای ماه، چرا؟ • سایه برداشت ز من مهر تو ناگاه چرا؟
۸
غزل شمارهٔ ۸
نقش است هر ساعت ز نو، این دور لعبت باز را • ای لعبت ساقی! بیار، آن جام خم پرداز را
۹
غزل شمارهٔ ۹
خیال نرگس مستت، ببست خوابم را • کمند طره شستت، ببرد تابم را
۱۰
غزل شمارهٔ ۱۰
ای که روی تو بهشت دل و جان است مرا • ای که وصل تو مراد دل و جان است مرا
۱۱
غزل شمارهٔ ۱۱
ز درد عشق، دل و دیده خون گرفت مرا • سپاه عشق، درون و برون گرفت مرا
۱۲
غزل شمارهٔ ۱۲
ای که بر من میکشی خط و نمیخوانی مرا! • بر مثال نامه، بر خود چند پیچانی مرا؟
۱۳
غزل شمارهٔ ۱۳
نور چشمی و به مردم، نظری نیست تو را • آفتابی و به خاکم، گذری نیست، تو را
۱۴
غزل شمارهٔ ۱۴
محتسب گوید: که بشکن، ساغر و پیمانه را • غالباً دیوانه می داند، من فرزانه را
۱۵
غزل شمارهٔ ۱۵
اگر حُسن تو بگشاید، نقاب از چهره دعوی را • به گِل رضوان بر انداید، درِ فردوس اعلی را
۱۶
غزل شمارهٔ ۱۶
یارب به آب این مژه اشکبار ما • کان سرو ناز را، بنشان در کنار ما
۱۷
غزل شمارهٔ ۱۷
ره، خرابات است و درد سالخورده، پیر ما • کس نمیداند به غیر از پیر ما، تدبیر ما
۱۸
غزل شمارهٔ ۱۸
من کیستم تا باشدم، سودای دیدار شما؟ • اینم نه بس کاید به من، بویی ز گلزار شما
۱۹
غزل شمارهٔ ۱۹
قبله ما نیست، جز محراب ابروی شما • دولت ما نیست، الا در سر کوی شما
۲۰
غزل شمارهٔ ۲۰
بیگل رویت ندارد، رونقی بستان ما • بی حضورت، هیچ نوری نیست، در ایوان ما
دربارهی سلمان ساوجی
خواجه جمال الدین سلمان ابن خواجه علاءالدین محمد مشهور به سلمان ساوجی در دههٔ اول قرن هشتم هجری در ساوه متولد شد. وی ابتدا در خدمت خواجه غیاث الدین محمد و سلطان ابوسعید بهادر خان بوده و پس ازبر هم خوردن اساس سلطنت ایلخانان واقعی به خدمت امرای جلایر پیوست. دلشاد خاتون همسر شیخ حسن بزرگ نسبت به سلمان کمال توجه و محبت را داشت و تربیت فرزندش سلطان اویس را به او واگذار کرد. وی در اواخر عمر منزوی شد و به زادگاه خود بازگشت و در همانجا در سال ۷۷۸ هجری قمری دار فانی را وداع گفت. از وی علاوه بر دیوان قصاید و غزلیات و مقطعات، دو مثنوی به نام «جمشید و خورشید» و «فراقنامه» به جای مانده است.
۷۶۱
شعر در دیوان
۳۸۷
غزلیات
۹۵
قصاید
۱۱۳
رباعیات