1. ۱رفتند رفیقان ورسیدند به منزلدر خواب غروری تو هنوز ، ای دل غافل ! / از نیست به هستی وزهستی به ره نیست / تا شهر وجود است روان است قوافل / راه تو پر از آب وگل ولاشه ضعیف است / بس شاهسواری که فرو رفت درین گل / ای غرقه ی دنیا مطلب غور ! که جستند / نه قعر پدید ست در این بحر نه ساحل / ناکا می ورنج است همه حاصل دنیا / ور کام بود حاصل از آن نیز چه حاصل / قسمت نشود بیش و کم از کوشش وتقصیر / تا خود چه قدر گشت مقدر زاوایل / خواهی که به رغبت هما پیوند تو خواهند / رو رشته پیوند نخست از همه بگسل / دنیا چه کنی جمع ؟ که مقصود ز دنیاست / دلقی کهن ونانی وباقی همه فاضل / تن ده به رضا کانچه قضا بر تو نوشته است / از تو نشود دفع به تعویذ و حمائل / حق را بشناس از نظر و چشم و دل و گوش / کاینها همه بر قدرت حق اند دلایل / گفتی تو که با حقم و حق بر طرفت نیست / با توست بلی حق و تو مشغول به باطل / جز حق که تواند که کند آدمیی را / پیدا ز کفی خاک بدین شکل و شمایل / در خوردن و خفتن چه شوی همسر انعام ؟ / می کن عملی تا نشوی کم ز عوامل / هم سوده و فرسوده شوی آخر اگر خود / ز آهن شودت فرق وز فولاد فواصل / قول علمایی که عمل نیست در ایشان / ماننده یرمحی است که خالیست ز عامل / این طول امل چیست ؟ بر آنی که زمانه / شد عمر تو را تا به قیامت متکفل / خواهی که چو گل از دمت آسوده شود خلق ؟ / چون غنچه بر آن باش که گردی هم تن دل / عاجل دهی از دست که آجل بستانی / رو دوست طلب کن چه کنی عاجل آجل / از خود گذرای یار وبدو رس که کسی نیست / غیر از تو میان تو ومقصود تو حایل / در راه هوا کاه وشی سارع وپران / در شارع دین کوه صفت سنگی وکاهل / این اشک ریایی است چو در وجه نشیند / سیم سره باید ، که بصیرست معامل / از حسن مزن لاف که خواهد شدن آخر / این نرگس چشم وگل رخسار تو زایل / تو در ظلمات شب کفران وبرایت / بر کرده در این گنبد فیروزه مشاعل / در جاه گرفتم که شدی طغرل وسنجر / بنگر که کجا اند کنون سنجر وطغرل / از هر که بد آید طمع نیک مدارید / خاصیت کافور مجویید ز فلفل / خیری که خلاص تو در آن است خلوص است / باقی همه اجزای تو قیدند وحبایل / عالم که ندارد عمل او مثال حماری ا ست / بی فایده اثقال کتب را شده حامل / از نفس بدان چشم نکویی نتوان داشت / هرگز ندهد نفع عسل زهر هلاهل / آخر تو نگویی که : که بخشید زوال / اصوات بم وزیر به قمری وعنادل ؟ / یا کیست که داد است به باغ از سر مستی / از بلبله گل می گلگون به بلابل ؟ / یا بهر کمال از پی تحصیل خرد را / کی بر سر ابنای جهان کرد محصل ؟ / یا کیست که از اول ماه ووسط روز / ثور مه وخورشید کند زاید وزایل ؟ / اینت چو محقق بود ای بنده ! بود ظلم / گر تو نبری طاعت این حاکم عادل / نفس ملکی را نبود حاجت زینت / طاوس ملایک چه کند زیب جلاجل / دولت نه به عقل است وکیاست وگر این نیست / از چیست که عالم رود اندر پی جاهل ؟ / در بیت حرم ، قافله ای سایل ومهجور / در شهر یمن ،طایفه ای ساکن وواصل / بر دوش هر آن کس که طرازی زهنر نیست / آن بین ومزن دست در اذیال زوایل / وحشی که خورد خار قناعت بود آهو / گر زانکه فرود آورد او سر به سنابل / توحید به دل گو چو کسانی که به انگشت / گفتند ونهادند بر آن حرف انامل / رو قطع تعلق کن امروز که فردا / آسوده ز اغلالی وایمن ز سلاسل / تو اصل وجودی شرفت واضح و لایح / خود را همگی ساخته باطل و عاطل / در راندن سایل چه جوابت بود آخر / آن روز که باشد ز تو رزاق تو سایل / چندین چه کنی حکم اواخر که چه باشد؟ / تا بر چه نهج رفته بود حکم اوایل / سلمان دگری را چه دهی پند که هستند؟ / اوضاع تو را اهل جهان منکر و عازل / پندی که به قول آمدت اول تو به فعل آر / ورنه نبود هیچ کدام موثر دم قایل