1. ۱راه نجم چو مشرف کند ایوان حمل عامل نامیه را باز فرستد به عمل / صفر تخت سلطان فلک بر دارد / لاجرم در فلکش نام برآید به حمل / ابر نوروز چو از بحر برآید به هوا / جرم خورشید چو از حوت برآید به حمل / زرده مهر کند قله که را ابلق / اشهب روز کند ادهم شب را ارجل / ابر هر بیضه کافور که در کوه نهاد / کند آن بیضه کافور سراسر صندل / کار مشکل شده از رهگذر یخ بر ما / تا که از لطف هوا مشکل ما گردد حل / حسن گل جلوه دهد باد به وجهی احسن / راز دل خاک کند عرضه به نوعی اجمل / باغ مجموعه انواع لطایف گردد / سبزه اش خط و چمن مسطر و بویش جدول / نرگس شوخ و گل بابلی امروز به باغ / چون دو چشمند یکی اشهل و دیگر احوال / لاله دل سیه و لعل قبادانی کیست / صورت شام و شفق هیات مریخ و زحل / این همه تیغ خلاف از چه کشیدست چمن / گر چمن را نه سرو برگ خلاف است و جدل / جوشن موج چرا باد کند در تن آب / مغفر لاله چرا ابر نهد بر سر تل / ساقیا رطل پیا پی نده الا که به من / کی کند در من مخمور اثر می به رطل / هر که از می نکند تازه دل و مغز و دماغ / در دماغ و دل و طبعش بود البته خلل / خنکا جان و دل غنچه که بر می خیزد / هر صباحیش ترو تازه نگاری ز بغل / تو هر آن قطره باران که فرو می آید / آیتی دان شده از فیض الهی منزل / گل صد برگ بیاراست به صد برگ بساط / سرو آزاد بپوشید به صد دست حلل / در هوای چمن باغ علی رغم غراب / شاخ گلها زدهاند از پر طاوس کلل / خاک ز نگار برآورد خوشا زنگاری / که دهد آینه دیده و دل را صیقل / ابر نوروز به صد گریه و زاری هر روز / بعد تسبیح خداوند جهان جل جلال / سرخ رویی گلو لاله همی خواهد و ما / همه سر سبزی سرو و چمن دین و دول / خواجه شمس الحق و الدین زکریا که ازوست / ضبط ملک و نسق ملت و قانون ملل / وانکه در عهده اسکندر حزمش نکند / رخنه در سد بقا لشکر یاجوج امل / ذات او واسطه عقد لالی نجوم / رای او آینه نقش تصاویر ازل / ای به معیار ضمیر تو دغل سیم سحر / وی به میزان وقار تو سبک سنگ جبل / موکب عزم تو را جرم هلال است رکاب / موکب جاه تو را خنگ سپهرست کفل / هر سر ماه خیال است کج اندر سر ماه / که به نعل سم اسبت کندش چرخ بدل / مه گرین مرتبه می داشت سپهرش صد بار / بر سم اسب تو می بست به مسمار حیل / خورده زنبور عسل فضله رشح قلمت / لاجرم نص شفا آمده در شان عسل / ای که بی مشورت کلک تو در قطع امور / تیغ را نیست به قدر سر سوزن مدخل / اگر آوازه عدل تو به خورشید رسد / بعد از ین بگسلد از تاج گل آویزه طل / لطفت ار در دهن روح نباتی آبی / بچکاند بچکد آب نبات از حنظل / دارای آن دست که از دست سماک رامح / نیزه بستانی و بخشی به سماک اعزل / چرخ را قدر رفیعت ندهد هیچ مجال / بحر را طبع جوادت ندهد هیچ محل / نزد قدر تو غباری بود آن مستعلا / پیش دست تو غدیری بود این مستعمل / خصم را خلق خوشت می کشد و نیست عجب / که شود بوی خوش گل سبب مرگ جعل / سر شوم عدویت کوفته بهتر چون سیر / زانکه پر کنده و حشوست دماغش چو بصل / عقل کل کسب کمال از شرف ذات تو کرد / ای به صد مرتبه از عقل نخستین اکمل / بنده می خواست که بر رای جهان آرایت / غرض خویش کند عرض به تفصیل و جمل / خردم گفت چه حاجت که بر او هیچ سخن / نیست پوشیده الی آخر من اول / خاطر مدرک دستور و جهانبان و حجاب / دیده روشن خورشید و جهانتاب و سبل / چون به سعیت همه اطراف جهان مرعی شد / طرف بنده همانا که نماند مهمل / تاز تصریف زمان هر سر سالی در باغ / گل مضاعف شود و نرگس اجوف معتل / عیش ماضیت که فهرست نشاط و طرب است / باد پیوسته به رشک نعم مستعمل / پایه قدر تو از پایه گردون اعلی / مدت عمر تو از مدت گیتی اطول