1. ۱ای منزل ماه علمت، اوج ثریاروی ظفر از آیینه تیغ تو پیدا
2. ۲چون تیغ تو بذل تو گرفته همه عالمچون صیت تو عدل تو رسیده به همه جا
3. ۳گر سپهت خال زند بر رخ خورشیدموج کرمت آب کند زهره دریا
4. ۴در آخر منشور ابد عهد تو تاریخدر اول احکام ازل نام تو طغرا
5. ۵ای خان زمان شیخ اویس آنکه ز تعظیمشاهان جهان را در تو کعبه علیا!
6. ۶یک شمه به ایوان تو خورشید منوریک خیمه در اردوی تو گردون معلا
7. ۷که مار سنان تو گزیده دل دشمنگه شیر لوای تو دریده صف هیجا
8. ۸در گور به عهد تو بنازد دل بهرامدر عدل به عهدت بفرازد سر دارا
9. ۹کاووس و کی نوذر و هوشنگ و فریدونکرده چو سعادت به جناب تو تولا
10. ۱۰ای دیده ادراک تو ار منظر امروزناظر شده بر کارگه عالم فردا!
11. ۱۱وی همت والای تو بیرون زده خیمهاز پردهسرای فلک اطلس والا!
12. ۱۲عقل از روش رای تو آموخته قانونروح از اثر طلف تو اندوخته احیا
13. ۱۳در سجده درگاه تو خواهند که باشنداجرام به یکسر دو سر از حرص و چو جوزا
14. ۱۴چترت به فلک گفت که بالا مرو ای چرخ!زیرا که مرا می‌رسد این منصب والا
15. ۱۵برداشتن تیغ و کمند ار چه گناه استدر عهد تو هست این همه در گردن اعدا
16. ۱۶بدخواه سبکسار تو را وعده مرگ استزان گرز گرانش به سر آمد به تقاضا
17. ۱۷انصاف ز شمشیر تو با این همه تیزیبا خصم ستمکار بسی کرد مدارا
18. ۱۸آن لحظه که از زخم سر و نیزه پیکارچون خانه زنبور شود، سینه اعدا
19. ۱۹از بس که برآید به فلک گرد دو لشگرچون توده غبرا شود، این قبضه خضرا
20. ۲۰از زخم صداع فزع کوس و صدایشفریاد بر آید ز ذل صخره صما
21. ۲۱آن روز همه روز زبان و لب شمشیرباشند به اوصاف ایادی تو گویا
22. ۲۲چون دید پراز باد سری خصم تو را تیغچون شمع به گردن زندش، کرد مدارا
23. ۲۳روزی مه رایت اگر آری سوی گردونرایت بگشاید به مهی قلعه مینا
24. ۲۴گر قلعه هفتم نسپارد به تو کیوانصدبار فرود آری ازین قلعه زحل را
25. ۲۵ای مصعد اعلای ملایک گه پرواز!مرغ حرم فکر تو را مهبط ادنا
26. ۲۶ای سایه حق پرتو انوار الهی!در ناصیه توست چو خورشید هویدا
27. ۲۷بی‌دردسر نیزه و آمد شد پیکانبی‌آنکه لب زیر کند تیغ به بالا
28. ۲۸اطراف بلاد تو شد از امن، مزیناسباب مراد تو شد از فتح، مهیا
29. ۲۹المنه لله که درین فتح نداریجز منت لله تبارک و تعالی
30. ۳۰شاها! چو سر گنج لال معانیبگشوده ضمیرم به ثنای تو در اثنا
31. ۳۱ناگاه خیال صنم در نظر آمدمهر رخ او سر زد ازین مطلع غرا
32. ۳۲کای کار مرا زلف تو انداخته در پا!از دور رخت، راز دل من شده رسوا!
33. ۳۳هم لعل تو جامی است، لبالب همه گوهرهم زلف تو دامی است، سراسر همه سودا
34. ۳۴از باد سحر شام دو زلف تو مشوشوز شام پریشان تو خورشید مجزا
35. ۳۵افتاده به هر حلقه‌ای از زلف تو، آشوببرخاست به هرگوشه‌ای از چشم تو، غوغا
36. ۳۶بنشاند تجلی جمال تو به یکدمدر زیر فلک شمع جهان تاب، مسیحا
37. ۳۷وز شوق جمال تو دلم خون شد و هر دمبر منظره چشم من آید به تماشا
38. ۳۸درد دل عشاق ترا صبر، مداواستدردا و دریغا که مرا نیست مداوا
39. ۳۹آنجا که رخت دل زستم برده به غارتصد جان لب شیرین تو آورد به یغما
40. ۴۰مژگان تو برهم زده هر دم دل احبابچون قلب عدو تیغ شهنشه گه هیجا
41. ۴۱شاها! منم آن بحر معانی که به مدحتشد حلقه به گوش سخنم، لولو لالا
42. ۴۲نظام گوهر پرور طبعم به ثنایتدر نظم رساند سخنم را به ثریا
43. ۴۳تا آب رخ مملکت و آینه عدلاز گرد سپاه و دم تیغ است، مصفا
44. ۴۴بادا همگی نقش مراد تو مصوردر ناصیه این فلک آیینه سیما
45. ۴۵چشم فلک از گرد سپاه تو، مکحلروی ظفر از خون عدوی تو، مطرا