1. ۱زنجیر بند زلفت زد حلقه بر در دل خیل خیال ماهت در دیده ساخت منزل
2. ۲ای گل ز حسن رویت گشته خجل به صد رو وی غنچه بر دهانت عاشق شده به صد دل
3. ۳زلف و خط تو با هم هندوستان وطوطی رخسار و خال مشکین کافور و حب فلفل
4. ۴سودای زلف مشکین دارد دل شکسته دیوانه گشت مسکین می بایدش سلاسل
5. ۵غایب شدن به صورت از مامدان که مارا گه طالعست مانع گه روزگار حایل
6. ۶لعل حیات بخشد صد بار ریخت خونم گویی به بخت من شد آب حیات قاتل
7. ۷یاقوت در چکانت الماس راست حامی شمشاد خوش خرامت خورشید راست حامل
8. ۸از عکس گونه هایت در تاب ماه نخشت وز سحر چشمهایت بی آب چاه بابل
9. ۹خواهی که یوسف جان از چاه غم برآید پرتاب کن زبالا مشکین رسن فروهل
10. ۱۰از حسن گل به گلزار باد افکند ورق را گر بر شمال خوانم یک شمه زان شمایل
11. ۱۱زان شانه بر سر آمد کو موی می شکافد در حل و عقد زلفت کان نکته ایست مشکل
12. ۱۲زنهار طره ات را مگذار کان پریشان دارد سر تطاول در عهد شاه عادل
13. ۱۳آن کعبه اعالی وان قبله معالیآن منبع معانی وان مجمع فضایل
14. ۱۴دلشاد شاه شاهی کز فر ملک مقنع بگرفت ملک سنجر بشکست تاج هرقل
15. ۱۵نعل سم سمندش تاج سر سلاطین خاک در سرایش آب رخ افاضل
16. ۱۶رایات کام کاری از روی اوست عالی آیات شهریاری در شان اوست نازل
17. ۱۷صیت مکارش را، باد صباست مرکب حمل مواهبش ، را ، بهار محمل
18. ۱۸چون روزگار حکمش ، بر جن وانس نافذ چون آفتاب عدلش ، بر بحر وبر شامل
19. ۱۹تا شاه باز چترش ، بگرفت ملک سنجر بر کند نسر گردون ، شهبال صیت طغرل
20. ۲۰ای خیل حشمتت را نصرت فتاده در پی ! وی چتر دولتت را خورشید رفته در ظل !
21. ۲۱در معرض عفافت ، آن مکه ی طهارت در مجلس ثنایت ، آن مصدر دلایل
22. ۲۲پوشیده آستین را بر چهرهبنت عمران بوسیده آستان را ، صد بار این وابل
23. ۲۳از رشک حسن خطت ، دست نگار بر سر وز شرم لطف طبعت ، پای زلال در گل
24. ۲۴دارد زحسن خلقت ، باد شمال بویی شاخ شجر بدان بو ، باشد به باد مایل
25. ۲۵در صدر خصم رمحت تا یافت حکم نافذ رفت از ولایت تن ، جانش زدست عامل
26. ۲۶جز در حصار آهن، یا در میان آبی مثل تویی نیارد،با تو شدن مقابل
27. ۲۷دست تو حاصل کان ، در خاک ریخت یکسر شاید اگر بگیرد زین دست کان معامل
28. ۲۸در بخشش از مبادی تا دست بر گشادی هستند در ایا دی بسته میان انامل
29. ۲۹شاخ نهال رمحت ، بر کنده بیخ یاغی سیل سحاب جودت افزوده آب سایل
30. ۳۰با حکم پایدارت کوه گران سبک سر با عزم تیز تازت ، برق عجول کاهل
31. ۳۱هر عضو دشمنت شد ، منزلگه بلایی تیغ تو تیز گشته ، در قطع آن منازل
32. ۳۲چشم وچراغ عالم ، بودی تو پیش از آن دم کافلاک در گرفتند ، اجرام را مشاعل
33. ۳۳هان جام عید اینک ، شاها کز انتظارش می کف زدست بر سر خم راست پای در گل !
34. ۳۴ساقی لاله رخ را ، گو ساغری در افکن گلگون چو اشک عاشق روشن چو رای عاقل
35. ۳۵راحی که گر فشاند بر خاک جرعه ساقی عظم رمیم گردد ، حالی به روح واصل
36. ۳۶مستان جز از معانی ، می های ارغوانی فارغ کن از عنادل ، بر نغمه ی عنادل
37. ۳۷مطرب که دوش گفتی ، در پرده راز بربط آواز ها فکندست امروز در محافل
38. ۳۸چنگ است بسته خود را ، بر دامن مغنی از دامن مغنی ، زنهار دست مکسل !
39. ۳۹ذوقی تمام دارد ، در صبح عید باده بی جست وجوی شاعر بی گفت وگوی عاذل
40. ۴۰راوی اگر نوازد ، این شعر در سپاهان روح کمال خواند ((لله درّ قایل ))!
41. ۴۱تا هر صبا روشن ، این آبگون قفس را از بال زاغ گردد ، حاصل پر حواصل
42. ۴۲فرخ صبا عیدت فرخنده باد ومیمون ! طبع ستاره تابع کام زمانه حاصل !