1. ۱قدم نه بر سر هستی که هست این پایه ادنی ورای این مکان جاییست عالی، جای توست آنجا
2. ۲رها کن جنس هستی را، به ترک خود فروشی کن که در بازار دین خواهند زد بر رویت این کالا
3. ۳اساس عالم بالا برای تست و تو غافل تو قدر خود نمی‌دانی که دارای منصب والا
4. ۴تو از افلاک بالایی نگفتم زیر بالایی اگر زیر فلک باشد چه باشد زیر تا بالا
5. ۵کسی بالا بود کارش که از الا گذر یابد مرو بالا مرو، زیرا که نتوانی شدن بالا
6. ۶درخت لادوشاخ آمد، یکی شرک و دوم وحدت بزن بر شاخ وحدت دست و بر شاخ دگر نه پا
7. ۷به بی تعویذ بسم الله، مرو در شارع وحدت که در بیدا لا، غولست تا سرمنزل الا
8. ۸دلت را با غم عشقش به معنی آشنایی ده که تن را آشنا کردن، نمی‌شاید درین دریا
9. ۹نه هر کو نعمتی دارد شریف استو عزیز آنکس که گل در دامن خارست و زر در کیسه خارا
10. ۱۰ز کج بینی اگر نقشی، به چشمت زشت می‌آید تو وقتی راست بین باشی، که بینی زشت را زیبا
11. ۱۱به گرد کعبه دل گرد و حجی کن، همه عمره چه می‌گردی درین بیدا، که پایان نیستش پیدا
12. ۱۲چه واجب ساختن خود را وگرنه خانه رحمت گشاند ستند دردر وی قدم گرمی نهی فرما
13. ۱۳ز شرع احمدت راهی است روشن پیش لیکن تو چه خواهی دید ازین ره چون نداری دیده بینا
14. ۱۴تو عین عزت نفس عزیز ار آنچه می‌خواهی رو از قاف قناعت جو چو عنقا مسکن و ماوا
15. ۱۵چو شهباز از پی طعمه مشو پابست قید خود کزان رو شاه مرغان شد که خود را کرد کم عنقا
16. ۱۶نشست باز در دست است و مسند زان کند سینهولی مسکین نمی‌بیند که دارد بند را برپا
17. ۱۷به هرکاری که خواهی کرد ز اول بر زبان آورمبارک نام یزدان را تبارک ربنا الاعلی
18. ۱۸سخنهای بزرگان را نشان اندر دل و خاطرکه حاصل می‌شود ز انفاس دریا عنبرسارا
19. ۱۹سخن فیضی است ربانی بزرگ و خرد چون بارانکه بر خاطر همی آید فرود از عالم بالا
20. ۲۰سخن را بر زمین نتوان فکندن جمله چون بارانبسی در گوش باید کرد، همچون لولولالا
21. ۲۱سخن با هرکسی باید به قدر فهم او گفتنچه دریابند انعام از رموز و نکته و ایما
22. ۲۲تو را سرسام جهلست و سخن بیهوده می‌گوییحکیمی نیست حاذق خود که درمانی کند دردا
23. ۲۳علاج علت سرسام عناب است و نیلوفرتو می‌جویی زخرما و عدس درمان؟ زهی سودا!
24. ۲۴چو آتش تیزی و گرمی کنی در هرکسی افتیهمان بهتر که بنشینی ز سر بیرون کنی صفرا
25. ۲۵غریق نعمت دنیا دهد جان از پی نانیچو در دریا ز شوق آب مسکین صاحب استسقا
26. ۲۶بامید جوین نانی که حاصل گرددت تا کیدر آتش باشی و دودت رود بر سر تنور آسا؟
27. ۲۷به هرجایی که خواهی رفت خواهی خود رزق خودنخواهد بیش و کم گشتن به جا بلقا و جابلسا
28. ۲۸همه وقتی نشاید خورد جام شادی ار وقتیغمی آید، مخور زان غم که باشد خار با خرما
29. ۲۹مراد و کام دنیایی مضر چون زهر مارآمدز بهر زهر هر ساعت مرد در کام اژدرها
30. ۳۰مکن قصد کسی کز بعد چندین سال در عالمهنوز امروز بر دارست نقش قاصد دارا
31. ۳۱شنیدم ملک دارا گشت دار الملک اسکندرنه اسکندر بماند نه دارالملک نه دارا
32. ۳۲تو را بالای جسم و جان مقامی داده‌اند ای جان«مکن در جسم و جان منزل که این دون است و آن والا»
33. ۳۳درون اهل عرفان نیست جای دنیی و عقبی«قدم از هر دو بیرون نه نه اینجا باش نه آنجا»
34. ۳۴جاهن صنع صانع را چو غایت نیست، هست امکانکه باشد عالمی دیگر برون زین عالم مینا
35. ۳۵بقول «لیس للانسان الا ما سعی» سعییهمی کن تا شود ماه نوت بدر جهان آرا
36. ۳۶اگر چه از « ولو شینا» نمی‌شاید گذر کردنولی جهدیت می‌باید به حکم «جاهدوا فینا»
37. ۳۷به خود پرداز روزی چند کز اندیشه آتشنخواهد بود از حسرت به خود پروانه‌وش پروا
38. ۳۸تیه حرص پر آهو چو تازی نفس چون سگ رابه صحرای قناعت رو که بی‌آهوست آن صحرا
39. ۳۹شب برنایی ار در خواب بودی بود هم عذریچه خسبی، کز سواد شب بیاض صبح شد پیدا
40. ۴۰شکوفه رنگ شد مویت چو سرو آن به که برناییبه رعنایی که بر پیران نزیبد کسوت دنیا
41. ۴۱توان نوری که از خورشید رخشان می‌شود حاصلز خاک تیره می‌جویی زهی سر گشته شیدا
42. ۴۲ز نفس بد اگر نیکی طمع داری چنان باشدکه از زاغ سیه داری طمع سر سبزی ببغا
43. ۴۳صفای باطنت روشن کند چون صبح، مهر دلکه صدق اندرونی را توان دانست از سیما
44. ۴۴چه می‌داند کسی حال گل اندامان به زیر گلبگفتی خاک، اگر بودی زبان سوسنش گویا
45. ۴۵بدی بر کان تو می‌آید، ز چشم است و زبان و دلمباش ایمن که روز و شب تو را در خانه‌اند اعدا
46. ۴۶مشو بدنام را منکر، نخوانده نامه سرشکه بدنام است و افعال نکو می‌آید از صهبا
47. ۴۷من آن را آدمی دانم که دارد سیرت نیکومرا چه مصلحت با آن که این گبرست و آن ترسا
48. ۴۸«و ما اوتیت» می‌خوانی و می‌گویی: که می‌دانمعلوم غیب اگر هستی علوم غیب را دانا
49. ۴۹بگو تا فتنه بر آتش چرا گردیده پروانه؟بگو تا عاشق خورشید رخشان از چه شد حربا؟
50. ۵۰درین دریاز خونخوار قضا ساز از رضا کشتیبدان کشتی قدم در نه که «بسم الله مجریها»
51. ۵۱نجات از رحمت حق جو، نه از احیای غزالیشفا زودان، نه از قانون طب بوعلی سینا
52. ۵۲سلاح از حفظ یزدان کن وگر گوید خلاف آنحدیثی در غلافت تیغ از وی دم مخور قطعاً
53. ۵۳براق فکر را یک شب، به معراج حقیقت رانبه گوش سر زجان بشنو، که «سبحان الذی اسری»
54. ۵۴الهی! ما گنه کاریم و از شرم آستین بر روکریمی، دامن رحمت بپوشان بر گناه ما
55. ۵۵چو دین دادی بده دنیا که چندان خوش نمی‌باشدهزاران بدره بخشیدن به یک جو کردن استسقا
56. ۵۶بیابان است و شب تاریک و ما گمراه و منزل دوردلیلی نیست غیر از تو خداوندا رهی بنما
57. ۵۷مرا توفیق طاعت بخش و خطی ده ز درویشیچنا خطی که از هردو جهانم باشد استغنا
58. ۵۸به بوی رحمت و غفران بدرگاه آمدیم اینکگنه کار و خجل فاغفر لنا یارب و ارحمنا
59. ۵۹سنایی گر مرا دیدی ز ننگ و نام کی گفتن«مسلمانی ز سلمان پرس و درد دینز بوردردا»