1. ۱ای قبله سعادت و ای کعبه صفا جای خوشی و نیست نظیر تو هیچ جا
2. ۲هر طاقی از رواق تو، چرخی زمین ثبات هر خشتی از اساس تو، جامی جهان نما
3. ۳در ساحت تو مروخه جنبان بود، شمال در مجلس تو مجمره گردان بود، صبا
4. ۴از جام ساقیان تو خورشید را، فروغ وز ساز مطربان تو ناهید را، نوا
5. ۵دارالسلام را بوجود تو افتخارذات‌العماد را به جناب تو التجا
6. ۶بر طایران سدره نشین بانگ می‌زنند در بوستان سرای تو مرغان خوش سرا
7. ۷بر گوشه‌های کنگره‌ات، پاسبان به شب صد بار بیش بر سر کیوان نهاده پا
8. ۸در مرکز حضیض بماند چنان حقیر از اوج تو فلک، که بر اوج فلک سها
9. ۹بعد از هزار سال به بام زحل رسید گر پاسبان ز بام تو سنگی کند رها
10. ۱۰این آن اساس نیست که گردد خلل پذیر لودکت الجبال، او انشقت السما
11. ۱۱چون روضه بهشت، زمین تو روح بخش چون چشمه حیات، هوای تو جانفزا
12. ۱۲داری تو جای آنکه نشاند بجای جام در تابخانه تو فلک آفتاب را
13. ۱۳بیرون و اندرون تو سبز است و نور بخش اول خضر لقایی وانگه خضر بقا
14. ۱۴خورشید ذره‌وار اگر یافتی مجال خود را به روزن تو درافکندی از هوا
15. ۱۵از عشق نیم ترک تو بیم است کاسمان این طاق لاجوردی، اطلس کند قبا
16. ۱۶در زیر طاق صفه‌ات، ارکان دولتمند همچون ستون ستاده به یک پای دایما
17. ۱۷خرم‌تر از خورنقی و خوشتر از سریر وانگه برین سخن درو دیوار تو گوا
18. ۱۸از رشح برکه تو بود، بحر را ذهابوز دود مطبخ تو بود، ابر را حیا
19. ۱۹رکن مبارکت چو برآورد سر ز آببگذشت ز آب و خاک به صد پایه از صفا
20. ۲۰اضداد چارگانه عالم به اتفاق گفتند: شد پدید صفایی میان ما
21. ۲۱بازار خود ز سایه او سرد در تموزپشت زمین به پشتی او گرم، در شتا
22. ۲۲از شرم این سواد که او جان عالم است تبریز در میانه خوی زد مراغه‌ها
23. ۲۳از آب روی دجله دگر بر جمال مصر نیل کشیده را نبود، زینت و بها
24. ۲۴در تیره شب، ز بس لمعان چراغ و شمع بر روی صبح دجله زند خنده از صفا
25. ۲۵بغداد خطه‌ای است معطر که خاک او ارزد به خون نافه مشکین دم خطا
26. ۲۶یا حبذا عراق که، از یمن این مقامامروز شرق و غرب جهان راست، ملتجا
27. ۲۷دراج بوم او، همه شاهین کند شکار و آهوی دشت او، همه سنبل کند چرا
28. ۲۸گاهی نسیم بر طرف دجله، درع باف گاهی شمال بر گذر رقه، عطرسا
29. ۲۹ماهی تنان و ماهر خان در میان شط چون عکس مه در آب و چو ماهی در آشنا
30. ۳۰روی شط از سفینه، سپهریست پر هلال در هر هلال، زهره نوایی قمر لقا
31. ۳۱شبها که ماهتاب فتد در میان آب پیدا شود هزار صفا در میان ما
32. ۳۲بغداد سایه بر سر آفاق ازان فکند کافکند سایه بر سر او سایه خدا
33. ۳۳سلطان نشان خسرو اقلیم سلطنت بالا نشین منصب ایوان کبریا
34. ۳۴دارای عهد، شیخ حسن، آفتاب ملک نویین خصم بند خدیو جهان گشا
35. ۳۵گر در میان تیر فتد عکس تیغ او اعضای توامان شود از یکدگر جدا
36. ۳۶تابان ز پرچم علمش نصرت و ظفر کالبدر فی الدجیه، کالشمس فی الضحی
37. ۳۷ای نعل بارگیر تو قدر گوشوار وی خاک بارگاه تو را فعل کیمیا
38. ۳۸سلطان کبریای تو را روز عرض و باربالای گرد بالش خورشید متکا
39. ۳۹خاک در سرای تو کاکسیر دولت است در چشم روشنان فلک گشته توتیا
40. ۴۰تو آفتاب ملکی و هر جا که می‌روی دولت تو را چو سایه دوان است در قفا
41. ۴۱رای منور تو سپهری همه قرار ذات مبارک تو جهانی همه وفا
42. ۴۲من مادح سرای تو و وین شاه بیت را سلمان صفت مدیح سرایی بود سزا
43. ۴۳روز و شب تو ما طلع الشمس و القمر صبح و مسات، اختلف الصبح و المسا
44. ۴۴بادا همه مبارک و اقبال و شادیت پیوسته خواجه تاش و غلامان این سرا
45. ۴۵گردون به لاجورد ابد بر کتابه‌اش تحریر کرده « دام لک العز و البقا »
46. ۴۶هجرت گذشته هفتصد و پنجاه و چار سال کین بیت شد تمام بر ابیات این بنا