1. ۱ای سرو گل عذار و مه آفتاب روی ما را متاب در غم و از ما متاب روی / با سایه سواد سر زلف خویش گیر / ما را که سوختیم در این آفتاب روی / یارب چه نازکی که چو بر گل گذر کنی / گیرد تو را از آتش اندیشه تاب روی / مشک خطا ببوی تو خود را بباد داد / الحق نموده بودش فکر صواب روی / ماهیت جمال تو گر بیند آفتاب / پنهان کند ز شرم رخت در نقاب روی / گر روی را به آینه بنمایی از حجاب / ننماید آینه پس ازین از حجاب روی / چشم مرا ز بهر خیال تو هر شبی / داده هزار دانه در خوشاب روی / ای کاشکی خیال تو دادی مجال خواب / بودی که بخت من بنمودی به خواب روی / چشمم در آرزوی عقیق تو هر نفس / شوید به خون لعل چو جام شراب روی / عشق تو آب روی مرا برد اگر چه من / دارم همیشه در غم عشقت بر آب روی / آنکس که آبرو طلبد گو برو بنه / بر خاک پای مریم عیسی جناب روی / دلشاد شاه، شاه جوانبخت کز شرف / بر خاک درگهش نهد افراسیاب روی / آنکو نموده بر سر دریای همتش / نه قبه سپهر به شکل حباب روی / درگاه اوست قبله حاجات ازان بود / از هر طرف نهاده بر او شیخ و شاب روی / آن بر کابروی جهان از عطای اوست / پیش تو بر زمین نهد از بهر آب روی / روی سحاب شد ز حیا غرق در عرق / از بس که کرد در تو به خواهش سحاب روی / آنکش نسیم خاک در تست در دماغ / در هم کشید چو غنچه ز بوی گلاب روی / پیوسته روی بخت جوان تو تازه است / شک نیست که خود تازه بود در شباب روی / شیر از حمایت تو کند بر غزال پشت / تیهو به پشتی تو نهد در عقاب روی / پیش سحاب چتر تو روزی هزار بار / خورشید همچو سایه نهد بر تراب روی / از بس که در هوای تو گرم آمد آفتاب / اینک ببین بر آمده سرخ از شتاب روی / برگردد آسیای پر از دانه فلک / یک جو اگر بتابی از و در عتاب روی / پشت سپهر گوژ شد از غصه چون هلال / تا سوده است بر کف پایت گلاب روی / با تیغ مهر اگر تو به کین یک نظر کنی / دارد نهفته تا به ابد در قراب روی / از عجز در سیاقت تعداد بخششت / شد خاممه را سیاه به روز حساب روی / با نطق بنده طوطی سر سبز اگر سخن / گوید جهان سیه کندش چون غراب روی / منت خدای را که به یک التفات تو / ناگه سعادتیم نمود از حجاب روی / بختم خطاب کرد که ای کامجو منه / الا به بارگاه شه کامیاب روی / بودم بنفشه وار از اندیشه گوژ پشت / چون لاله بر شکفت مرا زین خطاب روی / گر کلک بر کتاب نهم جز به مدحتت / بادا مرا سیاه و کلک و کتاب روی / ای آفتاب ملک ز من نور وامگیر / وی سایه خدای زمن بر متاب روی / تو ماه و من عطاردم اریک نظر کنی / زان یک نظر نماید صد فتح باب روی / تا هر صباح شاد مه روی صبح را / بیش سپید برزده کرد و خضاب روی / خصم سپید سیه کار دوده تو را / بادا سیاه گشته به دود عذاب روی